¶ TululusI Cdi(

¶ Titylus¶ Tredecimus

accipio ſub hoc ſenſu. ꝙ cauendum eſt: ne qͥsex ſola conſuetudine exterioris oꝑis moueatur ad celebrandum: non aduertendo an indiſpoſitus vel minus diſpoſitus ſit. ſeu an excelebratione profitiat vel tepeſcat. ſiue an habeat cauſam rationabilem abſtinendi vel n̄:hoc enim eſſet reprobabile. Gratias deo ꝙ adhoc deuenimus. ¶ Nunc ergo dicit quid eſtquod te r̄trahit: quando quis non vult d̓ peccatis ſatiſfacere. ſeu quando non vult ceſſare. ſeu quando ē in peccandi volūtate. Quiſquis vero vult realiter emendare peccata ⁊futura vitare: magis debet ſe putare dignuꝫꝙͣ omnino indignum celebrare. Qui vero nōpult nec habet voluntatē emēdandi hꝫ quidfaciat. Quilibꝫ enim vſum rationis habēs:ſemper quando vult: poteſt aliquid ad emendationem facere: quia poteſt dolereʰ aut diſplicentiam habere de eis nolle amplius peccare: deſiderare gratiam. orare et humiliarecoram deo et ſimilia. Si habes ſcrupuluꝫ vl̓dubium: habeas iterum quid facias. vt videlicꝫ doleas de quanto hoc eſt ex culpa tua cōfitearis. ſaltem ad cautelam et ad ſatiſfaciēdum ſubmittas te puro iuditio boni confeſſoris. ſi copiam eius habes vl̓ paratus ſis adhoc ꝙͣprimum poſſis talem habere qui te dirigere valeat in hoc caſu. Si autem credisaut times te indiſpoſitum: iterum habes qͥdfacias. vt videlicet te ꝙͣcitius diſponere ſtudioſe coneris. Si times de negligentia committendaᵉ: adhibe diligentiaꝫ et committe tedei gratie. vnde cum in omnibꝰ que te poſſūtretrahere: habeas quid agendum ſit. etſi illafeceris ꝓ poſſe tuo: ſufficit. nec ē aliud periculū ſalutis. Et cū qͥs n̄ ē ſꝫ credit ſe ꝯtritūde pct̄is: ſꝫ ē ſolū attritꝰ. ꝙͣuis eſſet indignꝰet in peccatis: quia tamen faceret quod in ſeeſt nec indigne ſumeret: nec de nouo peccaret mortaliter accedendo. Igitur manifeſtuꝫeſt ꝙ quandocūqꝫ huic offitio cōmode ⁊ optime vacare potes: nec aliquob canonicū obſtat: nullam poteris dimittendi cauſam habere: niſi malitiam vel negligentiam aut pigritiam tuam: que ſunt cauſe irrationabileset damnoſe. ¶ Non eſt omnium vnus diſponendi modus: ſed alius incipientium. aliusprofitientium. alius perfectorum. Incipiēset nouiter conuerſus ad deum probet ſe antepeccaſſe: et doleat et confeſſus ſaltem peccata mortalia vel ſaltem quod in ip̄o eſt: paratus ſit confiteri. penitentiam ſubire et ſatiſfacere. et vtrum habeat bonam voluntatembitandi peccata. ſeruiendi deo. ⁊ an faciat adhoc diligentiam ſuam pro oportunitate loci: temporis et virium. ꝙͣdiu enim in iſtis defecerit: nūꝙͣ debet accedere. Deīde probet ande proximo fuerit in aliquo graui paccato: d̓quo licet in ratione doleat: ꝙ adhuc affectus

ſuus non ſit bene purgatus: ſed occupata ſitphantaſia et memoria delectatōnibus ac cōmotionibus priſtinis et preter voluntatemgrauiter inquinata et inclinata caro adhucnimis vehementer impediat ſpirituꝫ. et ei n̄ſolum ad deuotionem non ſeruiat: ſed rebellet. Deinde probet ſi nō habeat ex culpa ſuavel negligentia notabile deuotionis impedimentum. vtpote pollutionem corꝑis vel magnam diſtractionem animi. Poſtremo ſi nōſit nimis indiſpoſitus ad omnem deuotionēet preter culpam ſuam. vtpote ſi eſſet grauatus capite. preſſus ſomnolentia. aut nimiuꝫtedioſus. hec etiam ſunt pro quibus a cōmunione eſt abſtinendum: quandocūqꝫ non eſtaliqua neceſſitas. Nam in neceſſitatis articulo. vt in periculo mortis: ſufficit habere iſtaprimo deſcripta: ſi iſta īmediate poſita habere non poſſit. ¶ Profitienti vero qualis debet eſſe omnis qui ſepe aut frequenter communicare proponit: non ſuffitiunt hec predicta: ſed tota vitā eius debꝫ eſſe preparatio adſuſceptionem tanti rei: et precipue in mortificando vitia. in fugiendo vanitates et occaſiones peccatorum. etiam leuium et venialium occupationes non neceſſarias in quibuspoteſt homo auerti a ſerioſa cuſtodia cordisſui. nec non exercendo in virtutibus et excitando ſe per meditationem ad īmenſum timorem profunde humilitatis. amorem ardētem. feruens deſiderium ſupernorum. inſerēdo ſe vulneribus ih̓u xp̄i. compatiendo peccatoribus. ꝯmendando ſe ſancte matri eccleſie: ī nullo de ſe aut d̓ ſuis meritis: ſꝫ de eiꝰ pietatē vehemēter ꝯfidēdo. Per qd̓cūqꝫ gͦ exercitiū hō ad iſtā āpliꝰ ꝓmouet̉. ſiue ſit lectio.meditatio. oratio. predicatio. opus miſericordie ſpirituale et corꝑale ꝑ illud magis ad cōmunionē diſponit̉. Et ex hoc ptꝫ error plurmorū: qͥ ml̓tū affligūt ſe. ieiunāt. orāt aut vigilant: etiā ī tantū ꝙ ſēſus obruit̉ et ab om̄ideuotōne impeditur potiuſꝙͣ promoueaturet habent aliqua vitiā in ſe vel affectionesmundanas: que non curant mortificare. vtpote aliquam malitiam vel ſcandaloſam cōſuetudinē. amorē vel rancorem ad hoīes cōplacentiam ad laudes. aut alias ꝯſolationesaut ꝯcupiſcentiam ad diuitias: que ſi dimittunt ad tp̄us. nullatenus tamen renuntiareproponunt. ſꝫ promptiſſime redeunt. et quādoqꝫ feruentiuſꝙͣ antea. Horum aūt contemptus deteſtatio et mortificatio plus valereteis. et eos magis diſponeret ꝙͣ iſtis retentiscantando mille pſalmorum. Nonnulli etiaꝫcommunicati ſe volunt abſtrahere. ac recuſant homines in arto poſitos etiam in neceſſarijs ⁊ ſalubribus expedire: ꝙ eum vtiqꝫ quiſui iuris eſt et nouit ac prodeſſe poteſt miſero. potius reddit indiſpoſitum ꝙͣ diſpoſituꝫ.