Druckschrift 
Aurelij Augustini tertia quinquagena (1489)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

PſalmusCXLV

tes: aut veniā ſibi ꝑuerſe ꝓmittentes: exip̄a ꝓmiſſione a pctīs impietate recedētes? Ueniet tp̄us vt ſeparent̉ iſti oēs: etfiāt ille duę ꝑtes: vna ad dexterā: altera adſiniſtrā: accipiāt iuſti regnū eternū: eant illi in ignē eternū: oēs peccatores diſꝑdet.Qm̄ hec ita ſunt audiuimꝰ bn̄dictioneꝫdn̄i: oꝑa dn̄i: mirabilia dn̄i: miſcd̓ias dn̄i:ſeueritatē dn̄i: ꝓuidentiā in oībus oꝑibuseiꝰ: ꝯfeſſionē oīm operū eius: qͥd in laudez eiꝰ cōcludat attēdite Laudē dn̄i loquet̉ ꝗs meuꝫ: bn̄dicat ois caronomē ſanctū eiꝰ in ſeculū in ſecu5.lum ſeculi.Explicit Tract̓. de psͣ. cxxj. IIII.Incipit Tract̓. de psͣ. cxI. V.Prefatio.Elicie ſpūs nr̄i diuina cātica: vbi fletus ſine gaudio eſt. Fidelihōi ꝑegrino in ſeculo nulla ē io-cundior recordatio: qͣꝫ ciuitatis vn̄ ꝑegrinat̉. Sed recordatio ciuitatis in ꝑegrination: eſt ſine dolore atqꝫ ſuſpirio. Spestn̄ reditꝰ noſtri certa: etiā ꝑegrinādo triſtescōſolatur exhortat̉. Rapiat cor vr̄m ver dei: poſſeſſor vr̄ vendicet ſibi poſſeſſionē ſuā: id eſt mētes vr̄as: ne auertātur inaliud. Unuſqͥſqꝫ vr̄m totꝰ hic ſit: vt hicſit. Id ē: totus ſit in verbo dei qd̓ ſonat interra: vt ab eo exaltet̉: ſit in terra.em̄ deꝰ nobiſcū: vt nos cuꝫ illo. Qui em̄vt nobiſcū eſſet deſcēdit ad nos: faciat vt illo poſſimꝰ aſcēdere ad ſe. Interim ipſe peregrinationē noſtrā non faſtidiuit: qꝛnuſqͣꝫ eſt peregrinus: qui condidit omnia.Ecce pſalmꝰ ſonat: Cuiuſdā vox eſt (queſi vultis veſtra eſt) exhortātis aīam ſuā adlaudandū deū: dicentis ſibi. Expoſitio pſalmi.Auda anima mea dn̄m: Aliqn̄ em̄ in tribulatiōibus atqꝫ inptatiōibus pn̄tis vite velis nolisꝯturbat̉ aīa. Cuiꝰ ꝑturbationē in alio pſalmo alloquitur dicēs: Quare triſtis es aīamea: qͣre cōturbas me? Ut aūt auferat eieandē ꝑturbationē ſuggerit gaudiū: nōdūde re: ſed de ſpe: ait illi ꝑturbate: anxie:triſti: merēti: Spera in dn̄o qm̄ adhucfitebor illi. Spem qua ſe erexit in cōfeſſion cōſtituit: quaſi diceret ei aīa ſua que illum triſticia ꝯturbabat. Quid mihi dicis:ſpera in deū? Reuocat me cōſcientia peccatoꝝ. Ego noui que cōmiſi: dicit̉: Spe

ra in deū? Cōmiſiſti verū eſt: vnde tn̄ ſperas? Qm̄ cōfitebor illi. Sicut odit deꝰ peccata ſua defendentē: ſic ſubleuat confiten. Hac accepta ſpe: que ſpes pōtſine gaudio: qͣꝫuis in rebꝰ ſimꝰ difficilibusẜm iſtā vitā: plenis ꝓcellaꝝ tempeſta: hac tn̄ ſpe erecta aīa qꝛ gaudet in ſpe:ſicut dicit Apl̓us: Spe gaudētes in tribulatione patiētes: accipit erectionē quādāin deū vt laudet deū: dicit ei: Lauda aīamea dn̄m. Sed qͥs dic̄? Et cui dicit? Quiddicimꝰ fratres? Caro dicit: Lauda aīa meadn̄m. Et pōt caro bonū ꝯſiliū aīe ſuggere̓:vt multū ſit edomita caro: a dn̄o imꝑtitꝭviribꝰ noſtre ſeruituti ſubiecta: vt oīno itaſeruiat nobis: ſicut ꝯditionale mancipiū:Sufficit vt impediat. Deinde cariſſimivbiqꝫ cōſilia a melioribꝰ petūtur: ſi bonūquiddā eſt anima noſtra: bonū quiddaꝫeſt caro nr̄a: qꝛ vtrūqꝫ ille creauit qui fecitoīa bona valde. Ꝙͣͣͣuis in generibusprijs vtrūqꝫ ſit bonū: tn̄ dicit Apl̓us: Corpus quidē mortuū eſt ꝓpt̓ pctrā. Eſt itaqꝫ illud corpꝰ qͣle nobis ꝓmittit̉: nōdū habemꝰ: in cuiꝰ redēptione ſpe gaudemꝰ: dicēte Apl̓o: In nobiſmetip̄is ingemiſcimꝰadoptionē expectātes redēptioneꝫ corꝑisnr̄i: Spe em̄ ſalui facti ſumꝰ: ſpes aūt videt̉ ē ſpes: Qd̓ em̄ videt qͥs qͥd ſꝑat? Siaūt qd̓ videmꝰ ſperamꝰ: patiētiā expectamꝰ. Ꝙͣuis bonū aliqd̓ ſit corpꝰ nr̄m:tn̄ qͣꝫdiu mortale ꝓpt̓ pctm̄: qͣꝫdiu īdigēs:qͣꝫdiu corruptibile: qͣꝫdiu ita mutabile vtne pūcto qͥdē tꝑis ꝯſiſtat in ſe: ꝓculdubiotale ē vt optemꝰ redēptionē illi ſit aliqn̄ tale. Sꝫ quale erit aliqn̄? Quale idemApl̓s dic̄ alio loco: Oportet corruptibile induere incorruptionē: mortale īduere īmortalitatē. Sꝫ etiā fuerit tale corꝑnoſtrū: corpus celeſte ſpūale: corpꝰ angelicū in ſocietate āgeloꝝ: nec ſic dabitſiliuꝫ aīe. Sēꝑ em̄ corpꝰ qm̄ corpꝰ ē: infraaīam eſt: qͣuis aīa vilis excellētiſſimo corpore excellētior inuenit̉. Ne vobis hoc qͣſimirabile videat̉: qꝛ vilis aīa q̄libet peccatrix melior ē qͦlibet magno p̄ſtātiſſimocorꝑe: eſt melior meritꝭ: ſed natura. Eſtquid ē aīa peccatrix: eſt qͥbuſdā cōcupiſcētiarū ſordibꝰ inqͥnata: tn̄ meliꝰ eſt ſi ſordi auꝝ: qͣꝫ purgatiſſimū plumbū. Ita currat animꝰ veſter cūcta creature: videbitis qd̓ dicimus eſſe incredibile: qͣꝫuisaīa vituperabilis ſit: tn̄ laudabilior corꝑelaudabili. Duo quedā ſunt aīa: corpus:

Alia lLandationēī nomini ſct̄ō.