PſalmusCXLIIII

Pſalmusbiberet diuina ſecreta: quid eructauit? Inpͥncipio erat verbū: ⁊ verbū erat apud deum. Memoriā gͦ abūdantie ſuauitatꝭ tueeructabūt. Quo nō ſufficit memoriā tuā:nec memoriā abūdantie tue: vel memoriāſuauitatꝭ tue: ſed memoriā abūdantie ſuauitatis tue? Etem̄ quid ꝓdeſt ſi abūdat: etinſuaue eſt? Iteꝫ moleſtū ſi ſuaue ⁊ paruūeſt. Ergo memoriā abundantie ſuauitatistue eructabūt: qꝛ nō es tu oblitus noſtri: ⁊nō oblitꝰ cōmonuiſti nos: vt ⁊ nos reducas in memoriā. Cōmemorabunt̉ em̄ ⁊ cōuertent̉ ad dn̄m vniuerſi fines terre. Quiagͦ memoriā abūdantie ſuauitatis tue eructabāt: intelligētes in ſe nihil boni eſſe qd̓ ate nō ſit: nec potuiſſe cōuerti ad te: niſi cōmonerent̉ abs te: nec reduci potuiſſe in memoriā tui ſi tu obliuiſcererꝭ illorū: Hec ꝯſiderantes in gratia tuā. Et iuſticia tuaexultabūt. Hec inquā in tua gr̄a cōſiderantes: exultabūt iuſticia tua nō ſua. Fratres ſi vultis eructare gratiā: bibite gr̄am.Quid eſt bibite gratiā? Diſcite gratiā: intelligite gratiā. Nos anteqͣꝫ oīno eſſemusnō eramʳ: ⁊ facti ſumꝰ hoīes: cū ante nihileſſemꝰ. Deinde iā ipſi hoīes ex traduce illius pctōres ⁊ maligni eramꝰ: ⁊ filij ire naͣtura ſicut ⁊ ceteri. Attendamꝰ gͦ gratiā dei:nō ſolū qua fecit nos: verū etiā qꝛ refecit.Cui gͦ debemus qꝛ ſumus: illi debemꝰ qꝛ ⁊iuſtificati ſumus. Nemo qͣſi tribuat deo qꝛeſt: ⁊ ſibi tribuat qꝛ iuſtus eſt. Melius eſtem̄ qd̓ tibi vis tribuere: qͣꝫ qd̓ illi. Meliuseſt em̄ aliqͥd eē qꝛ iuſtus ē: qͣꝫ qꝛ homo es.Inferius aliqͥd das deo: ⁊ ſuꝑius tibi. Totū illi da: in toto ip̄um lauda: ne cadas demanu artificꝭ. Ut eſſes qͥs fecit? Nōne ſcriptū eſt: qꝛ ſumpſit deus limū de terra ⁊ formauit hoīem; An̄qͣꝫ homo eſſes limꝰ eras:an̄qͣꝫ limus eſſes nihil eras. Sed nō de iſtoſolo figmēto gratias agas artifici tuo. Audi aliud eiꝰ figmētū vbi te fecit: Nō ex oꝑibus ait: ne forte qͥs extollatur. Sed qui dixit: Nō ex oꝑibus ne qͥs extollat̉: ſuperiusquid cōmemorauit? Gratiā ſalui facti eſtꝭꝑ fidem: ⁊ hoc vt ſalui eſſetis ꝑ fideꝫ nō exvobis. Apoſtoli verba ſūt nō mea: gr̄a ſalui facti eſtis ꝑ fidē: ⁊ hoc vt ſalui eſſetis perfidē nō ex vobis. Ꝙͣuis ⁊ hocip̄m qd̓ dixerat gratia: vtiqꝫ nō ex vobis: ſed ne qͥs alit̓intelligeret: planius hoc aꝑire dignatꝰ eſt.Da intellectorē ⁊ totū dixit: Gr̄a ſalui facti eſtis. Ubi audis gratiā: gratis intelligeSi gͦ gratꝭ: nihil tu attuliſti: nihil meruiſti.

CXLIIIINā ſi meritis aliquid reddituꝫ eſt: merceseſt nō gratiā. Gratia inqͥt ſalui facti eſtis ꝑfidem. Expone illud aꝑtius ꝓpter arrogates: ꝓpter ſibi placētes: ꝓpter ignorantesdei iuſticiā: ⁊ ſuā volentes ꝯſtituere. Audhoc idē aꝑtiꝰ: Et hoc inqͥt ꝙ gratia ſalui facti eſtis: nō ex vobis ſed dei donū eſt. Sꝫ⁊ nos forte aliqͥd fecimus: vt dona dei mereremur? Nō ex oꝑibus inquit: ne forte qͥsextollat̉. Quid gͦ? Nos bn̄ n̄ oꝑamur? Immo oꝑamur. Sꝫ quō. Ip̄o in nob̓ oꝑanteqꝛ ꝑ fidem locū damus in corde noſtro eiqui in nob̓ ⁊ ꝑ nos bona oꝑatur. Audi em̄vn̄ oꝑeris bona. Ipſius em̄ ſumus figmētū: creati in chriſto Ieſu in operibꝰ bonis:vt in illis ambulem. Iſta eſt ſuauitas abūdans memorie ipſius circa nos. Hāc eructando p̄dicatores: iuſticia eiꝰ exultabuntnō ſua. Quid ergo vt ſimus ⁊ laudemꝰ vtiuſticia tua exultemus: ⁊ memoriā abūdātie ſuauitatis tue eructemus? Quid gͦ nosfeciſti dn̄e quē laudamus? Dicamꝰ ⁊ cū dicimus laudemꝰ. ¶ Miſericors ⁊ miſeIrator dn̄s:ᶠ longanimis ⁊ multuꝫfmiſericors. ¶ Suauis dn̄sᶠ omniIbus: ⁊ miſerationes eiꝰᶠ in omnia ⁊oꝑa eius. Niſi ille talis eſſet: de nobis repeticio nulla eſſet. Attēde ad teip̄m qͥd merebaris peccator? Cōtemptor dei qͥd merebaris? Uide ſi occurrit tibi niſi pena: ſi occurrit tibi niſi ſuppliciū. Uides ergo quidtibi debebat̉: ⁊ qͥd dederit qui gratis dedit.Data eſt venia peccatori: datꝰ eſt ſpūs iuſtificatiōis: data eſt caritas ⁊ dilectio in qͦomnia bona facias: ⁊ ſuꝑ hec dabit ⁊ vitaeternā ⁊ focietatē angeloꝝ. Totū de miſericordia: merita tua nuſqͣꝫ iactes: qꝛ ⁊ ipſatua merita illius dona ſunt. Et iuſticia tuaexultabūt miſericors ⁊ miſerator dn̄s: qͥ feciſti oīa gratis. Lōganimis. Quātos eniꝫſuſtinet pctōres? Miſericors ⁊ miſeratordn̄s in his qͥbus veniā dedit: in his quibꝰnō dedit: adhuc lōganimis: nō dānās ſedexpectās: ip̄a expectatiōe clamās: Cōuertimini ad me: ⁊ ego cōuertar ad vos: Et nimia lōganimitate nolo inquit mortē impijtm̄ vt reuertat̉ ⁊ viuat. Ale qͥdē lōganimiſtu aūt ẜm duriciā cordis tui ⁊ cor īpenitēstheſaurizas tibi irā in die ire ⁊ reuelationiſiuſti iudicij dei: qͥ reddet vnicuiqꝫ ẜm opera ſua. Nō em̄ mō ſic longanimis in ſuſtinendo: vt nūqͣꝫ iuſtus in iudicādo: diſtribuit tempora: vocat te nunc: exhortatur tenūc: expectat dōec reſipiſcas: ⁊ tu tardas.

25

Alia lr̄a.ſ patiens.f vniuerſis.f ſuper.