FcIn fac. μFgn cſps dquoniā nemo in ſpū loquens dicitanathema iheſu Nequiſſima plone et pernicioſiſſima peſtis: qn̄ vniuerſos vniꝰ obſtinatio turbat;: ⁊ fitoībus diſcordie fomes / moteris ſcādaloꝝ Seniqꝫ ꝓphetō audi; qui devinea dn̄i loquēs. ſinguloris inqͥtferus depaſtus eſt eam Pro hmōirogo ⁊ obſecro vos fratres mei/ fugite ſimulationē oēm et ā̄gulos ꝓprie voluntatis: fugite inquietudinem ⁊ſpiritū lcuitatis: fugite obſtinationē ⁊ nequiſſimū viciū ſingularitatis; niſi forte qd̓ abſit fraudori vultis aīmas veſtras panis edulio bn̄dicti Ium vero ne lōgiꝰprotraham vos: ſeptem panes quibus reficicimini iſti ſunt ¶ Primꝰpanis verbum dei; in quo vita hominis eſt. ſicut ip̄e teſtatur ¶ Secūdus panis obediētis eſt: quoniāmeꝰ cibus eſt inquit vt faciā voluntatem eius qͥ miſit me ¶ Terciuspanis eſt meditatio ſancta; de quaſcciptum eſt. Cogitatio ſcā cōſeruabit te Et eque alio in loro nominari videtur panis vite et intellectusir itigintuma¶ Quartꝰ panis orātiū locrime¶ Quintꝰ vero labor penirentie/Nec miraberis ꝙ laborem aut lacrimas panem dixerim: niſi forteexcidit tibi quod in ꝓpheta legiſti.Cibabis nos pane lacrimaꝝ. Etitem in alio pſalmo. Lobores inqͥtmanuū tuarum quic māducabis:beatus es ⁊ bene tibi erit ¶ Sextus panis ē iocūdā vnonimitas ſocialis. panis ex diuerſis granis ꝓfectus: fermentatus vtiqꝫ ſapiētiodei. ¶ Porro ſeptimus panis eſteukariſtiaꝫ qm̄ inquit panis quemego dabo caro mea eſt pro mundidita.¶ Sermo ſecundꝰ de ſeptem miſeticoadijsIſericordias dn̄i in eternū cātabo Vt quid enim michi inſipiēs neſcio que cogitatio de penitentie huiꝰ onere murmurat. vt aggrauet illud ſuꝑ ceruicem meā? Aliud onus ſentio. ſuauiꝰ quidem: ſꝫptiqꝫ multo maiꝰ Sic enī oneratme miſerationibꝰ ſuis deꝰ? ſic concludit/ ſic obrūit bn̄ficijs ſuis: vtonus aliud ſentire nō poſſim Quidenim retribuam dn̄o. pro oībus q̄retribuit michi? Tanta tribuit ettanta retribuit. et tu michi de alioonere loqueris? Deficit ſpūs meꝰprorſus deficit in tanta beneficioꝝconſideratione Et licet dignas nōſufficium gratias egere: ſed ingratitudinem prorſus odit animā meoPeremptoria ſiqͥdem res eſt ingratitudo: hoſtis gratie: īimica ſalutꝭHico ego vobis. quoniā pro meoſapere nichil ita diſplicet deo p̄ſertim in filijs gratie. in hominibusconuerſionis; quemadmodū ingratitudo Vias etum obſtruit gratie.⁊ vbi fuerit illa. iam grā acceſſumnō inuenit: locum non habet Hincmichi fratres triſticio magno. ⁊ dolor continuꝰ eſt cordi meo; ꝙ nonnullos tam pronos ad leuitatemad riſum et ad ſcurrilia verba tamfaciles video: vt pertimeſcam valte ne forte plus ꝙͣ expediat diuinemīe ſint immemores: ⁊ ingrat