PſalmusCXXXIIII
ſtus Ieſus. Sed ſi hō ſolū eēt: hoc ſequēdo qd̓ es: nūqͣꝫ ꝑuenires. Si deꝰ ſolū eēt:nō cōꝑhendēdo qd̓ nō es nūqͣꝫ ꝑuenires.Deꝰ factꝰ eſt homo: vt hoīem ſequēdo qd̓potes: ad deū ꝑueīas qd̓ nō poteras. Ip̄eeſt mediator: inde factuſ eſt ſuauis. Quidſuauiꝰ pane āgelorū? Quomō nō ē ſuauisdn̄s: qn̄ panē angeloꝝ māducauit homo?Nō enī aliūde viuit hō: ⁊ aliūde viuit angelus: ip̄a ē veritas: ipſa eſt ſapiētia: ip̄a ēvirtus dei. Sed quō ea ꝑfruunt̉ angeli: tunō potes. Illi enī quō ꝑfruūtur? Sicuti ē:In principio erat verbum: et verbū eratapud deū: ⁊ deus erat verbū: per qd̓ factaſūt oīa. Tu aūt quō ꝯtingis? Quia verbūcaro factū ē: ⁊ habitauit in nobis. Ut aūtpanē angeloꝝ māducaret hō: creator angelorū factus ē hō. Pſallite ergo noī eiusqm̄ ſuauis ē. Si guſtatis pſallite: ſi guſtatis qm̄ ſuauis eſt dn̄s pſallite: ſi bene ſapitquod guſtatis laudate. Quis tā ingͣtus ēvel coquēti vel paſcēti: vt cū fuerit pulmēto aliqͦ delectatus nō reddat gr̄am laudādo qd̓ guſtat? Si de his nō tacemus: de illo qͥ dedit oīa tacebimus? Pſallite noī eiqm̄ ſuauis ē: et audite iā oꝑa eius. Tēdebatis enī vos fortaſſis videre bonuꝫ oīmbonorū: bonū a qͦ ſūt oīa bona: bonū ſineqͦ nihil ē bonū: ⁊ bonū qd̓ ſine ceterꝭ bonūeſt: tēdebatiſ vos vt videretꝭ: ⁊ forte in extendēda acie mētis vr̄e deficiebatꝭ. Hocenī ex me cōijcio: ſic patior. Sꝫ ⁊ ſi ē aliqͥsſic̄ fieri pōt et valde pōt acie mētis fortiorme: et ꝯtuitū cordis ſui diu figit ī eo qd̓ ē:laudet ille vt pōt: ⁊ quō nos nō poſſumuslaudet: gratiaſ tn̄ illi qͥ in hͦ pſalmo tꝑauitlaudē ſuā vt ⁊ firmoꝝ eēt ⁊ infirmoꝝ. Nāet in illa miſſiōe ſerui ſui Moyſi cū diceret: Ego ſū qͥ ſum: et dices filijs iſrael: quieſt miſit me ad vos: qꝛ ipſū ꝓpriū eſſe mēti hūane difficile erat caꝑe: et mittebat̉ hōad hoīes qͣꝫuis nō ab hoīe: cōtinuo deustēꝑauit laudē ſuā: ⁊ hoc de ſe dixit: qd̓ capi dulciter poſſet: nō in eo voluit remanere qd̓ laudabat̉ quo nō poſſet laudator attingere: Uade inqͥt dic filijs iſrl̓: deꝰ Abraam ⁊ deꝰ Iſaac et deꝰ Iacob miſit me advos: hoc mihi nomen eſt in eternū. Certedn̄e nomē illud habes: qꝛ tu dixiſti: Egoſū: qui ē miſit me ad vos: vn̄ modo nomēmutaſti vt diceres: deus Abraā ⁊ deꝰ Iſaac et deus Iacob? Nōne tibi videt̉ ratioeiꝰ rn̄dere ⁊ dicere: qd̓ dixi: ego ſū qͥ ſū: verū eſt: ſꝫ nō capiſ. Qd̓ aūt dixi: ego ſū deꝰAbraā: ⁊ deꝰ Iſaac: ⁊ deus Iacob: et verū eſt et capis. Qd̓ enī ego ſū qui ſum: ad
Q 41151me ꝑtinet: qd̓ aūt deꝰ Abraā et deꝰ Iſaacet deꝰ Iacob ad te ꝑtinet: ⁊ ſi deficis in eoqd̓ mihi ſū: cape qd̓ tibi ſū. Et ne forte qͥſqͣꝫ putaret illud qd̓ dixit deꝰ: ego ſum qͥ ſū:et qui eſt miſit me ad vos: hoc ſolū eternūei nomē eſſe: ꝙ autem dixit deus: ego ſumdeꝰ Abraam et deus Iſaac ⁊ deꝰ Iacob:tꝑale nomē eſſe: nō curauit deꝰ cū dixiſſet:ego ſum qui ſū: ⁊ qui eſt miſit me ad vos:dicere qd̓ hoc ei nomē ſit in eternū: qͥa ⁊ ſihoc nō diceret intelligeretur: eſt enī vereeſt: et eoip̄o qd̓ vere eſt ſine initio ⁊ ſine termino eſt: ꝙ vero ꝓpter hoīem eſt: ego ſumdeus Abraā ⁊ deꝰ Iſaac et deꝰ Iacob: neibi ſuboriret̉ hūana ſollicitudo: quia hoctꝑale ē nō ſēpiternū: ſecuros nos fecit: qꝛde tꝑalibꝰ ad et̓nā vitā nos ꝑducit. Hocmihi inqͥt nomē eſt ī eternū: nō qꝛ eternusAbraā ⁊ eternꝰ Iſaac ⁊ eternꝰ Iacob: ſedquia deꝰ illos facit eternos: poſtea ſine fine. Habuerūt qͥppe initiū: ſed finem nonhabebūt. In Abraā ⁊ Iſaac et Iacob totam eccl̓iam eiꝰ cogitate: omne ſemē iſraelcogitate: omē aūt ſemē iſrl̓: nō ſolū qd̓ ē excarne: ſed etiā qd̓ ē ex fide. Upl̓s enī gētibus loq̄bat̉ quibus dicebat: Si ergo voschriſti: ergo ſemē Abrae eſtis ſcd̓m ꝓmiſſionē heredes: Benedicimur gͦ oēs ī deoAbraā ⁊ Iſaac ⁊ Iacob. Arborē qͥdē benedixit quandā: eāqꝫ oliuaꝫ creauit: ſicutdixit apl̓us: ip̄os pr̄iarchas ſāctos: vn̄ effloruit ppl̓us dei. Sꝫ hec arbor oliue putata eſt: nō āputata: ⁊ inde ſuꝑbi rami fractiſūt: ip̄e eſt blaſphemꝰ ⁊ impiꝰ ppl̓s iudeoꝝ:māſer̄t tn̄ rami boni ⁊ vtiles: Nā īde apl̓ifuer̄t. Et cū ibi rami vtileſ r̄licti eſſēt ꝑ deimiſericordiā inſertꝰ eſt ⁊ oleaſter gētiū: cuidic̄ apl̓s: Tu aūt cū eēs oleaſter inſertꝰ esin ill̓: ⁊ ꝑticeps pīguediſ olee factꝰ es: noligl̓iari aduerſus ramos. Ꝙ gl̓iaris n̄ tu radicē portas ſꝫ radix te. Hec vna arbor ē ꝓtinēs ad Abraā ⁊ Iſaac ⁊ Iacob: ⁊ quodplus ē: magis ad Abraā ⁊ Iſaac ⁊ Iacoboleaſter inſertus qͣꝫ rami ꝯfracti. Illi enī ꝑfragmētū iā n̄ ibi ſūt: oleaſter nō ibi erat etibi eſt. Illi ꝑ ſuꝑbiā frāgi meruerūt: iſte ꝑhuīlitatē inſeri meruit. Illi amiſerūt radicem: iſte tenuit eā. Cū gͦ audiſtis iſrael: etiſrl̓ ꝑtinēteꝫ ad deū: inde nolite vos facere alienoſ. Oleaſter quidē fuiſtꝭ ſed oliueeſtis: ꝑticipes pīguedinis oliue. Nā vultꝭnoſſe in Abraam et Iſaac et Iacob: quomodo ſic ſit inſertus oleaſter: ne putēti:vos ad hanc arborem nō pertinere: quianon ꝑtinetis carnaliter ad ſemen Abraa.Dn̄s qn̄ miratꝰ eſt fidē Centurionis illiꝰ qͥ