ſalmus
2CXXIIII
6omnes domus habēt huiuſmōi poteſtatē.Sūt dn̄i: ſūt ⁊ ſerui. Diuerſa ſūt noīa: ſedhoīes ⁊ hoīes paria ſunt nomīa. Et quiddicit Apl̓us? Seruos dominis ſuis ſubditos eſſe. Serui obaudite dominis veſtrisſcd̓m carnē: qꝛ eſt ⁊ dominꝰ ſcd̓m ſpm̄. Ille eſt verus dn̄s ⁊ eternus: iſti aūt tēꝑalesſcd̓m tempus. Tu cū ambulas in via: cuꝫviuis in hac vita: nō vult te facere ſuperbūchriſtus. Cōtigit tibi vt xp̄ianꝰ efficereris:⁊ haberes dominū hominē. Nō iō chriſtianus factꝰ es vt dedigneris ſeruire. Cū .n.chriſto iubēte ſeruis homini: nō illi ſeruis:ſed illi qͥ iuſſit. Et hoc ait: Obaudite dn̄isveſtris ẜm carnem: cū timore ⁊ tremore inſimplicitate cordis: nō ad oculū ſeruiētesquaſi hominibus placētes: ſed quaſi ſeruichriſti faciētes voluntatē dei ex animo cuꝫbona voluntate. Ecce nō fecit de ſeruis liberos: ſed de malis ſeruis bonos ſeruos.O quātū debēt diuites chriſto qui illis cōponit domū: vt ſi fuit ibi ſeruꝰ infidelis cōuertat illum chriſtus: ⁊ nō ei dicat: dimittedn̄m tuū: iā cognouiſti eum qui verus eſtdn̄s: ille forte impius eſt ⁊ iniquus: tu iamfidelis ⁊ iuſtꝰ: indignū eſt vt iuſtꝰ ⁊ fidelisſeruiat iniquo ⁊ infideli: Non hoc ei dixit:ſed magis: ſerui: ⁊ vt corroboraret ſeruuꝫ:hoc dixit: exemplo meo ſerui: prior ſeruiutiniquis. Dominus em̄ tāta in paſſione ſuſtinens: a quibꝰ ſuſtinuit niſi dn̄s a ſeruis?Et a quibus: niſi a malis ſeruis? Nam ſi fuiſſent boni ſerui honorarēt dn̄m ſuum: ſedqꝛ mali ſerui erant iniuriauerūt. Ille quidcontra? Reddidit dilectionē ꝓ odio: Aitem̄: Pater ignoſce illis: qꝛ neſcūt quid faciunt. Si dn̄s celi ⁊ terre per quē facta ſūtomnia ſeruiuit indignis: rogauit ꝓ ſeuientibus ⁊ furentibus: ⁊ tanqͣꝫ medicū ſe exhibuit adueniēs. Nam ⁊ medici ⁊ arte ⁊ ſanitate meliores ſeruiūt egrotis: quātomagisnō debet dedignari homo ex toto animo:⁊ ex tota bona voluntate: cū tota dilectione ſeruire domino etiaꝫ malo. Ecce ſeruitmelior deteriori: ſed ad tempus. Qd̓ autēdixi de dn̄o ⁊ ſeruo: hoc intelligite de poteſtatibus ⁊ regibus: ⁊ de omnibus culminibus huiꝰ ſeculi. Aliquādo em̄ poteſtatesbone ſunt ⁊ timent deū: aliquando non timēt deū. Iulianꝰ extitit infidelis īperator:nōne extitit apoſtata: īiquꝰ idolatra? Milites chriſtiani ſeruierunt imperatori infideli. Ubi veniebatur ad cauſaꝫ chriſti: nōagnoſcebant: niſi illū qui in celo erat. Qn̄
volebat vt idola colerēt: vt thurificarent:preponebāt illi deū: Quādo aūt dicebat:producite aciem: itē cōtra illam gentē: ſtatim obtemperabāt. Diſtinguebāt dominum eternū a domino temporali: ⁊ tn̄ ſubditi erant propter dominū eternū etiā dn̄otēporali. Sed nunqͥd ſic erit ſemꝑ: vt iniqͥimperent iuſtis? Nō ſic erit. Uidete enimquid dicat iſte pſalmꝰ: Qm̄ nō dereliquetdn̄s virgam peccatorū ſuꝑ ſortem iuſtoꝝ.Sentit̉ ad tēpus virga peccatorū ſuꝑ ſortē iuſtoꝝ: ſed nō ibi relinquit̉: nō erit ī eternū. Ueniet tp̄s qn̄ vnꝰ agͦſcat̉ deꝰ: veniettp̄s qn̄ vnꝰ chriſtꝰ in claritate ſua apparēsꝯgreget ante ſe oēs gētes: ⁊ diuidat eas: ſicut diuidit paſtor hedos ab ouibus: ouesponet ad dexterā: hedos ad ſiniſtrā. Et videtꝭ ibi multos ſeruos int̓ oues: ⁊ multosdn̄os int̓ hedos: ⁊ rurſus multos dn̄os inter oues: multos ſeruos int̓ hedos. Nō .n.qꝛ ſic cōſolati ſumꝰ ſeruos: oēs ſerui boniſunt: aut qꝛ ſic reprehēdimꝰ ſuperbiā dn̄orū: oēs dn̄i mali ſūt. Sūt boni fideles dn̄i⁊ ſunt mali: ſunt boni fideles ſerui ⁊ ſūt mali. Sꝫ qͣꝫdiu ſerui boni ſeruiūt malis dn̄is:ferant ad tp̄s: qꝛ nō derelinq̄t virgā pctōꝝſuꝑ ſortem iuſtorū. Quare hoc? Ut nō extēdant iuſti ad iniquitatē manus ſuas: vtad tempus ferāt iuſti iniquos dominātes:⁊ intelligāt n̄ eſſe hoc ſempiternū: ſed p̄parent ſe ad poſſidendā ſempiternā hereditatem. Quam hereditatem? Ubi deſtrueturomnis potentatus ⁊ omnis ptās: vt ſit deus omnia in omnibꝰ. Ad hoc ſe ſeruātes ⁊hoc corde cōtemplātes: ⁊ adhuc in fide retinentes: ⁊ vt videant perdurātes: nō extēdūt manus ſuas in iniquitatē. Nā ſi videant: qꝛ ſemꝑ eſt virga peccatorū ſuꝑ ſorteꝫiuſtorū: cogitāt apud ſe ⁊ dicūt: Quid mihi ꝓdeſt qꝛ iuſtꝰ ſum? Semꝑ mihi dn̄ab t̉iniquus: ⁊ ſemꝑ ſeruus ero? Faciā ergo eſego iniquitatē qꝛ nihil ꝓdeſt tenere iuſticiam. Ne autē hͦ dicat: inſinuatur illi fides:qꝛ ad tēpus pōt eſſe virga peccatoꝝ ſuperſortē iuſtoꝝ: nō eā relinq̄t dn̄s ſuꝑ ſortē iuſtorū vt nō extēdāt iuſti ad iniqͥtatē manſuas: ſꝫ teneāt ab īiqͥtate manꝰ ſuas: ⁊ feratīiqͥtatē n̄ faciāt. Meliꝰ ē em̄ īiuſticiā ferreqͣꝫ face̓. Un̄ nō ſꝑ erit? Quia nō derelīquetvirgā peccatorū ſuꝑ ſortem iuſtorū. Hoccogitāt qui recto ſunt corde: de quibꝰ pauloante dixit: qui voluntatē dei ſequunturnō voluntatem ſuam: ſequi deum volunt:faciūt illum p̄cedentem ⁊ ſe ſequētes: non