Druckschrift 
3 (1478)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Citulus Pecimuſoctauus

corrigamus: ꝙͣto noſmetipſos verius quosemendamus agnoſcimus. Si autē nec ſumꝰnec fuimus quales ſūt quos corrigimus: necor noſtruꝫ ſuꝑbiat quorū mala corrigimꝰ:eoꝝ alia bona ante oculos reuocemus. Queſi nulla omīno ſunt ad occulta dei iuditia recurramꝰ: qꝛ ſicut nos nullis meritis hocip̄mquod habemus bonū accepimꝰ: ita illos poteſt gracia diuine virtutis infundere. Et excitati poſterius etiam ipſa poſſunt bona: quenos ante accepimus p̄uenire. exemplum ponit de paulo ꝑſequente poſtea excedente ingracia ſtephanum Gregoriꝰ in. xxij. moral̓. Tertium quod requirit̉ in predicatore: ēſcientia competens. vnde petrus in canonicaſua. Parati reddere ratōem omni petēti vosbe ea fide ſpe: que eſt in vobis. apoſtolusad Thimo. Attēde lectioni. exhortatōni. doctrine. Eccͣs. iij. dicit̉. Tempꝰ tacendi tp̄sloquendi: quia veritas prius tacendo diſcit̉poſtea loquendo p̄dicatur. vnde pe. Oporteteuꝫ qui docet īſtruit animas rudes: eſſe talēvt pro ingenio diſcentiū ſeipſuꝫ poſſit aptare: verbi ordinem pro audientis capacitate dirigere. Debet ergo apprime eſſe ē ruditꝰ doctus. irreprehenſibis. maturꝰ pauidus.viij. q. j. oportet. p̄cipue aūt debet eſſe doctusin ſacra ſcriptura ipſi vacare. vnde in huiꝰmodi figuraꝫ vectes quibus archa portabat̉iugiter anulis erant inſerti. vt cuꝫ archa eſſet portanda: nulla fieret mora de intromittēdis vectibus: qꝛ p̄dicatores quos eccleſiacircūfertur ſacris litteris debēt inſiſte̓ ſemꝑ:ne tūc querat̉ diſcere: ex officio alios hn̄docere. vt exponit Grānꝰ diſ. xxxvj. Qui eccleſiaſticis. §. Ecce ſacraꝝ. Et ſaluator noſterprimus in medio doctoruꝫ ſedit: audiēs illos interrogans. poſtea predicare cepit. Sicetiā apoſtolos prius docuit: poſtea ad p̄dicādum miſit. poſt reſurrectōnem prius aꝑuitillis ſenſuꝫ. vt intelligerent ſcripturas: pꝰea dixit. Euntes in mundū vniuerſum predicate euangelium omni creature. Panes etiāquinqꝫ deſignātes legeꝫ: que continet̉ in quīqꝫ libris prius fregit: poſtea dedit diſcipulis.vt ponerent ante turbas. diſ. preallegata. EtHieronimus dicit. hec duo ſunt pontificisopera. vt aut a deo diſcat legēdo diuinas ſcripturas. ſepius meditando. aut populuꝫ doceat: que prius a deo ip̄e didicerit: ex proprio corde vel humano ſenſu. diſ. eadē. ſiquisbult̓. Debent etiā ſcire conſtitutōes eccleſiaſticas: que ꝑtinent ad mores fideliuꝫ. vt poſſit eas populos docere. Si qua alia ſciat veldiſcat debitis modis: ꝙͣuis ſit neceſſariuꝫtamē vtile erit. Unde ſamaritanꝰ procurādo vulneribus ſauciatū: dedit ſtabulario eraminuta duo deſignantia duo teſtamenta:rum doctrinis prelati debēt curare ſubditos.

De ſecundo principaᵐ. §. iij.li videlicet materia iuſta precipua in predicatione dicitur verbum. Materia cōgruapredicationis eſt ſacra ſcriptura. Semel em̄loquit̉ deus (īquit Iob) ſecundo ibipſuꝫrepetit. Loquitur autē deus in ſcriptura ſacra. ita copioſe contra omīa tenptamentaom̄s caſus contingibiles omīa opera virtu (vt exponit Greg. xxij. moral̓) oportet iterū deuꝫ loqui aliquid nobis neceſſariū.cuꝫ ibi omīa habeant̉. Et hec ſcriptura aptedicit̉ verbū predica. ait apl̓us verbuꝫ. Dicit̉em̄ verbuꝫ quaſi verū boans .i. ſonans. Ipſaem̄ ſcriptura eſt que ſola ſemꝑ eſt vera ī omīſui parte. doctrine philoſophoꝝ gentiliumcuꝫ veritate habent falſitates admixtas: dotrine etiaꝫ doctorum catholicorū aliquandoetiā deficiunt a veritate. vel ſaltem dubitabiles ſūt: quia omīs homo mendax .ſ. ex ſe. Ratio huiꝰ diuerſitatis eſt: qꝛ doctrine hominuꝫinnitūt̉ lumini naturali: quod d̓ficere poteſta cognitōne veri. Sed doctrina ſacre ſcripture innitit̉ veritati diuine: que īfallibilis eſt.Spū em̄ ſancto inſpirati locuti ſunt om̄s ſācti ⁊cͣ. inquit petrus in epiſtola. et loquit̉ deauctoribꝰ ſcripture ſacre. un̄ Augꝰ ad Hiero.Si in ſcripturis ſanctis admiſſa fuerint velofficioſa mēdatia: quid in eis remanebit auctoritatis? Que tandeꝫ de ſcripturis illis ſententia proferet̉: cuius pondere contentioſefalſitatis offeret̉ improbitas. diſ. ix. ca. ſi adſcripturas? Ideꝫ vnico baptiſmo. Quis neſciat ſanctā ſcripturā canonicā tam veteristeſtamenti ꝙͣ noui certis terminis ſuis cōtineri eamqꝫ poſteriorū oīm ep̄orū litteris itapreponi. vt de illa dubitari oīo diſceptari poſſit. vtrū verū vel vtrū rectum ſit: quicquid in ea ſcriptū ſit vel conſtiterit eſſe? Epiſcopoꝝ autē literas que pꝰ ꝯfirmatū canonēſcripte ſunt. vel ſcribunt̉. per ſermoneꝫ forte ſapientiorem in ea re aliorum grauiorēauctoritatem doctioremqꝫ prudentiam: perconcilia licere reprehendi. ſiquid forte in eisdeuiatū eſt a veritate. diſ. ea. quis. Quia igit̉ꝑmaxime predicator debꝫ in predicatōne vtiperitate. Nam ſcienter p̄dicando mendatiumpeccat mortaliter ẜm pe. de pal. in. iiij. debet potiſſime predicare verba ſacre ſcriptuē̓.vnde Criſoſtomꝰ. Sicut ſacerdos eſt debitor.vt veritateꝫ quā audiuit a deo libere p̄dicet.ſic laicus eſt debitor. vt veritatē quā audiuita ſacerdotibꝰ ꝓbatam in ſcripturis: defendatfiducialiter. Quod ſi fecit. ꝓditor eſt veritatis. xj. q. iij. nolite timere. Unde pro themate in principio p̄dicatōis vel ſermonis ſemꝑconſueuit ſumi aliqͥd de ſacra ſcriptura. vtdamēto firmiſſimo. iuxta illd̓ Luc. v. In verbo tuo relaxabo rethe: qd̓ ſignat p̄dicatōnisverba ẜm Gedā. Sꝫ quia (vt dicit̉ ꝓuer. ix)