hijs enim ſeptē. quibꝰ ab obſeruantis decalogi retardamur; in luctu penitētie ſeptuageſima pn̄s agit̉. Vn̄A reticet̉ interim alleliuo ſolēpne:et huāne trāſgreſſioīs hiſtoria miſerabilis ab exordio recenſetur¶ Sermo ſecūdꝰ in lxxͣ. de dupliciſopore¶ Vmſit dn̄s ſoporem in adam. Inmiſit I in ſeip̄m. factus eſt nimirūſcd̓us adam? ſed eſt diſtantia fortenon parua. Ille enim ſoporatus videtur pre exceſſu contemplationis:xp̄s nuſerationis affectu: vt in illūſoporem īmiſerit veritas. in hūc cariInt a Arina t.tas: cū vtraqꝫ ſit dn̄s. Ait enim iohānes euangeliſta Deꝰ caritas eſtEt ip̄e dn̄s. Ego ſum vici veritasvita. Sane ſoporem xp̄i ſoliꝰ caritatis fuiſſe nemo dubitat. vel nominetenꝰ xpianus. Siquidem accubuit vt leo non vicius planei ſꝫ victor. ptēte propric ponens aīam;ſompnū mortis excipiens ꝓprio voluntate. ¶ ¶ Ceterum qualis ⁊ illeſopor fuiſſe dicendꝫ eſt vel credēdꝰ:quē miſit dn̄s in adum. in quo ſineſenſu oīno doloris in mulierem edificandā roſta ſublata eſt de latere dormnientis? Michi quidē non niſi incōmutabilis veritatis intuitū ⁊ obiſſūdiuine ſapientie corporeis excedēsſenſibꝰ obdormſſe videt̉: qd̓ ex eiꝰperbis vel maxime cōici poteſt Rediens nimirū indicat quo aibiſſet. dūtanꝙͣ ebriꝰ de celle vinaria veniēs.euctuās illud magnū ſacramentū. qd̓ tāto poſt lu xpo ⁊ ecc̄a opluscōmendauit: hoc nūc inquit os exoſſibꝰ meis: ⁊ ꝓpter hoc relinquethō pr̄em ⁊ motre. ⁊ adherebit vxori ſue: ⁊ erūt duo in carne vna. Antibi penitus obdormuſſe videtur. qͥin hanc vocem excitatus erupit. ⁊non magis dicere potuiſſe. ego dormio ⁊cor meum vigilot? Verū idquidē ſine preiudicio dixerim. ſi cuiforte aliter viſum fuerit. maximeſi quid aliud in ſcōrū patrum paginis inuenitur Neqꝫ enī cōīem arbitror fuiſſe ſoporem. ct noſtris ſimilem ſompnis. quos nec contemplotionis exceſſus. nec muſerationusaffectus. ſed infirmitatis defectusīmittit: quos nec veritas. nec caritas. ſed neceſſitas parit. Graue ſicdem iugum ſuꝑ filios adam; non ante in principio ſuꝑ adam. ſed nūc iaſuꝑ filios eiꝰ. Quid nō graue miſeris: quibꝰ ⁊ viuere labor eſt. quibꝰ⁊ qd̓ pauai videntur aduertere. ſentire penitus nemo. ipſe quoqꝫ ſenſualitatis ꝑ ſus inuenitur oneri adeovt nequeant ſuſtineri. niſi alternorequie foueantur; Quid niſi labor⁊ dolor et afflictio ſpiritus ex omnbus que ſub celo ſunt. quando et illud ei grauiſſimum eſt. quo potiſſmum delectatur. regetatio ſcilicetet ſenſificatio carius. Ninurum q̄ſit ei dulce conſortium. triſte diuortium moifeſtat: dum vix tandemauelli poteſt: cum corruptio ip̄a corporis penitus intolerabilis eſt vegetanti; ¶ ¶ Scine non ſinuliter corpus. ſed corpus quod corrumpituraggrauat animam. vt immunem