tu es xpriſtꝰ filiꝰ dei viui: qui es ſuper omnuā benedictus in ſeculoScrmo terciꝰ te intellcū ⁊ offectu purgandis.Odic celoꝝ dominꝰ celorū alta celeſti potētia penetrauit. ⁊iufirma carnis tanꝙͣ nubila quēdāexcuciens induit ſtolam glorie. eleuatus eſt vt ſol in ortu ſuo. inualuitet incaluit. dilatauit et multiplicauit radios ſuꝑ terrā: nec eſt qͥ ſe abſcōdat a calorē eiꝰ. Redijt ad regionē ſapientie ſapientia dei. vbi oēsbonū intelligūt ⁊ requirūt: intellcūperſpicaciſſimi. affectu patiſſimi.ad audiendā vocem ſermonum dei.Nos aūt in regione iſta ſumꝰ: vbiplurimū malicie. ſapiētie paꝝ: quia corpꝰ qd̓ corrumpitur aggrauataīam: ⁊ deprimit terrena inhobitatio ſenſum multa cogitantem. ¶Per ſenſum ego arbitror intellectūdeſignari; qui tunc vere reprimiturcum multa cogitat cū nō colligit ſecirca illam vnam ⁊ ꝑrcam meditationem que concipitur de ciuitate illa cuiꝰ ꝑticipatio eſt inidpſū: hmōiintellectū oportet depͥmi et diſtrahiꝑ multa. multis et multiplicibꝰ modis. ¶Atīam vero hic eſtimo diciaffectiōes q̄ corrupto corꝑe diuerſis paſſionibꝰ afficiūtur: q̄ mitigarinūꝙͣ poſſunt. ne dicam ſanciri. donetvolūtas vnū querat: I tēdat ad vnū. ¶ Duo ſunt ergo que nobispurganda ſunt: ītellcūs et affectꝰ.intellūs vt nouerit. affcūs vt velitFelices ⁊ vere felices illi duo viri. helyas ⁊ enoch. quibꝰ omēs materieIoccaſiones ablate ſunt que eorū.11intellectum impediant vel affectū:quia ſoli deo viuētes. nec nouerūtniſi deum; nec cupiunt niſi deum.¶ Denqꝫ et de enoch legitur. qꝛraptus eſt ne malicia mutaret intellectum eiꝰ. aut ne fictio deciperet onimam illiꝰ. Intellectus noſter turbatus erat. ne dicā cecatus. Affettus inquinatus crat. et multum inquinatus: ſed xpriſtꝰ intellectū illuminat. ſpūs ſanctus affectum purgat Benit enim filius dei. ⁊ tot ettāta mirabilia in mundo operatuseſt: vt non immerito intellectū noſtrum ab omnibꝰ mūdanus rebꝰ euocauerit: vt ſemꝑ cogitemꝰ et nunꝙͣrogitare ſufficiamꝰ. quia nurabiliofecit Vere latiſſimos nobis ad ſpauandū ītelligētie cāpos dereliquit.I torrens cogitationū iſtaꝝ ꝓfundiſſimꝰ eſt: qui iuxta ꝓphetam nōpoteſt tranſuadari. Quis enim cogitare ſufficiat qualiter rerum dn̄s p̄uenerit nos. venerit ad nos. ſubuenerit nobis. ⁊ ſingularꝭ illa mnaieſtas voluerit mori vt diueremꝰ. ſeruire vt regnaremꝰ; exulare vt repetriaremus. et vſqꝫ ad ſeruiliſſimaoꝑa īclinari: vt cōſtitueret nos ſuꝑomnia opera ſua? Talem ſe obtulit apl̓is apl̓oꝝ dn̄s: vt iā nō inuiſibilia dei ꝑ ea que facta ſunt intellecta cōſpicerēt. ſed ip̄ē facie ad faciēvideretur qui oīa fecit. Et qꝛ diſcipuli carnales erāt. ⁊ deꝰ ſp̄s e necbn̄ cōuenit ſpūi ⁊ carni. vmbra corporis ſui tēꝑauit ſe eis. vt obiectudiuifice carnus viderēt ꝟ̓bū in carne. ſolem in nube: lumē in teſta. cereum in laterna. Sp̄s enī oris nr̄i