eſt iſta vox. et qui de bonis naturead gre bona ſurrexerat. vt nō ſolūgloriaretur in ſpe. ſꝫ in tribulationūibꝰ; I gaudens iret a cōſpectū conſilij. ꝙ dignꝰ eſſet ꝓ noīe iheſu cōtunieliā pati. Nō modo enī pacienterſed et libēter: verū ardenter ad tormēta ſicut ad ornamēta. ad penastanꝙͣ ad delicias ꝓpcrabat. Porroeterna bona illa ſūt que nec oculꝰvidit nec auris audiuit; et q̄ nunꝙͣexeunt ab illo patria que neſcit niſigaudiū ⁊ iubilationē. Ibi nichil deeſt: ecce abūdātia quā īpleaitur humana cupiditas. Que ē iſta cōpra?vbi nichil qd̓ nolis ſit. totū ſit quodvelis? Fiait pax ait ꝓpheta ad iheruſalem in v̓tute tuaꝫ ⁊ abūdantio inturribꝰ tuis. In illis inquā turribꝰ qͥiuxta ꝓph̓am aliū gēmus edificabūtur: vbi adipe frumēti nō cortice ſatramēti ſaiciabit nos deo. Qd̓ ſi nichil deerit nobis/ aliqͥd aūt nos loluerit. nunqͥd erit gl̓e cōſūmata? Ideo nichil latebit nos: ⁊ ecce ſapiētia qua turioſitas hominis ſaciet̉.O ſapiētia qua tunc oīa que in celoet q̄ in terra ſūt ꝑfectiſſime cognoſcemꝰ: in ipſo fonte ſapientie rerū oīmcognitionē bibentes. Nō metuā ſuſpitiones/ nō timebo cōſilia. quia ciuitas illa iuxta ioh̓em puriſſimo vitro ſimilis erit: vt ſicut ꝑ vitrū lucidiſſime cernimꝰ. ſic alioꝝ cōſcientias clariſſime videcimꝰ. Quid ⁊ ſi nichil defuerit et nichil lotuerit: monecit aūt timor ⁊ anxietas amittendi? Qui poſuit inqͥt fines tuos pacem. et ꝯfortauit ſeras portarū tuorum. ita vt nullꝰ īimeꝰ intret: nulIum qtelus exire poſſit amicus Vbi ergo ſūma abūdantia/ ſūma ſapiētia/ ſūmepotētia eſt: puto ꝙ nichil deſit plerūutudini bectitudinis. quantū ſpectat ad ſūmam felicitatis humane.Hec ſūt bona nature/ gracie/ glorie:bona humanitatis. bona virtutis/bona eternitatis. Hec cogitemus/hec ruminemꝰ fratres ⁊ iuxta p̄ceptum legis reuocemus ruminationeꝫquia ſic viuit̉ ⁊ in talibus vita ſpiritus mei Sic enī rogitatio ſcā ſeruabit nos vt dicamꝰ cum ſcō. meditatio cordis mei in ꝯſpectu tuo ſemꝑdonune adiutor meus et redemptor meus.¶ In obitu reuerētiſſimi patrio hūberti ſermo beauibernardi.Vmbertus famulus deē ⁊mortuꝰ eſt: deuotus fomulus. ſeruꝰ fidelis Ipſividiſtꝭ qūo nocte p̄teritainter manus veſtras expirauit: tāꝙͣvnus ex vernaculis terre. Ber hoctriduum fatigauit cum mors ⁊ demolita eſt inter fauces ſuas: vt ſaciaretur ſāguine quē ſitiuit. Eya fecitqd̓ potuit̉. occidit carnem; I eccerecondita eſt in corde terre. Separauit a nobis dulcem amicum. prudentem conſiliarium? auxiliciriumfortem. Nec michi nec vobis pepercit inſaciabilis homicida: michi autem minus. Siccine ſeparas amora mors? O beſtia crudelis o amoritudo amariſſima: o terror ⁊ horror