¶ Capitulum¶ Quartum
cū .ſ. poſſidꝫ vitioſe ⁊ īiuſte: ẜ n̄ ab eo ꝯͣ queꝫvult vī vi ꝓpulſare: ẜ ab alio. tūc licꝫ illi ꝯͣ illū aliū qn̄cūqꝫ volētē violētiā īferre vī vi repelle̓. ¶ Notandū ē ꝙ licitū ē etiā ꝓ rebꝰ vīvi repelle̓ ꝯtͣ om̄s. ꝯtͣ qͦs licituꝫ ē ꝓ ꝑſonis. ſitn̄ ille ꝑſone q̄ vī vi repelle̓ volūt: poſſint habere bona. vt excludant̉ ẜui. monachi et ſimiles. tn̄ moderamē tutele diuerſificari dꝫ:attēta varia ꝑſonaꝝ qͣlitate. nā alit̓ ⁊ mitius ꝯtra patrē: ꝙͣ ꝯtͣ penitꝰ extͣneū. ⁊ ſic d̓ ſingul̓ q̄ ꝯſiderāda veīrent. īſpectis circūſtātijscū nō ſint hec iure limitata ¶ Notandū etiāꝙ vī vi repellēdo ꝓ rebꝰ. ſiqͥs occidat vl̓ mutilet: irregularitatē īcurrat. ſꝫ ſi clericū ꝑcutiat ẜuādo tn̄ moderamen inculpate tutele:excoīcatōꝫ n̄ īcurrit: qꝛ excoīcatō n̄ īcurrit̉ſin̄ dolo vl̓ diabolica ſuaſiōe. xvij. q. iiij. ſiqͥs.ſuadēte. ſꝫ in irregularitatē īcibit qͥs etiā ſine dolo. vt pꝫ ī iudice reū ꝯdēnāte Ioh̓ d̓ lig.¶ De rep̄ſalijs et d̓ materia duelli. Ca. iiij.Epreſalie ſūt quoddābellū ꝑticulare: qd̓ fit ad d̓fenſionē corꝑis miſtici. et ē r̄mediū extraordinariū hn̄s ortū ex iure gērtiū. Nā licitū ē ob tutelā corꝑis ſui arma moue̓. ⁊ nedū corꝑis ſui pͥuati: ſꝫ etiā miſtici ſeuvniuerſitatis. Eſt aūt ītroductū ꝓpt̓ d̓fectuꝫremedij īſurgētis a neglectu gubernantiumppl̓os: et carētia recognitōis de fct̄o. et ideoopꝰ fuit hoc r̄medio extͣordinario ne iuſtitianegligat̉. Et qꝛ negligēti iuditō ſeculari recurſus ē habēdꝰ ad eccl̓iaſticū. extͣ d̓ fo. ꝯpe.ex tenore: iō raro hoc remediū ſibi locū vendicat. Et nota ꝙ an̄ꝙͣ poſſint fieri rep̄ſalielicite: pͥus ꝑs īiuriā paſſa: debet reqͥre iudicē ciuitatis īiuriātis vt iuſtitiā faciat. et tūcſi negligit iuſtitiā face̓: adibit ꝓximū ſuꝑiorē. qͦ d̓ficiēte: adibit pͥncipē. qͥbus om̄ibꝰ defitientibꝰ: debet adire rectorē ꝓprie ciuitatis:et face̓ fidē de reqͥſitōe et neglectu et pete̓ vtreqͥrat iterato vt iuſtitiā faciat. et tūc eo reqͥſito et negligēte: poterūt īdici rep̄ſalie ꝑ iudicē ꝓprie ciuitatis ſeu rectores ip̄iꝰ: qͥ ſuccedūt ī locū d̓ficiētis iuriſdictōis. Si at̄ iudexīiuriātis n̄ negligit ſꝫ īiuſtitiā facit ꝓnūtiādo iniq̄ ſnīam: tūc ſi ciuitas habeat iudicemappl̓onis deputatū ad ip̄m ꝑ appellatōꝫ adibitur. ſed ſi nō habet: indicent̉ rep̄ſalie. nā imputari debet ciuitati: q̄ nō deputauit iudiceꝫappellatōis. Si aūt duo iudices appellatōisīiuſtitiā fecerint: tūc vr̄ ꝑs deſtituta oī ſubſidio cū nō liceat. iij. appellare: nec vidēt̉ poſſe indici rep̄ſalie cū deficit iuriſdictō. ¶ Itēnota ꝙ ꝓ modico n̄ īdicunt̉ rep̄ſalie cū hocſit remediū extͣordinariū: qd̓ n̄ bat̉ ꝓ modico. vt. ff. de ininte. reſti. l. ſcio. Reqͥrit̉ etiā ꝙius totalit̓ ſit leſū: ſecꝰ ſi ꝑticularit̓. C. de pre-
cibus īpe. offe. l. quotiens Ioh̓. de lig.¶ Queritur ſi aliquis.§. j.ꝯſequat̉ ꝑ r̄p̄ſalias debitū ſuū ab eo qͥ n̄ eratobligatꝰ. vtrū poſſit ſibi illud retinere cū bona ꝯſcīa: ℟. dn̄icꝰ de ſācto geminiano ſuꝑ. c.etſi pignoratōes. extͣ d̓ īiuri. li. vj. archid̓. pꝰVilh̓. dīc ꝙ ī hoc cāu licita ē pignoratō id ērep̄ſalia: cū fit auctoritate ꝓprie iudicis: p̄cedēte tn̄ eius ſnīa ſuꝑ negligētia et d̓fectu iuſtitie. alle. nota ꝑ Inno. extͣ d̓ reſti. ſpol. c. cūolim. et d̓ ſen. exco. grauē īducit etiā. c. dn̄s.xxiij. q. ij. Sꝫ guido nō putat ꝙ iudex ſpoliati poſſit pignoratōeꝫ ꝯcede̓ ꝯͣ illos qͥ ſue iuriſdictōis n̄ ſūt: nec ꝓpter ſui ꝯciuis delictūnec ꝓpt̓ negligētiā iudicis. et qd̓ dicit ſupͣ dictū. c. dn̄s .ſ. ꝙ ciuitas plectēda ē ⁊cͣ. ītelligitꝑ ſuū iudicē. vt dicūt Iohan. fran. d̓cell̓. Hīctn̄ gͣuido ꝙ dictū archi. pt̄ eē verū: qn̄ nullꝰīuenit̉ ſuꝑior qͥ d̓ ciuitate negligēte vl̓ d̓ domino ip̄iꝰ iuſtitiā faciat: qd̓ tn̄ raro ꝯtīgit:cū ex tali d̓fectu iudex eccl̓iaſticꝰ poſſit adiri.al̓s gͦ extͣ hos caſus habita ꝑ repſalias debētreſtitui. ¶ Itē nota ꝙ vbi nō p̄t haberi copia ſuꝑioris nec d̓ iure nec d̓ fct̄ō: locꝰ ē rep̄ſalijs. xxiij. q. ij. dn̄s. Si at̄ d̓ iure haberi pōtnō tn̄ d̓ fct̄o: qꝛ ſi nō obediūt: tūc idē. Si at̄d̓ fct̄o haberi pt̄ nō d̓ iure. vt qꝛ tirānꝰ occupauit: tūc dīc vt notat Inno. extͣ d̓ elec. ca.nihil. ſꝫ ſi haberi pt̄ d̓ iure: difficile tn̄ ē haberi d̓ fct̄o. vtpote cū ſit valde diſtās ⁊ parspauꝑrīa tūc etiā locꝰ ē rep̄ſalijs. Itē ꝯceſſisrep̄ſalijs licitis: ſi pt̄ haberi copia iudicis vl̓mīſtroꝝ eiꝰ: nō debēt illi ad qͦꝝ petitōꝫ īdicūtur auctoritate ꝓpria raꝑe ꝑſonas vl̓ res eorū ꝯtͣ qͦs īdicūt̉: ſꝫ iuditiaria pt̄ate: al̓s vero et ꝓpria auctoritate licebit ſi hoc ꝯceſſumfuerit ab īdicēte: ꝑſone aūt vl̓ res capte remanebūt penes capiētē: aut iudici p̄ſētabūt̉ẜm formā ꝯceſſiōis rep̄ſaliaꝝ. Itē res captevēdent̉ vl̓ ī ſolutū accipiēt̉: eſtimabūt̉ iudicis auctoritate: vt ī ꝯputatōe fiet d̓ductō expenſaꝝ: attēta tn̄ et ẜuata forma ꝯceſſionisrep̄ſaliaꝝ Io. de lig. ¶ Itē nota ꝙ ꝯtͣ certasꝑſonas exerceri nō pn̄t rep̄ſalie. et pͥmo nōpn̄t exerceri ꝯtͣ ꝑſonas eccl̓iaſticas ⁊ res eorū: al̓s īcurrūt excoīcatōꝫ īdicētes et exercētes. vt d̓ īiurijs. c. j. li. vj. Et d̓ hoc habes infra ti. xxiiij. Item n̄ pn̄t exerceri ꝯtͣ ſcolaresſtudētes iura ī locis pͥuilegiatis pͥuile gio ſtudij: ſecꝰ ſi ī alijs ſtudēt iura. Idē d̓ ſcriptoribꝰet bidellis. et d̓ accedētibꝰ cā ſtolariū. Idē depr̄ibus et alijs agnatis: qͥ irēt ad videndū filiū et agnatū in ſtudio. ff. de iudi. l. iij. Itemcontra ambaſiatores indici nō poſſunt vl̓ exerceri. ff. de legi. l. fi. Et qd̓ dictū eſt de rebusſcolariū et ambaſiatorū: intelligit̉ etiam dehis qui deferūt neceſſaria ꝓ ſtudio vl̓ ambaſiata. Et idē de rebus alioꝝ q̄ p̄dicti deferrētſibi neceſſarijs. vt equi. libri et huiuſmodi.