¶ Titulus¶ Primus

vel huiuſmodi ſed non ꝓpter hoc ꝙ ꝑentibusſuccedat etiāſi ſimpliciter ⁊ quo ad om̄ia legitimaret̉: niſi ſucceſſionem expͥmeret. adhucintelligeretur ſaluo iure alteriꝰ. ⁊ ꝑ ꝯſequēsnon extēderet̉ ad ſucceſſionem. Si aūt queratur de iure queſito. vtputa de legittimandofiliū poſt mortē patris ad ſuccedendū illi qn̄legitimis eſt iaꝫ ius queſitū. aliud ē: quia hicobſtat non ſolū impedimentū iuris poſitiuidicentis ip̄m non debere ſuccedere. ſed impedimentuꝫ iuris naturalis dicentis rem iuſtequeſitā ſine culpa et facto ſuo debere ꝑdere.quod non poteſt facere papa niſi ſit dn̄s tꝑalium in caſu in quo princeps hoc poſſet.Tercia ꝯcluſio de le­ .§. vj.gitimatione principis ſecularis. Ubi de principe ſeculari eſt ſciendū. ꝙ non poteſt legitimare ad aliqͥd ſpūale: nec plus tollere vinculum illegitimitatis quo ad ſpūalia: ꝙͣ abſoluere ab excōicatōne: quia non poteſt directeamouere īpedimentū eccleſiaſticū niſi iudexeccleſiaſticus. poteſt tn̄ legitimare omnē ſuum ſubditum. quicunqꝫ in temporalibus nōhabet ſuperiorem dn̄m tꝑalem. ſiue ſit imperator ſiue rex frāncie ſiue aliꝰ: qꝛ ex qͦ in tꝑalibꝰ non habet ſuꝑiorē reſpectu tꝑalium. pōtip̄e penas tꝑales ſuoꝝ ſubditoꝝ ſtatuere veldeſtituere ſicut vult: nec aliꝰ eis non ſuꝑiorpoteſt ſubditis imponere penas: niſi inꝙͣtuꝫapprobat ẜm illud. Tu qui es qui iudicas alienū ẜuū. Si ergo lex ciuilis dīc ſpuriū n̄ ſuccede̓ vl̓ iudicare. n̄ ligat ſpuriū frācie niſi īꝙͣtū placꝫ regi frācie. Un̄ ꝙͣtū ad hoc pt̄ legitimare .i. ꝙͣtū ad hāc penā n̄ īputare illegitimitatē. ⁊ hoc ſimpl̓r r̄ſpectu iuris q̄rēdi vl̓ ꝓpi̓vniuerſitatē dominij: ſed non reſpectu iurisiam acquiſiti.De legitimatione quo. §. vij.fieri poſſit ꝑ papā. īꝑatorē vl̓ alios Ber. ſuꝑc. ꝑ venerabilē extͣ qͦ. fi. ſint le. nota ꝑ Ant. d̓bū. ſic ſūmatī de papa loquēdo de legitīatōe q̄fit ꝑ eū aūt ſit hoc circa ꝓlē futurā aut circaꝓlē illegitīe natā. Et circa ꝓlē futurā pt̄ legitīare ⁊ in t̓ris ecc̄ie ⁊ ī t̓ris īperij. ⁊ generalit̓pꝫ remouendo aliquem gͣdū ꝯſanguītatis vl̓affītatis. de his q̄ ſūt de iure poſitiuo: ſic̄ grego. ix. remouit q̄ntū et. vj. gͣdū generalit̉. vtextͣ d̓ ꝯſā. ⁊ affi. n̄ debꝫ. vl̓ diſpēſādo ꝑticl̓arit̓cū aliqͥbꝰ vt ꝯͣhāt ī t̓cio vl̓ qͣrto gͣdū attinētes. ⁊ ſic legitīare dr̄ qͦ ad ꝓlē futurā vt hēant̉legitimi qui al̓ eſſent illegitimi. ⁊ in ſpūalibꝰet temporalibus ſimpliciter tales erūt legitimi In gradibus autem qui ſūt de iure dīnovel naturali. papa ꝑ hunc modum legitimaare non poſſit. Loquendo autem deprole illegitime nata: tunc aut hoc eſt faciendo conſtitutionem vel legem factam ab imperatore confirmando. vt nati de ſoluto et ſoluta ſi

tales genitores ꝯtrahant mr̄imoniū legitīefilij qui pͥus erant illegitimi ſint et intelligantur eſſe legitimi. et certū eſt ꝙ p̄t vbiqꝫ et ſicſeruatur. Aut quia illegitimo exiſtenti ꝯcedit iura legitimatōnis. et in ſpiritualibꝰ quidem p̄t papa tales legitimare vbiqꝫ .ſ. etiamin terris imperij. puta vt poſſint ꝓmoueri adordines et dignitates eccleſiaſticas. ¶ In tꝑalibꝰ aūt .ſ. quo ad ſucceſſionem hereditariā ⁊honores. ſubdiſtingue. Aut papa legitimatin terris ſibi ſubiectis. et tūc p̄t. Aut ī terrisimperij. et tūc ſi legitimat ſibi ſuppoſitū vel d̓ꝓximo ſupponendū. puta clericū factū vel deꝓximo clericandū. et tūc legitimādo ſimpl̓ꝰintelligit̉ legitimatus etiā in tꝑalibꝰ. Si legitimat laicū remanentē. qui imꝑatorē recognoſcit in ſuperiorē. et tūc non p̄t ſine ꝯſenſuimꝑatoris. qui p̄eſt illi. Et iſtam opinio. tenetGar. in. l. qͥ in ꝓuintiā. C. de nup .ſ. ꝙ in terris īperij papa n̄ poſſit in tꝑalibꝰ legitimareDe imperatore certū. §. viij.eſt ꝙ non p̄t legitimare ſuꝑ ꝓle futura. qꝛ nōp̄t tollere ꝑ legem ſuam grabus ꝯſanguinitatis et affinitatis: nec diſpenſare in gradibꝰ cōſanguinitatis et affinitatis. qꝛ non habet diſponere de mr̄imonio. Etſi ſuꝑ hoc ꝯderet legē. nil vale̓t talis legitimatō. niſi eccleſia approbaret ꝙ nati ex fornicatōne hēant̉ legitimi ſi poſtea genitores ꝯtrahūt inuicē mr̄imoniuꝫ. Inſuꝑ in terris ſuis. et multomagis int̓ris eccleſie nō p̄t imꝑator legitimare in ſpūalibꝰ. vt .ſ. ꝓmoueri poſſint ad ordines. Sꝫ legitimatus ſimpl̓r ab imꝑatore. vel ab eo qͥ hꝫhāc aucͣtem legitimādi ab ip̄o indiget diſpenſatōne pape ſi vult ad omnes orbines vel beneficia curata ⁊ dignitates ꝓmoueri. In tꝑalibꝰ aūt vt in ſucceſſionibꝰ et honoribꝰ ſeculi.p̄t legitimare in terris ſuis: ſed nō in terriseccleſie. qꝛ abſurdū ē dice̓ ꝙ īꝑator hr̄et maiorem pt̄atem ī t̓ris eccleſie ꝙͣ papa in t̓ris imperij. Sint gͦ cōtenti t̓mīs eiꝰ. Et hec ꝓcedūtde imꝑatore iam coronato: ſꝫ de nō coronatomagis dubitat̉. Dicit tn̄ Ia. de are. et Io. an.in ſpe. in ti. de reſcript̉. Et idem eſt de hijs quihabent pt̄atem legitimādi ab imperatore: qꝛpoſſunt in caſibꝰ in quibꝰ ille p̄t ẜm verba pͥuilegij. Unde vbi ille nō poteſt. nec illi poſſūtcum habeant auctoritatem ab eo. Dicit etiaꝫAnto. de but̉. ꝙ habentes pt̄atem a papa. velimꝑatore legitimandi. non pn̄t legitimare adad p̄iuditium alterius. qꝛ tales ꝯceſſiones intelligunt̉ ſine alioꝝ p̄iuditio. vt d̓ offi. dele. c.Suꝑ eo. et de p̄uile. c. Paſtoralis. ¶ De ſolēnitate legitimatōis dicit Anto. de bu. ꝙ oportet ꝙ illegitimus impetrās exprimat qualitatem illegitimatōnis ſcilicet an ſit ſpurius velinceſtuoſus. quia difficilius diſpenſat̉ cū ſpurio vel inceſtuoſo ꝙͣ cum naturali tantū. Un̄⁊ Io. an. in ſpe. dicit. ꝙ ſi quis dicit ſe ſpuriū