nō irritatentur: ſꝫ haberēt ī eis gratiā. qui ſuas illis maculas demōſtrarent/ ¶ Sūt ⁊ alij qͥ ſi viderīt quēpia vel leuiter ſcandalizatū. valde ſolliciti ſunt qūo eū in pace teducere poſſint: ⁊ vidētur pacifici? niſi ꝙ eoꝝ ꝯmotio/ ſi forte quid contra eos factum dictūve videbitur. tardius vniuerſis / difficiliuſqꝫ potei̓t ſedari Quinimirū ſi vere pacem diligerēt: hautdubiū qͥn eā quererēt ſibijpſisDeargentemꝰ igit̉ pēnas noſtrasin xp̄i ꝯuerſatiōe: ſicut et mortiresſancti lauerūt ſtolas ſuas in eiꝰ paſſioē Imuitemur gͦ quoad poſſuꝰ eūꝫqui ſic dilexit pauꝑtatem. vt ꝙͣuisiu manibꝰ eius eſſent fines terre tn̄non habuerit vbi reclinoret caput:ita vt diſcipulos adherētes ei/ legamus famē cōpulſos ſpicas manibꝰꝯfricaſſe/ cū ꝑ ſcita trāſirēt. quiqꝫ tꝙͣoius ad occiſionē ductꝰ ē. ⁊ ſicut agnꝰ vorā condēte ſe obmutuit. ⁊ nō qperuit os ſuū: quē ⁊ ſuꝑ lozarū ⁊ ſuper ciuitatē fleuiſſe. ⁊ ī orationibꝰ ꝑnoctaſſe legiꝰ. riſiſſe vero aut iocaſſe nuſꝙͣ. qͥ ſic eſuriuit iuſticiā. vt cūꝓpͥa nō hoberet. tātā ꝓ peccatꝭ nr̄isa ſemetipſo exegit ſatiſfactionē. vn̄in cruce nichil aliud ꝙͣ iuſticiā ſitiebat; qͥ ꝓ īinuris mori nō dubitauit.⁊ orquit ꝓ crucifixoribꝰ ſuis: qͥ peccatū nō fecit. et īpoſita ſibi ab alijspatiēter audiuit: qͥ ꝓ tecōciliādis ſibi peccatoribꝰ tāta ſuſtinuitSermo quintus de triplici aduētu. et de triplici īnoucitioneIximꝰ nuꝑ hijs qͥ deargētauerut pēnas ſuas dormienduminter medios deros. duos ſignantes aduētus: ſed vbi ſit dormiendūnon diximꝰ Terciꝰ eī quidā aduentꝰ eſt meliꝰ inter illos: in quo deleetabilit̓ dormiūt. qui eū nouerūt. Illi eī duo manifeſti ſūt: ſꝫ nō iſte. Inpriore quidē in terris viſus. ⁊ cū hominibꝰ ꝯuerſatꝰ eſt: qn̄ ſicut ip̄ē teſtatur. ⁊ viderūt et oderunt In poſteriore vero videbit omnis caro ſalutare dei nr̄i: ⁊ videbūt in quem trāſfixerūt. Medius occultꝰ eſt: in quoſoli eū in ſeip̄is vident electi. ⁊ ſalue fiūt aīe eoꝝ/ ¶ In pͥmo ergo venit in carne ⁊ infirmitate: in hocmedio in ſpū ⁊ v̓tute; in vltimo ingloria ⁊ maieſtate Per nirtutē enīꝑuenit̉ ad gl̓um: quia dn̄s ꝟtutūip̄ē eſt rex glorie. Et itē alibi ait idēꝓph̓a: vt viderem ꝟtutē tuā ⁊ gloriā tuā/ ¶ Aduentꝰ ſiquidē iſte mediuo via quedā eſt: ꝑ quā a primoꝑueniat̉ ad vltimū. In primo xp̄sfuit redēptio noſtra: ī vltimo apporebit vita noſtra. in iſto vt dormiomus inter medios cleros. requieseſt ⁊ cōſolatio nrā Sꝫ ne qui forte īuēticia videantur. q̄ de hͦ medio aduētu diximꝰ: ip̄ꝫ audite Di qͦs inqͥtdiligit me ẜmoēs meos ẜuobit. ⁊pr̄ meꝰ diliget eū: ⁊ ad eū venieꝰSꝫ qͥd eſt qͥ diligit me ſermoēo meos ẜuabit? Legiꝰ eī alibi qͥ timet deū faciet bona: ſꝫ plꝰ aliqͥd dictū ſentio de diligēte. qꝛ ẜmoēs meos ẜuabit Vbi gͦ ſeruādi ſtHaūt dubui qͥnī corde: ſicut ait ꝓph̓a In corde meoabſcondi eloquia tua: vt non percem tibi. Sed quomodo in cordeſeruondi? An ſufficit ſola eos ſeruare memoria? Atuero ſic ſeruanti