¶ Capitulum¶ Secundum
ꝓhibita aduocatō corā iudice ſeculari. niſi īcauſa ꝓpria vl̓ eccl̓a ſua. vl̓ ꝓ ꝯiūctis. vl̓ miſerabilibꝰ ꝑſonis. extͣ d̓ poſtu. c. clerici. Sꝫ ancorā eccl̓iaſtico iudice poſſint aduocae̓. ſatisvidet̉ ꝙ ſic ꝑ dictū. c. cl̓ici. exceptis ep̄is ⁊ ſac̄dotibꝰ qͥbꝰ ē ſimpl̓r int̓dictū. niſi ī cauſa ꝓpriaeccl̓e ſue. vl̓ ꝓ ꝯiūctis vl̓ miſerabilibꝰ ꝑſonis.di. lxxxviij. p̄latū. dūmō ꝑ hoc diuinū offitiūnō īpediat̉. ar. di. xcj. clericꝰ. Itē ī illa cauſa in qͣ qͥs ē iudex vl̓ aſſeſſor. in eadē nō pt̄ eēaduocatꝰ. qꝛ duo offitia in eadē cauſa ꝓhibēt̉exerce̓. extra d̓ poſtu. cū ſac̓dotis. ⁊. iiij. q. iiij.c. j. ⁊. ij. Itē alie ꝑſone ꝓhibent̉ ab aduocatōeꝑ canonēs. vt ſurdꝰ. mutꝰ. cecꝰ. furioſus. impubes. vſqꝫ ad. xviij. annū ſenatu motꝰ ſeruꝰvir paſſus muliebria .ſ. ꝯͣ naturā. Itē dānatꝰcapitali. vel calūnia publice iudicij. Itē quioꝑas ſuas locauit. vt pugnaret cum beſtia īarena. hec oīa. iij. q. vij. In famis. §. tria. Etnota ꝙ clericꝰ bn̄ficiatꝰ in diuerſis eccl̓ijs. nōpt̄ p̄ſtare pr̄ociniū vni ꝯͣ aliā. ẜm Ber. Si tn̄eſſet p̄latꝰ in vna illaꝝ. poſſet ꝯͣ aliā rōne p̄latōnis. Et idē Inno. addes ꝙ ſi neceſſario offitō vtat̉: pt̄ ad ſil̓itudinē tutoris. ff. d̓ poſtu. l.p̄tor. Itē ⁊ ꝓ pͥori eccl̓a pt̄ age̓ ꝯͣ ſcd̓am. ar. extra de iureiu. c. tua. Qui aūt ē bn̄ficiatꝰ ī vnaeccl̓a ⁊ p̄ſtat ꝓ extraneis offitiū aduocatōnisvl̓ ꝓcuratōis ꝯͣ eā debꝫ illo bn̄fitō ſpoliari. extra de poſtul. c. cū ſac̄ dotis. Tenet̉ aūt iudexdare qn̄qꝫ aduocatum. vt illis qͦ habe̓ nō pn̄tpt̄ pauꝑtatē. vl̓ ꝓpter potētiā aduerſe ꝑtis.ff. de offi. procō. ne quicūqꝫ. Si aūt iudex hocalicui aduocato p̄cipiat ⁊ ille ſine cauſa deneget pt̄ ꝑ iudicē ꝑpetuo remoueri ab offitō aduocatōis. C. eo. l. ꝓuidēdū. Debꝫ igit̉ obedie̓ſi tn̄ ꝯpetēs ſalariū ꝯſtituat̉ ei ẜm ſupͣdicta.¶ Ꝙͣtū ad ſecūdū princi .§. vpale d̓ collatōe poſtulatoꝝ .ſ. dabo. Notādū ēꝙ dandū ē iuſto aduocato a deo et̓nū p̄miū.a clientulo lucꝝ. vt. xiiij. q. v. nō ſane. a mūdo ⁊ iudice honorē ⁊ cauſe obtentū.¶ Ꝙtū ad tertiū princi .§. iijpale. videlicꝫ d̓ materia poſtulādi. cū dictū ēgētes ⁊cͣ. qꝛ cauſa vl̓ ē circa ꝑſonas. vt ī cmībus ẜuitutibꝰ mr̄ionijs ⁊ hmōi. vl̓ circa hereditates ⁊ ſucceſſiones. vl̓ circa alia q̄ poſſitēt̉pl̓ circa t̓mīos dn̄oꝝ ⁊ hmōi. Et qn̄ ꝑ aduocatū iſta iuſte petūt̉: debēt dari. Un̄ iuſte dr̄ poſtula a me ⁊cͣ. ¶ Sꝫ poſſet alicui videri ꝙ arsaduocatōis ſit illicita. ordīat̉ .n. ad litigādūī iuditō. Sꝫ xp̄c hoc ꝓhibꝫ dicēs Mat̉. v. Siqͥs vult tecū ī iuditō ꝯtende̓ ⁊ tunicā tuā tollere: dimitte ei ⁊ palliū. ⁊ auferēti tua ne repetas. Et apl̓ꝰ. j Coꝝ. vj. ſecularia iuditia. ſi habueritis. oīno delictū ē ī vob̓. gͦ ⁊cͣ: Rn̄det gͣtianꝰ. xiiij. q. j. ep̄s. §. his ita rn̄det̉. ꝙ ꝑfectisnō licꝫ ſtare ī iuditō ꝓ lucro captādo .i. vt lucrent̉ ex tali exercito: ſꝫ ꝓ dāno vitādo. Uel
ſic. ꝓ rebꝰ ꝓprijs nō licꝫ. qꝛ eis nō licꝫ ꝓpria habere .ſ. ī ſingulari: ſꝫ ꝓ rebꝰ eccl̓e ſeu monaſterij. quaꝝ ſūt p̄lati vl̓ ꝓcuratores licꝫ ī iuditōſtare ⁊ ꝓ pauꝑibꝰ. Sꝫ nota ꝙ ꝑfecti h̓ appellātur habētes ſtatū ꝑfectōis .i. religioſi ⁊ p̄lati:⁊ nō eo mō quo glo. ibi exponit. Et ex hoc ſequit̉. ꝙ laicis licꝫ ī iuditō ſtare ⁊ aduocae̓. qͥhabe̓ ꝓpriuꝫ poſſunt. Clericis aūt ꝓhibet̉. vt īfra dicet̉ niſi ꝓ miſerabilibꝰ ꝑſonis. ¶ Dn̄s at̄hugo cardīalis ī poſtilla Ro. iiij. ſic diſtīguitQuibuſdā nōſolū licꝫ ſua repete̓: ſedētiā expedit corā iudice .ſ. īfirmis qͥ ꝓni ſūt ad odiū⁊ ad vindicādū ſe d̓ ꝓximo. vn̄ meliꝰ ē ꝙ corāiudice repetāt. Quibuſdā aūt licꝫ: ſꝫ nō expedit. vt p̄latis ⁊ p̄dicatoribꝰ ne fructꝰ p̄dicatōisimpediat̉. j Coꝝ. x. oīa mihi licēt: ſed nō oīaexpediūt. Quibuſdā alijs nec licet nec expedit .ſ. clauſtralibꝰ vt ꝑ ſeip̄os repetāt: ſed peramicos poſſunt. Et ad auctoritatē xp̄i ſiquisvult ⁊cͣ. rn̄det̉ ꝑ glo. ibidē. quā tn̄ declarat. infirmis licꝫ ſua repete̓. nō tn̄ ꝯtende̓ .i. cū ꝯtētōe repete̓ .ſ. cū odio ⁊ ſcādalo ꝓximi. ¶ Notagͦ ꝙ nō tenet̉ qͥs dare ſua vel ceſſare a repetitōne debiti. niſi hec duo ſciat .ſ. ⁊ ꝙ ille mortaliter ſcandalizabit̉. ſi repetit debitū ſuū. vl̓ ſinō dat ſua ⁊ ꝙ ille reuocabit̉ a mortali. ſi nōrepetat. l̓ ſi bat ei ſua. hec hugo. De hoc etiāvide ſupra in ſcd̓a ꝑte. Vil̓. vero dicit ꝙ ſi ſtatus ꝑſone nō eſt in tuto: puta qꝛ indiget illare: que ſibi petit̉. ſeu quaꝫ ip̄e iuſte repetit adebitore. ita ꝙ ea carēs incidit in ꝑiculū īpatientie ⁊ murmuratōis ꝯtra deum ip̄e vel familia ſua. tūc nō tenet̉ dare vel a repetitōneceſſare rei ſue. quātūcūqꝫ debitor ſcandalizet̉qꝛ tenet̉ magis ſibi ⁊ ſuis ꝓuidere ꝙͣ alijs. Siaūt poteſt abſqꝫ ꝑiculo tali illa re care̓. tuncad vitandū ſcandalū ꝓximi dꝫ dare. vl̓ a repetitōe ceſſare: ſi tn̄ credat illū bene vſuruꝫal̓s nō Vil̓. Apl̓us aūt in auctoritate īductarep̄hendit iuditia nō ſimpl̓r: ſed fraudulentaīiuſta. vl̓ q̄ fiebāt apud infideles qd̓ ꝓhibet̉.¶ Capl̓m. ij. De his q̄ ꝑtinēt ad debitū modūaduocandi ⁊ ſalarijs eoꝝ ⁊ vitijs pluribꝰ.Ouocatus accedēs coram iudice ad aduocādū vt dicitVil̓. ī ſpeculo li. j. c. d̓ aduocatis.dꝫ habe veſtes thalares. ⁊ ſuo offitō ꝯgruētes. d̓ pe. di. j. nemo. Un̄ verſꝰ. Uir bn̄veſtitꝰ ꝓ veſtibꝰ eē ꝑitꝰ. Credit̉ a mille: ꝙͣuisidiota ſit ille. Si carꝫ veſte: nec ſit veſtitꝰ honeſte. nulliꝰ ē laudis: ꝙͣuis ſciat oē qd̓ audit.pn̄ legit̉ d̓ demoſthene eloqn̄tiſſīo oratore. ꝙī pͥncipio exercitij ſui mīſterij .ſ. aduocādi ⁊ ꝑorādi. vſus ē veſtibꝰ ml̓tū p̄cioſis ſꝫ poſtꝙͣ diuulgata ē fama eiꝰ ſcīe ⁊ eloqn̄tie vſus ē veſtibꝰ ꝯmūioribꝰ. ⁊ int̓rogatꝰ d̓ cauſa. cū ẜm iuditiū ꝯmūe videbat̉ ꝙ p̄cioſioribꝰ tūc indui debuerit. eo ꝙ eēt magis ī opīone et honore ho-