PſalmusCXXIII
Pſalmuserit: qꝛ nec indigebimꝰ aliqua re: ⁊ vera ſanitas erit. Que ē vera ſanitas? Cū abſorpta fuerit mors in victoria: ⁊ cū corruptibile hoc induerit incorruptionē: ⁊ mortale hͦinduerit immortalitatē: Tūc erit vera ſantaſ: tūc erit v̓a ⁊ ꝑfecta iuſticia: vt nihil mali nō ſolū facere: ſed nec cogitare poſſimꝰ.Modo aūt inopes: pauꝑes: egētes: dolētes: ſuſpiramus: gemimus: oramꝰ: leuamoculos ad deū: qm̄ ⁊ illi qui felices ſunt inhoc mūdo deſpiciūt nos: Abūdāt em̄ ⁊ illi qui infelices ſunt in hoc ſeculo: deſpiciūtnos: qꝛ ⁊ ipſi abundāt: ⁊ iuſticia eſt in corde ipſorū: ſed falſa. Iō nō ꝑueniūt ad verā: qꝛ repleti ſunt falſa. Tu aūt vt ꝑueniasad verā: eſto egēs ⁊ mēdicꝰ ip̄ius iuſticie:⁊ audi euāgeliū: Beati qui eſuriūt ⁊ ſitiūtiuſticiā: qm̄ ip̄i ſaturabunt̉.Explicit Tract̉. de psͣ. CXxII.Incipit Tract. de pͣs. CXxXIII.Ene noſtis iā fratres cariſſimi cāhticū graduū eſſe canticū aſcēſiōisnoſtre: eandēqꝫ aſcenſionē nō corporis pedibꝰ fieri: ſꝫ cordis affectibꝰ. Hocſepiſſime inſinuauimꝰ vob̓: nec eadē ſepiꝰrepetenda ſunt: vt ſit locus dicēdi: que nōdū dicta ſunt. ¶ Et ergo iſte pſalmus quēnunc vobis cātatū audiſtis: Canticumgraduū ſuperſcribitur. Ipſe eſt tituius eiꝰ. Cantat ergo aſcendentes: ⁊ aliquādo tanqͣꝫ vnus catat: aliquādo tanqͣꝫ multi: qꝛ ⁊ multi vnus: qꝛ ⁊ vnus chriſtus: ⁊ inchriſto mēbra xp̄i cū chriſto vnū faciunt:⁊ horū omniū membroꝝ caput in celo eſt.Corpus aūt etiā ſi laborat in terra non eſtp̄ciſuꝫ a capite ſuo. Deſuꝑ em̄ caput ꝓſpicit ⁊ conſulit corpori. Nam ſi nō ꝯſuleret:nō diceret illi ꝑſecutori: adhuc Saulo nōdū paulo: Saule ſaule quid me ꝑſequerꝭ?Et hec optime noſtis: ⁊ vſitata ſunt vobis.Nō aūt cū faſtidio cōmemorent̉ eis quibꝰnō exciderunt: vt ꝑ eoꝝ patientiā redeantin cor: etiā eorum quibus exciderāt. Salubria ſunt em̄ ⁊ ſepiꝰ dicēdā. Siue gͦ vnꝰ cātet: ſiue multi cātent: ⁊ multi hoīes vnꝰ hōeſt: qꝛ vnitas eſt: ⁊ chriſtꝰ ſicut diximꝰ vnꝰeſt: ⁊ oēs chriſtiāi mēbra ſūt chriſti. Quidgͦ iſti cantāt? Hec mēbra chriſti quid cantāt? Amant em̄ ⁊ amādo cātant: ⁊ deſiderādo cantāt. Aliqn̄ cū tribulatione cātāt:⁊ aliqn̄ exultādo cantāt cū in ſpe cantant.Tribulatio em̄ noſtra in p̄ſenti ſeculo: ſpeſv̓o noſtra de futuro: ⁊ niſi in tribulatiōe p̄ſentis ſeculi ꝯſoletur nos ſpes futuri ſeculi
CXXIIIperimus. Gaudiū gͦ noſtrū fratres nondūeſt in re: ſꝫ iā in ſpe: Spes aūt noſtra tā certa eſt: quaſi iā res perfecta ſit. Neqꝫ em̄ timemus ꝓmittēte veritate: veritas em̄ necfalli poteſt nec fallere: Bonū eſt vt hereamus illi: illa nos liberat: ſed ſi māſerimusin verbo eiꝰ. Modo em̄ credimꝰ tunc videbimus. Cū credimus ſpes eſt in iſto ſeculo: cū videbimus res erit in futuro ſeculo: Uidebimꝰ aūt facie ad faciē. Tūc aūtvidebimus facie ad faciē: cū habuerimuscorda mundata. Beati em̄ mundo cordeqm̄ ipſi deū videbūt. Un̄ aūt corda mundant̉: niſi ꝑ fidem? Sicut Petrꝰ ait in actibus apoſtoloꝝ: mundās fide corda eorū.Mundātur aūt corda noſtra ꝑ fidem: vtpoſſint eſſe idoneā capere ſpeciē. Ambulamus em̄ nūc ꝑ fidem nondū ꝑ ſpeciē: ſicutApl̓s dicit: Ꝙxͣdiu .n. ſumꝰ in corꝑe ꝑegrinamur a dn̄o. Et quid ꝑegrinamur? Perfidem em̄ ambulamus inqͥt: nō ꝑ ſpeciem.Qui ergo ꝑegrinatur: ⁊ ꝑ fidem ambulat:nodū eſt in patria: ſed iā ē in via: Qui aūtnō credidit: nec in patria ē: nec in via. Siergo ambulemꝰ tanqͣꝫ in via ſimus: qꝛ ipſerex patrie factuſ eſt via. Rex patrie noſtredn̄s Ieſus chriſtus: ⁊ ibi veritas: hic autēvia. Quo imus? Ad veritatē. Qua imus?Per fidē. Quo imꝰ? Ad xp̄m. Qua imꝰ:Per chriſtū. Ipſe em̄ dixit: Ego ſum via:veritas: ⁊ vitā. Dixerat aūt aliqn̄ credētibus in ſe: Si māſeritis in verbo meo: verediſcipuli mei eſtis: ⁊ cognoſcetis veritatē:⁊ veritas liberabit vos. Et cognoſcetis inqͥt veritatē: ſꝫ ſi māſeritꝭ in verbo meo. Inquo verbo? Sicut dicit Apl̓us: hoc eſt verbū fidei qd̓ p̄dicamus. Primo gͦ verbū fidei eſt: in quo verbo fidei ſi māſerimus: cognoſcemꝰ veritatē: ⁊ veritas liberabit nos.Ueritas īmortalis eſt: veritas incōmutabilis eſt: veritas illud verbū eſt: de quo dicit̉: In principio erat verbū: ⁊ verbū eratapud deū: ⁊ deꝰ erat verbū. Et qͥs hoc videt: niſi corde mūdato? Un̄ mūdātur corda? Et verbū caro factū eſt: ⁊ habitauit innobis. Qd̓ gͦ manet verbū in ſe veritas ē:ad quā venimꝰ: ⁊ q̄ nos liberat. Qd̓ aūt p̄dicat̉ verbū fidei: in quo nos vult dn̄s permanere vt cognoſcamꝰ veritatē: hoc ē verbū caro factū eſt: ⁊ habitauit in nobiſ. Credis in chriſtū natū in carne: ⁊ ꝑuenies adchriſtū natū d̓ deo deū apud deū. Exultāteſ cātāt iſti pſalmos qͦs legimꝰ: mēbra iſtachriſti exultātia ⁊ cātāt pſalmū iſtū: Et qͥs