¶ Capitulum¶ Diceſimi

¶ Capitulum¶ Viceſimūſeptimū

ſiue īmediate ducta fuerit aliter nunꝙͣ. Ubivertitur q̄ſtio dn̄icalis bartholomei. ſuppoſito ꝙ pͥmogenitus legitimus debeat habe̓ regnum. quis debeat hēre. an primogenitꝰ naturalis ex ꝯcubina. an̄ mortē ducta in ꝯiugium. an ſcd̓ogenitus ſemꝑ legitimus. et ꝙͣuismulta dicta ſint pro ⁊ contra: tn̄ iſtud videt̉veriꝰ ꝙ ſi ius primogeniture ſit tale. ꝙ cedatante morteꝫ patris. vt quia poſt moriēs tͣnſmittat ius ſuccedendi. ī regno patris ad nepotes. excluſo ſcd̓ogenito. tunc nō ſufficit ꝯcurrere ante mortē primogeniturā ⁊ legitimitatē: niſi iſtud ius naſcendo acquiratur. Un̄cū ſecundogenitꝰ naſcendo hoc ius acqͥſierit.quia ante ſe aliū legitimū non habuit. legitima ꝯſequēs legitimū ius q̄ſituꝫ non tollit.Si aūt ius primogeniture eſt talis nature. ꝙan̄ mortem patris non cedit. qͥa tꝑe mortisveꝝ eſt dicere iſtum p̄mogenitū ⁊ legitimū.videt̉ ꝙ debeat p̄ferri.Ꝙtum ad tercium .§. iiij.de legitimatōe hominis ſunt tres ꝯcluſiones¶ Prima de legitimatione ep̄i. ⁊ quidē ꝙͣtuꝫad ep̄m certū eſt. ꝙ poteſt legitīare qͦ ad minores ordines. ⁊ ſimplicia beneficia .i. que n̄ſunt cure animaꝝ nec dignitatis. de fi. p̄ſbi.c. j. Hoc autē intelligendū eſt de ſubditis. qͥanon ſubditum nemo pōt ſoluere: nec abſoluere. ſicut nec ligare. Unde cuꝫ legitimare ſit apena iuris abſoluere. nullus poteſt non ſubditū legitimare. ꝓpter quod non ſubdito ſpurio ep̄us non poteſt dare bn̄ficiū: nec minorum ordinum executōꝫ. niſi prius a ſuo epiſcopo fuerit legitimatus: quod ſi factū fuerittunc pōt a qͦcunqꝫ bn̄ficiari ſeu ordinari. cūlr̄is dimiſſorijs. ſicut ⁊ legitimus. Un̄ ſi ep̄uſſcient̉ ſubdito ſuo illegitimo ꝯferat ordīes vl̓bn̄ficiū: eoip̄o diſpenſare vr̄. Nullus aūt p̄latus papa inferior. poteſt legitīare ad ſucceſſionē he̓ditatis. quia n̄ eſt ei ꝑmiſſum. ad ſequentia aūt videtur legitimatus. ex qͦ eſt adantecedentia. Unde qͦa canonici maxime cathedralium eccleſiaꝝ in iudices impetrant̉:videt̉ ꝙ ſi al̓s illegitimi iudices eſſe non poſſent. quia de hoc ſunt opi. tn̄ eo ipſo ꝙ canonici ſunt. in iudices ſicut et ceteri impetratipoſſunt. quia non debet cui qd̓ maius ē licꝫ.qd̓ minus eſt non licere.¶ Secunda concluſio .§. v.ē d̓ legitimatōe pape (qꝛ papa) certum eſt adomnē ordinē bn̄ficiū ⁊ dignitatē eccͣiaſticaꝫlegitimare poteſt. qꝛ ad hoc legitīare n̄ ē aliud ꝙͣ īpedimēta iuris cāonici amoue̓ ſibi. eta penis cāonū qͥbꝰ ligatꝰ ē ip̄m ſolue̓. ſꝫ papapt̄ ab om̄i pena cāonis abſolue̓: ⁊ om̄e īpedimentū poſitiuū amoue̓. gͦ ⁊cͣ. Papa gͦ legitimat ⁊ ad actꝰ ſecl̓ares ⁊ ad actꝰ ſpūaleſ. ⁊ adſucceſſionē he̓ditariā in t̓ra ſibi ſubdita. Sꝫ

vtrum hec legitimatio valeat quo ad ſucceſſionem in terris pape non ſubditis dubiumeſt. Quidam enim dicunt. ꝙ ex quo aliquis legitimatur a papa in ſpiritualibus videtur legitīatꝰ ꝑ ꝯſequētiā quādā ⁊ ī temꝑalibuſ. neſit abſurdū ⁊ qͣſi mōſtruoſum vt legitīatꝰ adſpūalia. illegitīatꝰ ad tꝑalia cēſeat̉. multa eīꝑ ꝯſequētiā obtinēt̉. Et hāc opi. tenet Goff.in ſūma. ⁊ ꝯcor. cū illo. c. ꝑ venerabileꝫ. Alidicūt ꝙ in t̓ris n̄ ſubditis tꝑali iuriſdictōi pape. legitīatio facta ꝑ eū n̄ valet qͦ ad ſucceſſionē: qͥ eſſꝫ p̄iudicialis legitīatio he̓di. licꝫ valeat qͦ ad actꝰ ſpūales ī dignitates ſeculares.Et hoc tenuit de facto ī regno frācie: qꝛ pͥmogenitus cōmitiſſe flādrie legitimatꝰ ꝑ papaꝫn̄ ſucceſſit ī comitatū. ſꝫ aliꝰ minor qͥ erat legitimꝰ. Ueriꝰ aūt vr̄ ꝙ int̓ra eccͣie n̄ ſubditatꝑalit̓. papa pt̄ legitīare ꝙͣtū ad officia publica. in qͥbꝰ nulli ꝑat̉ p̄iudiciū: vt qꝛ ſit iudexordīariꝰ vl̓ delegatꝰ. ad qd̓ n̄ reqͥrit̉ ꝙ ſit dn̄stꝑaliū. cum hoc n̄ ſit alicui ius tꝑale auferre. Itē etiā ꝙ ſuccebat ī bonis tꝑalibꝰ in t̓rislaicoꝝ. n̄ ſibi ſubiectis. dato ꝙ n̄ hēat dominium tꝑale tale: qͣle īꝑator. qꝛ ſi iſte n̄ ꝑdit ſucceſſionē niſi ꝑ hoc ꝙ ē illegitimꝰ. ⁊ illegitītaseſt poſitiua ⁊ hūana. vt qꝛ ꝑentes eiꝰ ꝯͣxerūtin gradu ꝑ ſolū ſtatutū eccīe ꝓhīto. vel alioīpedimento pure poſitiuo. ⁊ iſtud ē mere canonicū. quia ius ciuile n̄ poteſt facere ꝑſōasinhabiles ad mr̄imoniū. ſꝫ omne īpedimētūa iure canonico īpoſitū. papa pt̄ amoue̓. ergo ⁊cͣ. ¶ Si dicat̉ ꝙ papa pōt amouere a pͥncipio. nō expoſt facto. dicendū ꝙ īmo nō. ꝙip̄e faciat ꝙ fuerit natꝰ de legittimo mr̄imonio. qui non fuit. ſed quia non repellit̉ a ſucceſſione. niſi ꝑ hoc ꝙ cenſetur illegitimus ille conditor legis qui iudicat eum illegitimūpoteſt eum iudicare legitimum. Si autē ſitillegitimus lege diuina vel naturali. idem eſtꝑ id qd̓ tactū eſt modo. quia cum n̄ priueturꝑ hoc ꝙ natꝰ eſt illegitime. quia tunc a quocūqꝫ legitimatꝰ priuaret̉. ſꝫ ꝑ hoc ꝙ nunc iudicatur illegitimus eccleſia cuius eſt iudicare. an ſit illegitimus etiam ad hoc ꝙ ſuccedatipſa poteſt eum facere haberi pro legitimoto. ſi aliquis hoc poſſit facere. non ꝙ quicunqꝫ poteſt iudicare de legitimitate poſſit legitimare. ¶ Sed ſuppoſito ꝙ aliquis legitimare poſſit. qui non poſſit de legitimitate ꝯgnoſcere. et iura punientia illegitimitatem tollere: poteſt eam efficere. hoc autem intelligendum ē reſpectu iuris q̄rendi. vt quando filius legitimatur patre viuente. quando etiamcōſtat de mente pape: qui exprimit quaſi adſucceſſionem: al̓s ⁊ ad omnia ipſum legitīatet reſtituit. Naꝫ ſi exprimat aliqua ad que legitimat: non propter hoc ad alia intelligit̉legitimare. niſi quādo ſunt minora. ⁊ nō ſūtin alteriꝰ preiudiciū: ſicut ſi legitimat ad dignitates ꝑ ꝯſequēs ꝙ poſſit eſſe conſeruator.