neceſſaria eſt conuerſatio. vt formafactus gregis incipiat facere et docere. I ſcd̓m inagiſtri nr̄i regulā quecunqꝫ docuerit diſcipulis eſſe ꝯtrariaꝫ hec in ſuis ectibꝰ iudicet nō ogeda. ne forte ſubmurmurare poſſitfrater quē arguit ⁊ dicere Dedicecura teip̄m Talis enī occaſio. plurima dāptio p̄lati: plurima ſubdidorū ꝑditio eſt Non ꝙ ego bene caueam id idcirco id loquor. ſꝫ et muchiet oībꝰ pariter veritas dlamat: qm̄oportet irrep̄hēſibilē eū eſſe qͥ preeſt. ita vt ſecure cum dn̄o vndeat exꝓbratibꝰ ſibi verbū. Quis ex vob̓arguet me de pccō? Nō ꝙ ſine peccato penitꝰ eſſe poſſit in hoc muſeravita: ſꝫ ꝙ ea q̄ arguit ī diſcipulis.oporteat ſūmoꝑe vitae̓ in iegiſtrūob hoc qualis eſt in cōuerſatione;talis ſit ncc̄e ē eciā in occulta cogitatione. ne videlicet foris huīlis.intus elatus in corde ſuo; p̄ſumēsde ſapientia ſeu virtute aut ſcītateſua. que eſt ſine dubio fides ficta;quando non ſicut oſtendit huīlitascōuerſatioīs. in ſolo dn̄i pietate cōfidit. Et vide ꝙ ꝓprie hijs tribuscordis ſcilicet puritati. ꝯſcientie bone. et fidei nō ficte cōurnite videantur alia qͦꝫ apl̓i̓ verba dicētis Mithiaūt ꝓ mīmo eſt vt a vobis iudiceraut ab humano die ⁊c̓. Nō me iudico inqͥt. qꝛ nichil michi cōſcius ſūꝙ meū aliquid queraꝫ ſꝫ que iheſuxp̄i Sed et ꝓ mīmo michi eſt vt avobis iudicer ꝓpter ꝯſcientiā bona⁊ irreprehenſibilē vitam. Qui autem iudicat me inquit dn̄s eſt: vtin eo ſolā ſpem ſuam poſitā eſſe doceret. humiliatus ſub potenti manudei. Sed et illud tu iudica vtrumpoſſit hijs cōueniēter aptari trinapetri interrogatio: vt hoc ſit dicerecimas me. cmcis me. amas me.Habes caritatem de corde puro. ꝓconſcientio bona Ifide nō fictaMerito ſiquidem de naui interrogaturan caritatem habeat piſcator hominū conſtituendus.¶ Sermo primꝰ in cōmemoratione ſacu michaelis archāgeliNgelorum hodiememoria celebrotur: ⁊ exigitis debitum ꝓ tanta ſolēpnitate ſermonem Sꝫ quid deongelicis ſpiritibus viles loquēturvermiculi? Credimꝰ ſcine ⁊ indubitata fide tenemꝰ diuinci eos pn̄tio⁊ viſioē beatos. ſine fine letari bonis dn̄i: q̄ nec oculus vidit. nec auris audiuit. nec in eor hoīs aſcēderunt Quid ergo de hijs homo loq̄tur hominibꝰ: que nec ipſe qͥdemcogitare. nec illi ſaltem audire ſufficiont? Profecto ſi ex habundantiocordis os loquitur; ſileat hominislingua neceſſe eſt ex inopis cogitationis Attn̄ ſi multū eſt ad nos loqͥde ea claritate ⁊ gl̓ei; quā in ſemetip̄is ȳmo in deo ſuo ūgeli ſācti noſtris omnino ſuꝑenunēt cordibꝰ:de ca loquamur quam nobis exhibent gratia ⁊ caritate In ſupernusenī ſpiritibꝰ non ſolum amirabilisdignitas: ſꝫ ⁊ dignatio amabilisinuenitur. Signū eſt prouide frēt bvt gloriam non capientes. tanto