cornua crucis ſunt. continetio paciēcia prudentio et humilitas. Felix aruma que in hec cruce gloriatur. inhac cruce triūphat: tantū vt ꝑſeueret in ea; et nullis valeat tēptationibꝰ deici. Oret ergo quiſqꝫ in haccruce eſt. Oret cū beato andrea dominū et magiſtiū ſuū: ne pacicitureū de cruce deponi. Quid enum melignus ille non audeat. quid nonpreſumat impiꝰ attēptare? Quodegee monibus de diſcipuloꝫ hoc iudeoꝝ linguis facere rogitauerat demagiſtro. In vtroqꝫ tamen ſera penitentio ductus: victus et confuſusabceſſit. Vtinā obeat ſimiliter ⁊ anobis: eo vincente qui et in ſe et indiſcipulo triumphauit. Facicit ipſevt mereamur et nos in hec noſtraqualicūqꝫ cruce penitentie. quā proipſius noīe tulimus feliciter conſummari? qui eſt ſuper omnis deus benedictus in ſecula Amen.Eodem die te triplici genere bonoꝝ. ⁊ vigilantia ſuꝑ cogitatioībꝰT ꝓpentius ſtudiū I cura vigilātior noſtris eſſet cogitationibus adhibenda fratres mei? noſtris inquā quibꝰ tā ſanctaꝝ meditationū aſſidue materia mīſtraturnocte enī I die nobis ꝓphetice ⁊ euangelice. ſed et apoſtolice voces canūtur ⁊ legūtur. que ⁊ penā minātur inferni. I gloriā regni pollicent̉Vnde ergo nobis tam vane tā noxie. tam obcene cogitationes. quenūc īmūdiciā et elatione. nūc ſuperbis et ambitione. ceteriſqꝫ paſſionibus extorquent. vt vix aliquādo inſerenitatem ſanctarū cogitationumreſpiremus. Se nobis a torporeet tepore cordis noſtri. qui permittimus nos hijs vanitatibus occupari; et non magis tranſilimus in bona domini. ſiue in naturalis ſiue inſpiritualis ſeu eciā in eterno.Et quidē naturalis bona mogna?ſpiritualio malora: ſed maxima ſūteterna. In primis reparamur. in ſecūdis exercitamurꝫ extendimur etbeatificamur in tercijs. Si non poteg oculū meditationis in illā ſublimitatem eternaliū bonoꝝ infigerequia ſtantia ſunt. ⁊ omnē ſenſū exuperant; in bonis gracie que ſunt inexercitio virtutū viſum teflecte: vtvideais ꝙͣ pute conſcientie/ ꝙͣ liberefrontis ſit verſori ⁊ conuerſari in caritate et caſtitate. in pacientia et humulitate ceteriſqꝫ virtutibus; que amabilem deo placabilē et imitabilem hoībus reddūt. Ꝙ ſi ⁊ hec nimis ſublimici ſunt ⁊ tranſgredientia īfirmitatē tuā. dimitte oculos tuos in bona noiture: que tibi tam familiaria eē debēt. quātū tu familiaris es tibi. Nec ſic dicimus bona noture: quaſi gracie non ſint. ſed ideoquia ipſi nature quodamodo ingenita ⁊ cōplantata fuerunt: anteꝙͣ fieret peccatū illud quod non ſolū perſonā inferit ſꝫ ⁊ naturā. Ex tunc vrro ita nobis ad incinū proueniſſemonſtrantur propter pulnus inflictum: cū tomen nos illā nobis ⁊ circa nos eſſe tam rationibus ꝙͣ affectioībꝰ plerūqꝫ ſentiamꝰ ¶ Et qꝛnos ex aīa ⁊ corꝑe ſubſiſtimꝰ : iuxͣ