Druckschrift 
Sermones de tempore et de sanctis
Einzelbild herunterladen
 

qui iuxta illud comici. pleni rimarūeffluimus vndiqꝫ Tociens detūqꝫ mariai filiū audiuit. nō mō turbis loquētē in ꝑoibol̓? ſꝫ et diſcipulis ſeorſū regnū dei miſteria teuelantem: vidit nuraicula faciētē. vidit demū in cruce pendētē. vidit expirontem: vidit reſurgentem. vidit et aſcendētē: ſꝫ et in hijs oībꝰ quociēs verecūdiſſime virginis. quociēs pudiciſſime turturis vox memoratur audita. Deniqꝫ legis in actibꝰ apoſtoloꝝ: ꝙ redeūtes q̄ mōte oliueti ꝑnonimiter ꝑſeuerabāt in or̄oneQui? Si forte maris affuit. noīetur prima; que ſuper om̄s eſt. tā filij p̄rogatiua. ꝙͣ ſue p̓uilegio ſcītatis. Betrus ⁊ andreas ait. iacobꝰet ioh̓es. et ceteri qͥ ſequūt̉: hij oēsꝑſeuerabant vnanimit̓ cū mulicribꝰ ⁊ marici mnrē ih̓u. Ita ne et mulierū ſeſe vltimā exhibebat: vt nouiſſima oīm poneret̉? Bere carnalesadhuc diſcipuli qͥbꝰ necdū erat ſp̄sdatꝰ qꝛ necdū il̓s ee̓t gli̓ficatꝰ. qn̄facta eſt īt̓ eos ꝯtētio de pͥmatur cūmoi̓a quāto maior crat humilioretſe. nō mō in oībꝰ ſꝫ ⁊ p̄ oībꝰ. Merito fact ē nouiſſima pͥma: q̄ cū prima eſſꝫ oīm. ſeſe nouiſſimā faciebatMerito facta eſt omniū domine: q̄ſeſe omniū exhibebat ancillā. Merito deiūqꝫ eſt ſuꝑ āgelos exaltata:que infra viduas ⁊ penitētes. infracā. de quā eiecta fuerāt ſeptē demonia. ineffobili ſeſe monſuetudīe indlinabat. Obſecro vos filioli emulomī hac virtutē ſi mariā diligitis: ſigtēditis ei place̓ emulaimī modeſtiāeiꝰ Nichil enī tā ydoneū hoī. nil tāxitōgruū xpīano: mexīeqꝫ monachūiults ij anuūnil adeo decet. Et quidem manifeſta ſatis in virgine. ex hac ipſa monſuetudinē virtus humilitatꝭ elucet.Nimirū collectanee ſūt hunulitasI māſuetudo. in eō cōfederate germaniꝰ qui dicebat Diſcite a me. qꝛnutis ſū et humilis corde. Sicut eīmater p̄ſumptionis elatio: ſic mōſuetudo vera. nō niſi ex vera humilitate ꝓcedit. Nō in ſola tamē tariturnitate morie commendatur humulitas: ſed euidentiꝰ reſonat in ſermone. Audierat quod ex te noſcet̉ſanctū vocabitur filiꝰ deiꝫ ⁊ nichil aliud ꝙͣ ancillam eiꝰ ſeſe eſſe reſpondit. Inde ventū eſt ad elyzobeth; ⁊continuo ꝟ̓ginis gloria ſingularis.cidē per ſpiritum reuelaitur Seniqꝫet mirabatur perſona venientis dicens. Vnde hoc mithi. vt venicitmr̄ dn̄i nei ad meꝰ Cōmēdobat etvocē ſalutantis adiciēs. Vt facta ēpox ſalutationis tue in auribus meis: exultauit in gaudio infans ī ꝑtero meo. Et bertificat fidem credētis. beata inquiens q̄ credidiſti: qm̄ꝑficientur in te que dicto ſunt tibi adomino. Magna quidē p̄conia: ſꝫet deuota humilitas nichil ſibi paſſa retinere. ī eū magꝭ vniu̓ſa refuditcuiꝰ in ſe bn̄ficia laudabātur Tu īqͥtmognificas intēm dn̄i: ſꝫ magnificat aīa mea dn̄m In voce mea filiūtuū ꝑhibes exultaſſe ī gaudio: ſedexultat ſp̄s meꝰ ī deo ſalutat̓ meoEt ip̄ qͦꝫ ioh̓cētꝙͣ amicꝰ ſpōſi gaudio gaudebat ad vocēſpōſiſtāꝫ eēdig q̄ credidi; ſꝫ credulitatꝭ ⁊ btītudinis cā reſpcūs eſt ſuꝑne pietatꝭ?