¶ Capitulum¶ Sextum

deambulabat: et ſepiſſime decipitur. Multociens qui nil talium habent ſunt in magnoſtatu gratie: et qui habent ſunt omnino extͣgratiam gratum facientem. Sepe enim contingit hominem ab hmōdi feruoris affectibus impediri ſine omni culpa ſua. īmo cummagno merito. non em̄ poſſunt homines cōmuniter ꝯfecti ſenio. languentes corꝑe. grauati magnis curis et laboribus predicandoꝯfeſſiones audiendo. curam infirmorum autalia neceſſaria gerendo. magnas in oratōneꝑciꝑe vel expectare dulcedines. Et ſic impiūeſſet hominē pro his operibus remouere aſacramento pietatis: et illum in ſacramentali refectione priuari. Qui aūt ex obedientiavoluntaria cogitur. aut ex caritate eligit ꝓpter ſalutem ꝓximorum a dulci ꝯtemplatōnis et orationis ſtudio ſe abſtrahere: et laborioſas. tedioſas et amaras occupationes addei gloriam tolerat. vel cum quis non poteſtſe ad hmōi effectus exercere. Nametſi ſacramentum ſit cum deuotione ſumendum: quiadeuotio non eſt aliud ꝙͣ promptitudo animiet feruor bone voluntatis ad ſeruiendū deo.nō ſolū in ſuſpirijs et lacrimis: ſed etiam ī p̄dicādo et ꝯfeſſiones audiendo: ⁊ in alijs oꝑibus miſericordie tam ſpūalibꝰ ꝙͣ corꝑalibuspoteſt reꝑiri. Et licꝫ cōtēplatiui ꝯn̄iter ſintmagis feruidi et deuoti: nō tn̄ ꝓpter hoc actiuis bonis neganda eſt ꝯn̄io: cum etiam contēplatiuoꝝ ſit vnus deuotior altero. nec tam̄ꝓpter hoc minus deuotus tenetur abſtinere.maxime cū bonitas hominis plus ꝯſiſtat inv̓tute animi ꝙͣ ī feruore. ¶ Sꝫ ⁊ aliquādo inillis curis p̄grauatus ſolū ꝯtēplatōi et orōidiligēter intētus: parū aut nil ꝑcipit de ſuauitate ſacramēti: qd̓ fit ex magna dei gratia:et ad magnum bonum eoꝝ: quoniā valet admulta ſubtractio huius gratie ⁊ ſuauitatis.Et primo vt tēptatione vl̓ tribulatione gaudium tꝑemus: et mens homīs ne laſciuet: tēꝑetur. Ualet ſcd̓o vt homini timor incutiat̉netam delectabili bono hic ⁊ in futuro pͥuetur. ac eo ardētius tēdat ad vitā eternā: vbiſemper adherendū ē. Ualet tertio. vt ꝑ fideꝫambulātes ampliꝰ mereamur. pleriqꝫ eī illaſuauitate dotati: magis guſtui et exꝑientieſtudent īniti ꝙͣ fidei. et qn̄qꝫ occupationes etalia opera fugiūt. ac orationi et contēplatōibacant plus deſiderio illius ꝯſolationis ꝙͣ ꝓgloria dei vel acquiſitōne virtutis. Ualꝫ qͣrtovt tamdeſiderabile bonum feruentius deſideremus: acceptemus. gratantius et cautiꝰ cuſtodiamus et acceptius. Aalꝫ quinto. vt nosvidentes quia priuati illa mox graues ad bona ſumus et pigri: diſcamus et grati eſſe gratie dei: non noſtris viribꝰ aſcribere quotiensnos ꝓmptos in dei ſeruitio reꝑimus. Ualetſexto vt per hoc timeamus alios iudicare ex

apparēti eoꝝ ſegnitie: ſed magis ꝯpatiamureis. vtpote a gratia dei deſertis. Ualet ſeptimo. quia ꝓuidet ī huiuſmodi diuina miſeratio indiſcretioni noſtre: ne videlicet illā dulcedinem ſentiētes: ſectātes. vires noſtras vltmodum irrationabiliter ꝯſumamus. Ualetoctauo ad conſeruandum humilitateꝫ ⁊ excutiendam vanam gloriam. ex talibus enimgratijs magna ſepe ſumitur occaſio adeo. ꝙqui tali ſemper conſolatione gauderent: difficillime poſſunt a banitate ſpiritus ⁊ inanigloria p̄ſeruari: niſi refrenarentur per temptationē (vt paulus) ſtimulo: vel ꝑ tēptatōnes ext̓iores. Et ꝙͣuis n̄ niſi v̓tute dīni auxilij nobis celeſtia ſapiant et terrena vileſcāt.et deus poſſet per ſuam gratiā omnē difficultatem amouere et facere ꝙ ſolū ſemper celeſtia nobis ſaperent: non tamen bult ſic purenobiſcum ſupernaturaliter agere: ſed etiamhumano modo ſalutem noſtram operari. netorpeamus otio: ſed excitemur. vt ex dulcedine: cum habet eam. gratiam dei cognoſcens.fidutiam accipiat: et ex ſubtractione eius īfirmitatem et inſecuritatē cognoſcat. ¶ Itēnota ꝙ huiuſmodi affectus ſeu dulcedinesſpirituales in ſacramentis perceptis vel inalijs operibus de genere bonorum aliquando veniunt preter gratiam. Nam et iudei etgentiles in ritibus ſuis et ſacrifitijs lacrimas fundunt ex affectione ad illa quandoqꝫin hoc cooperante diabolo. Aliquando cumgratia beniunt: ſed non ex gratia. vt cuꝫ aliquis etiam imperfectus ſine oratione et huiuſmodi trahitur in magnum affectum diuine dulcedinis. Aliquando veniunt ex gratiaet dono dei. Unde ex defectu huiuſmodi conſolationum non debet dimitti cōmunio velcelebratio: etiam ſiquis ſciret vl̓ crederet huiuſmodi cōſolationem ſibi ſubtractam ex peccatis diu preteritis: quod tamen non poteſtſcire vel debet credere: niſi aliqualiter euidēti ratione. Sed ſi crederet veriſimiliter ꝓpterpeccata recentia vel preterita ſed non emendata hoc pati: tunc abſtinenduꝫ eſſet. Ita etiam econuerſo ſentiendo huiuſmodi affectuset dulcedines: non debꝫ ſe putare ex hoc magis ſecurum et diſpoſitum ad ſuſceptionemhuius ſacramenti. Nam ⁊ magni peccatoresaliquando habent huiuſmobi affectus perſeuerantes in malis. Ponit exemplum de quodam qui cōpungebatur lacrimabilit̓ ac eſtuabat deſiderijs bonis: nec tamen renuntiabat pompis mūdi et vanitatibus: nec habebat voluntatem dimittendi peccata mortalia et occaſiones īmediatas: et media ad eainducētia. et ſic cum eſſet extra ſtatum gratie: tn̄ hmōi affectus aliqn̄ ſentiebat. et iō n̄ſūt ſuffitienti. arg. ſꝫ magis teſtimoniū ꝯſciētie: ꝙ examinās non habet remo: ſum. Ego