Deus inqͦt ꝓpitiꝰ eſto muichi perecitori Temeritatē enī dico. quandois ī cuiꝰ ꝯſcientia peccatū adhuc qͥdiciū aliquod regͣt. ambulat ī mognis ⁊ in micabilibꝰ ſuper ſe: nunꝰſollicitus pro periculo aīe ſue.Terciū periculū eſt: ſi ſit or̄o tepida. I nō ex viua affectione ꝓcedēsTimida quidē oratio celū non penetrat. quia reſtringit cnimū timor īmoderatus: vt omnino nō dicā nōaiſcendere ſꝫ nec ꝓcedere queat Tepida vero in aſcenſu langueſcit ⁊ deficit: eo ꝙ nō habeat vigorem Nātemeraria aſcendit ſed reſilit. reſiſtitur enim ei? nec tantum non obtinet grām: ſꝫ meretur offenſā Quevero fidel̓ ⁊ huil̓ ⁊ feruēs orō fuei̓tcelū ſine dubio penetrabit: vn̄ certum eſt/ ꝙ vacua redire nō poſſit.¶ Sermo de periculis temptationū et tripliai modo orationis terciꝰAritas qua pro vobis ſollicitꝰCeſum frēs mei. cogit vt loquorvobis: ⁊ vrgente ea multa ſepiꝰ loqueter: niſi tam multꝭ occupationibꝰ impediter. Nec murū ſi ſollicitusſum ꝓ vobis: cū inueniā in memetipſo materiā multē. ⁊ occaſionē ſol̓licitudinis Quociēs enī ꝓpriā muſeriam ⁊ multimoda uttendo periculohaud dubiū quin ad meipſū conturbet̉ anima mea. Nec minor michiſollicitudo eſt pro ſingulis quibuſqꝫpeſtrū: ſi tamē diligo vos tanꝙͣ meipſum. Nouit ip̄ē qui ſctutatur corda. quociēs in corde meo ꝓprie ſollicitudini p̄ponderat ſollicitudo veſtra. Nec mirum ſi multa eſt michiſollicitudo. et timor magnus conturbat me. ſuꝑ oībꝰ vobis: quos video ī tāta miſeria. ⁊ ī tōtis cōſtitutoseſſe periculis. Ip̄i eī vt manfeſtueſt. geſtamꝰ laqueū noſtrū: nobiſcūvbiqꝫ ꝓpriū circūferimꝰ inimicum.Carne hanc loquor de peccato nōtam. in pcc̄o nutritam corruptā ninus ipſa origine; ſed multo opliusprauo cōſuetudinē viciatam. Hinceſt ꝙ tam acciter aduerſꝰ ſpm̄ cōcupiſcit caro. ꝙ aſſidue murmurat. etimpatiens eſt diſcipline. ꝙ illicitaſuggerit. ꝙ net rationi obtemꝑat:nec iibibetur vllo timore. Huic accedit. hanc cdiuuat. hac vtitur adimpugnondos nos callidiſſimꝰ ſerpens ⁊cui nullum aliud deſideriumeſt. nullum ſtudium. nullum negocium: nuſi effundere ſanguinē aīaꝝ.Hic eſt qui iugiter machinotur malū. qui deſideria carnus inſtigat: q̄cōcupiſcētie ignē naturalem quodāmodo venenatis ſuggeſtionibus ſufflat. illicitos motus inflāmot. peccati occaſiones parat; et nulle notēdi artibꝰ corda hominū temptarenon ceſſat. Hic eſt qui manꝰ nr̄asꝓprio aingulo alligat: ⁊ vt diciturbaculo noſtro nos cedit. vt caro q̄rnip idata eſt nobis in adiutorium; in ruinam nobis ⁊ in laqueum fiatSed quid prodeſt indicaſſe ꝑiculoſi nullo cōſolatio. nulla adhibeaturremedia? Grande quidem periculūeſt et grauis lucta. aduerſus domeſticum hoſtem: maxime cum nosaduene ſimus. et ille ciuis⁊ ille ſuam inhabitet regione: nos exules