PaſmusCEXIL.

Pſalnficat ip̄a dicta ſua: vt cum ea diceremus: q̄iam noueratis: tamē qꝛ ex illis locis eruebant̉ que obſcura videbant̉: tanqͣꝫ noua fieret ipſa cognitio. Nūquid non noueratisfratres: qꝛ in eccleſia dei tolerādi ſunt mali: ⁊ ſciſmata nō ſunt facienda? Nūquid nōiam ſciebatis: qꝛ intra illa retia que capiūtbonos ⁊ malos piſces: ꝑdurandū eſt vſqꝫad littus: nec retiā rumpenda ſunt: quia inlittore ſeꝑabunt̉ boni ad vaſa: ⁊ mali ꝓijcient̉? Iam iſta noueratis: verſus autē iſtospſalmi huiꝰ nō intelligebatis. Expoſitū eſtqd̓ non intelligebatis: ⁊ innouatū eſt quodnoueratis.Explicit Tractatus de psͣ. CXxxVIII.Incipicit Tractatus de psͣ. Cxxxlx.¶ Prefatio.Uſſerūt dn̄i fratres: ⁊ in ip̄is dominus omniū vt iſtū pſalmuꝫ afferāad vos intelligendū: quātū dominꝰ donat. Adiuuet or̄onibꝰ veſtris: vt ea dicam que oportet me dicere: et vos audire:vti omnibꝰ nobis vtilis ſit ſermo diuinus.Non em̄ omnibꝰ vtilis eſt: qꝛ nō eſt omniūfides. Fides aūt ſic eſt ī anima vt radix bona que pluuiā in fructū ducit: ꝑfidia v̓o eterror diabolicꝰ: ⁊ cupiditas mala radix omniū maloꝝ: ſicut radix ſpinarū etiā dulcempluuiā ad punctiōes cōuertit. Quid habetpſalmus iſte credo cuꝫ cantaret̉ aduertiſſevos: Qm̄ cōquerit̉ ⁊ gemit: ⁊ deo precē fūdit: inter malos cōſtitutū corpꝰ chriſti. Eiem̄ vox eſt in omni tali ꝓphetia tanqͣꝫ illiusinopis: id eſt egētis: nodum ſatiati eſurientis ⁊ ſitiētis iuſticiā: cui quedā ſaturitas ꝓmiſſa in fine ſeruatur. Interim hic nunc ſitiat ⁊ eſuriat: ⁊ gemat ⁊ pulſet ⁊ querat: ꝑegrinationis illecebris non delectet̉: Nō putet patriā ſeculū: vn̄ vt liberaret̉ chriſtꝰ aduenit: qꝛ chriſtus caput noſtrū eſſe voluit:caput ſcꝫ cuiuſdā corporis. Nō em̄ poteſtdici caput: vbi corpꝰ nullū eſt cui ſit caput.Proinde ſi caput chriſtus: ⁊ alicuiꝰ corꝑiscaput eſt chriſtus: corpꝰ illius capitis ſancta eccleſia eſt: in cuiꝰ nos mēbris ſumus ſicaput noſtrū diligimꝰ. Audiamꝰ ergo voces corꝑis chriſti: hoc eſt noſtras ſi ſumusin chriſti corpore: qꝛ quiſqͥs ibi nō fuerit: ineis erit intra quos illud corpꝰ gemit. Proinde aūt in illo corpore eris vt gemas intermalos: aut non eris in illo corpore: ⁊ in eiseris inter quos malos gemit corpus quodgemit int̓ malos: aut mēbrū chriſti: aut hoſtis corꝑis xp̄i. Nec iſti īimici et aduerſarij

corporis chriſti vno modo intelligunt̉: autvno modo agunt. Uerſipellis eſt em̄ qui īeis regnat: et qui eis vtit̉ tanqͣꝫ vaſis ſuis.Ceterū multi ab illo liberātur: et in corpuschriſti trāſeūt: ⁊ qui ſint: ⁊ quid futuri ſint:nouit ille qui illos redemit ſanguīe ſuo neſciētes. Sunt aūt quidā ꝑſeuerātes in malicia ſua: ad chriſti corpꝰ nō ꝑtinētes: ⁊ ipſinoti ei vtiqꝫ cui nihil ignotum eſt. Interimilli qui iam cōpaginati ſunt cū mēbris eiusnondū habentes reſurrectionē futurā: in qͣperit omnis gemitꝰ: ⁊ laus ſuccedit: in quaomnis tribulatio moriet̉: ⁊ erit ſine fine exultatio: nondū ergo habētes hoc in re: ſedtn̄ tenentes in ſpe: gemūt ex deſiderio quodam: ⁊ orant ſe liberari ab omnibus malisinter quos neceſſe ē viuere ⁊ bonis. Nō .n.ſeꝑatio iam cuiqꝫ tuta eſt. Illius em̄ erit ſeꝑatio: qui nō nouit errare. Quid eſt qͥ nonnouit errare? Ut nec malū traijciat ad dexteram: nec bonū ad ſiniſtrā. Nos autem inhac vita difficile eſt vt noſipſos nouerimꝰ:quāto minus debemꝰ de quoqͣꝫ p̄properāferre ſententiā. Quia ſi hodie malū nouimus: cras qualis futurꝰ ſit ignoramus. Etforte quē vehemēter odimus frater noſtereſt ⁊ neſcimus. Securi ergo odimus in malis maliciā: ⁊ diligimus naturam: vt quodibi fecit deus amemus: quod ibi fecit ipſehomo oderimus. Fecit em̄ deus ip̄m hominē: fecit autē homo peccatū. Dilige quodfecit deus: odi quod fecit homo. Sic enimꝑſequerꝭ quod fecit homo: vt liberetur qd̓fecit deus.¶ In fine pſalmus ipſi Gauid.Inem non intendas aliū: qͣꝫ tibi abapoſtolo preſtitutū eſt. Finis enimlegis chriſtus ad iuſticia omni credenti. Ergo cum audis pſalmū dicere: in finem: corda cōuertant̉ ad chriſtum. Tanqͣꝫem̄ preco pſalmi: eſt titulꝰ pſalmi: veluti dicens: Ecce veni: ⁊ inde dicturꝰ ſum: de chriſto cantaturꝰ. Nam ⁊ ip̄i Dauid: nō intelligo: niſi ip̄m qui factus eſt ex ſemīe Dauidẜm carnem. Interim ꝓpter genus cōgruitnomē: Benꝰ carnale Gauid: genus ſpirituale ſupra Dauid: ⁊ nō ſolū ante Dauid:ſed ante Abraā: Nec ante Abraā tm̄: ſꝫ an̄Adam: nec ante Adā tm̄: ſed ante celum ⁊terram: ante omnes angelos: ante oēs poteſtates et virtutes: ante omnia viſibilia etinuiſibilia. Quare? Quia vt hec eſſent: oīaper ip̄m facta ſunt: ⁊ ſine ip̄o factū eſt nihil.Ergo qꝛ ex ſemīe Dauid nō ẜm diuinitatē