PſalmusCXXII

Pſalmusdeſpectio ſuꝑbis. Qn̄quidē inſultat̉ chriſtianiſ ⁊ ab eis qui nō abūdant: ſed cū ſintin egeſtate ⁊ erūnis: nec ipſi ceſſant inſultare. Certe ergo opprobriū eis qui abūdāt.An forte nullus inuenitur qui etiā poſitusin calamitate inſultet: ſi non inſultauit latro qui cū crucifixo dn̄o crucifixꝰ erat? Crgo ſi inſultant ⁊ illi qui nō abūdant: quarepſalmꝰ ait: Opprobriū eis qui abundantSi diligēter diſcutiamꝰ ⁊ ipſi abūdāt. Un̄de abūdant? Nam niſi abūdarēt ſuꝑbi nōeſſent. Aliꝰ em̄ abūdat pecunia ⁊ inde ſuperbꝰ eſt: aliꝰ abūdat honoribꝰ ⁊ inde ſuperbus eſt: aliꝰ abūdare ſe iuſticia putat: ⁊inde ſuꝑbit qd̓ peius eſt. Qui vidētur nonabūdare pecunia: iuſticia ſibi videt̉ abundare aduerſus deuꝫ: ⁊ poſiti in calamitatibus ſe iuſtificant: deuꝫ accuſant ⁊ dicunt:Quid admiſi: aut qͥd feci? Et tu dicꝭ: reſpice: recordare pctā tua ſi nihil feciſti. Titillatur aliquātū ꝯſciētia: ⁊ redit ad ſe: ⁊ cōgitat facta ſua mala: ⁊ cū cogitauerit factaſua mala: nec ſic vult ꝯfiteri: qꝛ digna patitur: ſed dicit: Ecce manifeſte feci multa:ſed multos video peiora feciſſe: ⁊ nihil mali pati: iuſtus eſt cōtra deū. Abūdat ergo⁊ ipſe: plenū habet pectus iuſticie: qn̄quidē illi deꝰ videtur malefacere: ⁊ ipſe ſibi videtur iniuſte pati: ⁊ ſi dares illi nauim gubernandā in naufragiū iret cum illa. Uultaūt deū excutere de gubernatiōe huiꝰ mūdi: ⁊ ipſe tenere gubernacula creature ⁊ diſtribuere omnibꝰ dolores ⁊ leticias: penas⁊ p̄mia. Et qͥd miramini. Infelix aīa abundat: ſed abundat nequicia: abundat malicia: ⁊ eo plus abūdat nequicia: quo ſibi videtur abūdare iuſticia. At vero chriſtianꝰhomo nō debet abundare: ſed pauperē ſedebet cognoſce̓. Et ſi habet diuitias ſciredebet: qꝛ nō ſūt ille vere diuitie vt alias deſideret. Qui em̄ diuitias falſas deſideratveras nō querit. Qui aūt veras querit: adhuc pauper eſt: ⁊ recte dicit: Pauper ⁊ dolens ego ſum. Rurſus ille qͥ pauꝑ eſt: ⁊ neqͥcia plenus eſt: vn̄ dicit̉ abundare? Quiadiſplicet illi qꝛ pauꝑ eſt: ⁊ iuſticia ipſa videtur abūdare in corde ſuo aduerſum iuſticiam dei. Et que abūdantia iuſticie noſtre?Quātacūqꝫ iuſticia noſtra in nobis fue.rit: ros eſt neſcio qͥs ad illū fontem ad ſaginam illā tantā: ſtillicidia quedā ſūt que vitā noſtrā molliāt: ⁊ durā iniquitatē ſoluāt.Modo deſideremꝰ de pleno fonte iuſticieſaginari: deſideremꝰ vbertate illa ſatiari:

de qua dicit̉ in pſalmo: Inebriabūtur abvbertate domꝰ tue: ⁊ torrēte voluptatꝭ tuepotabis eos. Hic aūt cū ſumꝰ inopes: noseſſe intelligamꝰ: ⁊ egētes nō ſolū harū diuitiarū: qꝛ nō ſunt vere diuitie: ſed ⁊ ip̄ius ſalutis. Et qn̄ ſani ſumus: intelligamᵇ qꝛ infirmamur. Ꝙͣdiu em̄ corpꝰ hoc eſurit ⁊ ſitit: qͣꝫdiu corpus hoc vigilādo fatigat̉: ſtādo fatigatur: ambulādo fatigat̉: ſedēdo fatigatur: māducādo fatigat̉ quocūqꝫ ſe verterit ad ſubſidiū fatigatōis ibi inueniētꝭ aliam fatigationē. Non eſt gͦ ꝑfecta ſanitas:nec in ip̄o corꝑe. Nō ſunt gͦ ille diuitie: ſedmendicitas. Quia quātomagis abūdāt:tāto creſcit īopia ⁊ auaricia. Nō eſt iſta ſalus corporis: ſed infirmitas. Paragorizamur qͦtidie medicamētis dei: qꝛ māducamus ⁊ bibimus. Medicamēta ip̄a ſunt q̄nobis apponunt̉. Fratres ſi vultis videreqͣlis morbus nos habeat: qͥ ieiunat ſeptemdiebꝰ: fame ꝯſumit̉. Ergo illa fames ibi ē:ſed iō illā nō ſentis: qꝛ quotidie illā curas.Ergo nec ip̄a ſanitas nobis eſt ꝑfecta. Intēdat caritas veſtra: quō nos intelligaminopes vt gaudeamꝰ ad eū: ⁊ leuemuꝰ oculos ad eū qͥ habitat in celo. Nō ſunt ille vere diuitie: plus augent cupiditatē ei qui eāpoſſident. Nō eſt illa vera corꝑis ſanitas:qꝛ portat̉ infirmitas vbiqꝫ defectiua: quocūqꝫ ſe verterit deficit. In ip̄o adiutorio n̄inuenies firmamētū. Laſſat̉ ſtādo: ſederevult: Nūqͥd vel ſedēdo durauit? Qd̓ ſibielegit vt nō fatigaret̉: ibi habet defice̓. Laſſatus eſt vigilādo dormiturꝰ ē: nūqͥd qͥ dormiuit nō deficit: Laſſatꝰ eſt ieiunādo: refecturꝰ eſt. Si plus refecerit: inde deficit. Innulla re pōt ꝑſeuerare iſta īfirmitas. Iuſticia qͥd? Quāta iuſticia ē inter tātas tēptatiōes? Poſſumꝰ ꝯtinere ab homicidio: abadulterio: a furtis: ⁊ ꝑ iurijs: a fraudibus:Nūqͥd ab īiqͥs cogitatiōibꝰ? Nūqͥd ⁊ a ſuggeſtionibꝰ malarū cupiditatū? Que eſt gͦiuſticia nr̄a? Totū gͦ eſuriamus: totū ſitiamus: ⁊ veras diuitias: ⁊ verā ſanitatē ⁊ verā iuſticiā. Que ſūt vere diuitie? Celeſtis illa māſio in hieruſalē. Quis .n. dicit̉ diuesin hac terra? Qn̄ laudatur diues qͥd dicit̉.Multū diues ē: nihil illi deeſt. Laus certalaudātis illa ē: nā iſta nō eſt. Cū dicit nihililli deeſt: attēde ſi nihil illi deeſt. Si nihilcupit: nihil illi deeſt. Si autē adhuc cupitmaiora qͣꝫ q̄ habet: ad hoc acceſſerūt diuicie: vt egeſtas creſceret. In illa vero ciuitate vere erūt diuitie: qꝛ ibi nihil nobis de-

15 ⁊