¶ Capitulum¶ Decimumqr

¶ Decimumquartū

appellare a ſententia ꝙͣtum ad illam partemque facit contra eam. ⁊ in alijs approbare eā.vt verbigracia. Si iudex det ſentenciā diffinitiuam pro vna ꝑtium cum hoc ꝙ alia pars ꝯͣquam ſententiatum eſt: nō teneat̉ ei reficereexpenſas litigij facti. vt quia habuit iuſtamcauſam litigandi ꝓpter materiaꝫ valde dubiāpoteſt iſta pars pro qua eſt data ſentētia appellare: quo ad hanc partem .ſ. a grauamineexpenſarum ſibi nō reficiendaruꝫ. ⁊ alia parsquo ad ſententiam datam contra eam.¶ Que ſint partes iudi­ .§. iij.cis appellatōnis in inhibitionibus fiendis. Etcirca huius dicit ſpeculator valde plene ī ti.de appellatōne. §. de officio. Sꝫ tu dic breuit̓ꝙ conſtituto appellatore coram iudice appellatōnis an̄ omnia faciēda eſt fides de ſua appellatōne. al̓s audiri nō debet: nec ad citatōnemvel inhibitōnem eſt aliquatenꝰ ꝓcedenduꝫ. qꝛnō poteſt dici cauſe negotium ad eum deuolutum: niſi ꝯſtet appellatōem interpoſitā. extra de appel. ca. romana. li. vj. Un̄ tanꝙͣ ſit iudex incōpetens nihil valet qd̓ agit. appellatōeaūt corā eo exhibita ſi quideꝫ apparet interpoſita ante ſententiam: nec eſt ibi cauſa īſerta. tunc nedum quid inhibeat: ſꝫ nec ſuꝑ hoccitat partes: īmo omīno reiciat. vt ī dicto. c.romana. Et idem ſi ſit interpoſita a diffinitiua. ⁊ apparet ꝙ ſit facta ī caſibus a iure prohibitis expreſſe: qui ponunt̉. ff. d̓ appella. rei.l. fi. Uel ſi facta eſt ab eo vel ab eis a quibusappellare n̄ licet. nā ī hijs caſibꝰ nō ē ad aliqͥdprocedendum: ſꝫ reicienda appellatio. ff. d̓ appella. reici. ꝑ totum. Si autē d̓ p̄dictis nō apparet: ſed dubiū ſit. tunc debet partes citare:qꝛ de vnoquoqꝫ negotio pn̄tibꝰ ꝑtibꝰ ⁊cͣ. ff. dere. iud̓i. l. in vnoquoqꝫ. Et appellato nō cōꝑarente poteſt iudex inhibere. nā ⁊ ꝓnūciare p̄tin cauſa. ẜm azo. altera parte abſente. vt ipſenotat in ſūma eo. ti. glo. penl̓t. Sꝫ partibuspreſentialiter conſtitutis. ſiquideꝫ obiciat̉ ꝙappellatio a grauamine nō cōtinet cauſam legittimā. vel ꝙ appellatio a grauamīe vel a diffinitiua nō fuerit interpoſita infra decē dies⁊ alia oppoſitō huiuſmoī ſic opponat̉. ꝙ cauſenegotium nō ē ad appellatōnis iudicē deuolutum. tūc nō eſt inhibitio facienda: niſi priusconſtiterit cauſā ad ſe delataꝫ. vt in dicto. §.ſi vero. Nam iudex appellatōnis nō debet aliquid p̄cipere: nec iudex inferior debet executōem retardare quouſqꝫ conſtet ꝙ ad euꝫ ſitdeuoluta iuriſditio. vt extra de reſcrip. ca. dilectus. Et idem ſi dicat̉ appellatū. vl̓ a diffinitiua in caſibus ꝓhibitis .ſ. ſuꝑ notorio. vel dequo confeſſus eſt et ſimilibus. Tunc em̄ quiaex inſpectione appellatōnis nō patet de iuſtaappellatōne vel iniuſta: nō debet inhibere niſipoſtꝙͣ cognoſce̓ cepit de predictis. vt d̓ appellatōne ca. romana. li. vj. Quando autem ap-

Deciſuſſ quai tlpellatum eſt an̄ ſnīam. obiciat̉ ꝙ nō ē emiſſaex cauſa ꝓbabili. tūc ſi appareat patenter ꝓbabilis. puta in iure expreſſa poteſt inhibereāte ꝙͣ cognoſcat an ſit vera. vt extra de appel.ca. nōſolum. li. vj. Et inhibitōne facta nil ē īnouandum. extra vt lite pen. nil no. capi. j.⁊ ideo reuocādum ſi innouet̉. Sꝫ ſi dubitat̉an cauſa ſit ꝓbabilis: nō debꝫ inhibere donecincipiat cognoſcere. vt in dicto ca. romana.Hec aūt cognitio videt̉ conſiſtere vt ſufficiatſuꝑ hoc litem cōteſtari. ⁊ extūc īhibeat. quiatūc iuditium cognitōnis ſumit initium: quequidem litis cōteſtatio fit in cauſa appellatōnis. etiā vna parte abſente. ¶ Circa reuocatōnem itaqꝫ eius quod īnouatuꝫ eſt a die diffinitiue ſentencie. ſiue an̄ appellatōeꝫ ſiue pꝰſemꝑ eſt ꝑ appellatōnis iudicē reuocandū. vtin dicto ca. nōſolum. Illa vero q̄ īnouant̉ pꝰappellatōnem ante ſententiā interpoſitā nonreuocant̉. donec ꝯſtet cauſā in appellatōe inſertā eſſe verā: niſi talis īnouatio fieret poſtinhibitōnem legittimā: quia ſiue cauſa in appellatōne inſerta ſit vera ſiue nō. eſt reuocanda. vt ibi dicit̉. Appellatōne autē interpoſit aab aliquo actu vel grauamīe extraiudiciali.nō debent reuocari innouata: ꝙͣuis de veritate cauſe iudex appellationis cognoſcere ceperit. Nec ꝓpter hoc officium primi iudicis impedit̉ quin illud exequi poſſit. Unde nō ꝓdeſtcauſe inſertio niſi de eius veritate probet̉. vtnotat Archidia. in dicto ca. romana. poterittamen ad finem. Hinc eſt qd̓ dixit Inno. ꝙ atali grauamīe extraiuditiali vel actu. vt ē electio. confirmatio. pn̄tatio ⁊ huiuſmoī. nō eſtneceſſe infra decem dies appellare: quia ſaluaeſt ſibi omīs exceptio et omne ius ꝙͣuis nonappellaret. vt ipſe notat extra de hijs que fi. ama. per ca. ca. ij. Et idem ſpecula. in ti. de appella. Sed hodie iure nouo infra decem diesa talibus oportet appellare. poſtea vero nō ꝑpiam appellatōnis: ſꝫ ꝑ contradictōem ⁊ aliaremedia poſſunt reuocari. extra eo. cōcertatōni. li. vj. ad inſtar ſentētie arbitri a quo nōlicet appellari. poteſt tamē ei contradici ⁊ opponi. ac etiā ſupplicari. vt nota. ij. q. vj. a iudicibus. §. j. ¶ De ꝓſecutōne vl̓ nō proſecutōnecauſe appellatōnis. circa hoc dic. ꝙ terminusꝓſequende appellationis ē triplex. Primꝰ quiſtatuit̉ ad iter capiendū. extra d̓ ſen. ⁊ re. iudica. cū cauſa. Secundꝰ ē ad pn̄tandū iudicivt in. c. cū ſit romana de appella. ⁊ hij duo ſūtab homīe. Tertius ſtatuit̉ a lege .ſ. annus vl̓biēnium. Primus gͦ terminꝰ ⁊ ſecūdus poteſtprefigi ⁊ limitari tam a iudice ꝙͣ a ꝑte. extraeo. ca. oblate. ⁊ ca. romana. li. vj. ⁊ tūc tenet̉appellās proſeqͥ cauſā ſuā infra t̓minū ſibi p̄fixum. vt ibi dicit̉: quod ſi nō faciat ꝓcedit̉.⁊ fit vt notat̉ in cle. ſepe de verbo. ſig. in glo.Si vero nec a iudice nec a parte aſſignatus