¶ Titulus¶ Becimuſoctauus

debet attendi ꝙͣtum ad locum. tempus. ⁊ modum. locus aptior ad predicandum eſt eccleſia. vnde xp̄s. ioh̓is. xviij. Ego ſemꝑ docui intēplo ⁊ in ſynagoga ⁊cͣ. ⁊ Luc. xix. Erat quotidie docens in templo. Que dignior domus(īquit Ambro) apoſtolice p̄dicatōis ingreſſu ꝙͣ ſancta eccleſia. xxij. q. j. Etiam ī plateis⁊ campis ⁊ alijs locis publicis poteſt predicari. Non autē debꝫ fieri in occulto per domosne oriatur ſuſpicio heretice doctrine. diſ. xxx. ſiquis. ⁊ extra de here. cum ex iniūcto. Nondebet autem ſemꝑ predicare in vno loco: qꝛ ⁊laborator ſato vno agro ad alium pergit. Etdominus ih̓s circūdabat ꝑ ciuitates ⁊ caſtella predicans. ⁊ cum a quibuſdam vellet detineri quibus predicauerat: ait. Quia ⁊ alijs ciuitatibus oportet me euangelizare. luce. iiij.Omne enim rarum plus appetitur: pulegiumapud indos pipere precioſius eſt Hiero. diſ.lxxxxiij. legimus. Sꝫ religioſus quia velle ⁊nolle nō habet: hoc debet facere cum obediētia. In aliorum tamē eccleſijs ad vitandumſcandalum cum licentia curatorū. Un̄ Greg.falcem iuditij in ea ſegete: que tibi ꝯmiſſa nōeſt: mittere nō potes. ſed ꝑ affectū boni operis frumenta dominica vitiorū ſuorū paleisexpoliata. ⁊ in eccleſie corpus admonēdo cōuertere ⁊ perſuadendo quaſi manducando cōterere. vj. q. iij. ſcriptum eſt. Ubi dicit glo. nōpublice̓ predicādo de tempore nō eſt determinatum: niſi quod ſeruari oportet quod habetur in cle. dudum de ſepul. ibi dicit̉ ſtatuimꝰ⁊ ordinamus. ꝙ dictorum ordinū .ſ. p̄dicatorum. minoruꝫ fratres. in eccleſijs ⁊ locis eoꝝac in plateis ꝯmunibus libere valeāt clero etpopulo predicace ac ꝓponere verbum dei: hora illa dūtaxat excepta. in qua locoruꝫ p̄lativoluerint vel coram ſe ſolenniter facere predicari: in qua predicare caſſabunt preterꝙͣ ſialiud de prelatorū ip̄orū voluntate proceſſerit ⁊ licentia ſpāli. In ſtudijs etiā generalibꝰvbi ſermones ad clerum fieri ſolent: licet fratribus libere predicare: niſi forſan illa horaqua ſolet ad clerum in p̄dictis horis. locis ꝓponi verbum dei ep̄us vel prelatus ſuperiorclerū ad ſe generaliter conuocaret. aut ex aliqua ratōne vel cauſa vrgente clerum ip̄m duceret congreganduꝫ. In eccleſijs autē parochialibus fratres ip̄i nullatenus audeant veldebeant p̄dicare: niſi ſint a ſacerdotibus parochialibus inuitati. vel de ipſorum licentia.aſſenſu vl̓ mandato epiſcopi vel ſuꝑioris eiꝰ.Glo. prelati .ſ. ordinarij. vt epiſcopi. ⁊ idem d̓bicarijs eorum ſacerdotibus. Glo. idem de vicarijs vel perpetuis vl̓ temporalibus in caſulicito aucͣtoritate epiſcopi datis. ¶ Predicator quia ex ſua p̄dicatōne debet quere̓ hominesʳ inducere ad facienduꝫ quod p̄dicat. ideovt efficaciter predicet: debet clare loqui. vt ī-

ſtruat intellectum auditoris ⁊ doceat. Secūdo ſic debet loqui. vt delectet auditorem. vt ſicmoueat affectum. vt libenter audiat verbuꝫ.Tertio debet ſic loqui. vt flectat ſcilicꝫ amādo que dicta ſūt: velit ea implere. Et cū quishoc facit induſtria artis: quam docet rethorica. vt declarat Augꝰ in. iiij. libro d̓ doctrinaxp̄iana ad honorem dei ⁊ ſalutem animarū.bonū eſt ⁊ humana operatio ſeu lingua. Sꝫcum ſpirituſſanctus vtitur lingua predicatoris. vt ī inſtrumento ad iſta efficienduꝫ. ſicutfuit in apoſtolis: qui humaniter indocti erāttūc opus illud eſt gracia gratis data: que dicit̉ gracia ſermonis ⁊ lingua angelorum. Etſermo ſapiencie dicitur in locutione de diuinis. ſermo ſcientie de humanis. vt d̓ moribus⁊ vitijs ⁊ virtutibus et huiuſmodi Tho. ſcd̓aſcd̓e. q. clxxvij. ꝑfectius autē gracia iſta oꝑatur ꝙͣ natura vel ars. Sed aliquando aptitudine naturali in predicatore exiſtente ⁊ arterethorice̓ adiuncta. aliquando etiam ſpiritꝰſcilicꝫ oꝑatur plenius iſtud .ſ. inductōneꝫ auditoꝝ ad faciendū que predicat: homīs ergoeſt (vt dicit Salomō) ſe p̄parae̓. vt .ſ. benedicat: domini autē dirigere linguam. Et vt dicit Augꝰ in li. d̓ doctrina xp̄iana. Sapientiaſine eloquentia parū ꝓfuit quo ad populos.Eloquentia ſine ſapiēcia multum nocuit: eſtem̄ vt gladius in manu furioſi. Sapiētia cūeloquentia multū iuuat ⁊ oꝑat̉. Siquis aūtneſcit eloquencia vti ſaltem ſapienter loquatur. Et cum ex ſe nō habet aucͣtoritatē inducat ſcripturas et ratōnes vnde dictis ſuis det̉auctoritas. Qui aūt hꝫ auctoritates nō indiget tātis: cū ip̄e v̓bis ſuis p̄ſtet auctoritateꝫ.¶ De defectibus a quibus predicator debet ſecauere in p̄dicando. ¶ Capitulum quartum.DRimus eſt falſitas inp̄dicando ⁊ precipue circa ea queſunt fidei vel pertinent ad vitia ⁊virtutes: in quibus (vt dicit Hieronimꝰ) parum diſtat in vitio d̓cipere vl̓ decipi poſſe xp̄ianū. xvj. q. j. ſi cupis. Namſi ſemel deprehendit̉ ī falſitate: reddit ſe ſuſpectūde falſitate etiam in p̄dicationibus omībus.ar. diſ. ix. ſi ad ſcripturas. Unde ad maioremaſſertōnem dictorum ſuorū inꝙͣtum poteſt etbalet: debet inducere aucͣtoritateꝫ aliquā ſacre ſcripture vel aliaꝝ doctrinarum que ſuntſub eccleſia approbate. vt ſanctorum doctoruꝫ⁊ decretaliū. ⁊ maxime in hijs que nō ſunt deſe clara ꝑ ratōnem vel exꝑientiā. Siquis aūtnon ex lapſu lingue: ſed ex induſtria diceretmendatiuꝫ in p̄dicatōne mortaliter peccaretẜm pe. de palu. nec excuſaretur ſi hoc faceretcauſa conuertendi aīmas ad deum. Deus em̄(ait apoſtolꝰ) nō īdiget veſtro mendatō. vn̄