vt ex hoc mogꝭ btām me dicāt omnes generationes; qꝛ ancillam humilē ⁊ exiguā reſpexit deꝰ Berūtn̄nūquid putamꝰ frēs elyzabeth ſcāꝫeo ꝙ per ſpiritū loq̄bat̉. erraſſe? Abſit. Btam plone quam reſpexit deus: et btā q̄ credidit. Hic enī mognꝰ diuīe reſpectioīs extitit fructꝰ Ineffobili ſiqͥdē artificio ſpūs ſuꝑuenientꝭ tāte huīlitatꝭ. mognimitas tanta ī ſecretai̓o ꝟ̓ginei cordis acceſſit;vt quēadmodū de ītegritate ⁊ fecūditate p̄diximꝰ hec q̄qꝫ nichilominꝰ ſint ſtelle ex reſpcū mutuo dlariores ꝙ videlicet nec huīlitas tāto minuit magnanimūtatē. nec mognanimitas tanta humilitatē: ſed in ſua eſtimatione tam humilis eſſet nichilominus. I in promiſſionis credulitate mognemunus: vt que ſe niiijtituichil aliud ꝙ exigua reputabat acillā. ad incomprehenſibile hoc miſteriū. ad q̄mirabile cōmerciū. ad inſcrutabile ſacramentū nullatenꝰ dubitare elcām; et veram dei atqꝫ hominis genitricē crederet mox futura.Agit hoc iumirūi cordibꝰ electorum grē p̄rogatiua diuine: vt eosnec hunuli tas puſillonnimes faciat.net magnaninutas arrogantes.mogis aut rooperantur ſibi vt nōſolū nullo ex inognanimitate ſubītret elatio: ſꝫ hinc maxima ꝓuehebatur humulitas: vt īuenatur coampliꝰ timorati et largitori munerit nō ingrati. Ac viciſſim ex occoſione humilitatis. puſillanimitas nulla ſurripiat; ſed quo minus de ſuaquiſqꝫ in minimis p̄ſumere conſueuit: eo ā̄plius eciā ī magnus qͥbuſꝫ.de diuīa virtute ꝯfidet¶ Martiriſane v̓ginis qd̓ nimiꝝ int̓ ſtellasdycidematꝭ eꝰſi memīſtꝭ duodeciªnoīauimꝰ: tā ī ſymcōis ꝓphecia/ qͣin ipā dn̄ice paſſiōis hyſtoria ꝯmēdotur. Poſitꝰ eſt hic cūit ſcūs ſenex dequulo ih̓u/ ī ſignū cui cōtradicet̉: ettuā ip̄iꝰ aīam ꝑtrāſibit gladiꝰ. admariā dicebat. Vere tua. mr̄ o btōaīam gladiꝰ ꝑtrāſiuit: alioqͥn nō niſi eā ꝑtraſiēs carnē filij penetraretEqͥdē poſtea ꝙͣ cmiſit ſpm̄ tuꝰ illeil̓s. oīm qͥdē. ſꝫ tuꝰ ſpecialiter: ip̄ius plane nō attigit aīam. quā ip̄ius trudelis lēces nec mortuo ꝑrescui nocere nō poſſet aperuit latꝰ: ſꝫvtiqꝫ tuā aīam ꝑtrāſiuit Ip̄iꝰ nimirum aīa ibi nō erat: ſed tua planene quibat auelli Tuam ergo ꝑtrāſiuit aīqꝫ vis doloris. vt te pluſqͣmrͣem nō īmerito p̄dicemꝰ: in q̄ nimiꝝ corꝑe ſenſū paſſioīs exceſſeritcōpaſſiōis affcūs An nō pluſꝙͣ gladiꝰ fuit tibi ẜmo ille reueci ꝑtrāſiēsaīam. I ꝑtigēs vſꝫ ad diuiſionemaīe ⁊ ſp̄s. mulier ecce filiꝰtuꝰ? Ocōmutationē. Ioh̓es tibi ꝓ ih̓u traditur: ſeruꝰ ꝓ dn̄o. diſcipulꝰ ꝓ magiſtro: filiꝰ zebedei ꝓ filio dei: purꝰhō ꝓ vero deo. Quō nō tuā affcūoſiſſima aīaꝫ ꝑtrāſijt hͦ auditio: qn⁊ nrā licet ſaxea. licet ferrea pectociſola recordatio ſcīdit? ¶ Nō miremī frēs? ꝙ maria mr ī aīa fuiſſe dicat̉. Miret̉ qͥ nō memīt audiſſe ſepaulū īter maxīci gētiū crimīo memorātē ꝙ ſn̄ affciōe fuiſſēt Iōge idfuit a morie viſceribꝰ: lōge ſit et oſeruulis eiꝰ. Sed forte quis dicatNūquid nō eū p̄ſcierat morituꝝ.