PſalmusCXXII

PſalmusOmnes qui ẜm chriſtū pie volūt viuere:neceſſe eſt patiant̉ opprobria: neceſſe ē cōtemnāt̉ ab his qui volūt impie viuere: quorū felicitas tota terrena eſt. Irridentur illiqui felicitatē vocāt quā oculis terrenis videre nō poſſunt: ⁊ dicit̉ eis: Quid credisinſane? Uides qd̓ credis? Reuerſus ē aliquis ab inferis ⁊ retulit tibi quid ibi agit̉:Ecce ego quod amo video: ⁊ fruor. Deſpiceris qꝛ ſperas qd̓ non vides: ⁊ deſpicit teille qui quaſi tenet quod videt. Attēde ipſe ſi tenet: noli turbari: vide ſi ip̄e tenet: ⁊ n̄tibi inſultet: ne cum putas eū felicem in p̄ſenti: amittas verā felicitatem futurā. Noli turbari: attende ſi tenet. Labitur hoc abillo quod tenet: vel ip̄e ab eo qd̓ tenet: Neceſſe eſt trāſeat aūt ipſe ꝑ res ſuas: aut resipſius per illū. Per que res tranſeūt ſue:Qui viuus labefactauerit. Qui trāſit perres ſuas? Qui in diuitijs morit̉: qꝛ cū moritur nō eas ſecū aufert ad inferoſ. Domūmeam habeo: iactauit ſe. Queris quā domū tuā? Quam mihi dimiſit pater meus.Et ille. Unde habuit hāc domū? Auꝰ noſter illi eā dimiſit. Recurre ⁊ ad ꝓauū: inde ad attauū ⁊ iam nomina nō potes dicere. Nonne inde potiꝰ terreris: quia multos attendiſ tranſiſſe per illam domū: ⁊ neminē ipſorum ſecū illā tuliſſe ad eternā domū? Pater tuus hic eā dimiſit: tranſijt perillā: ſic ⁊ tu tranſibis. Si ergo tranſitū habetis in domo veſtra: ſtabulū eſt itinerantiū: n̄ habitatio cōmanentiū: Et tn̄ qꝛ nosea que futura ſunt ſperamus: ⁊ in futurā felicitatē ſuſpiramus: ⁊ nondū apparuit qd̓erimus: qͣꝫuis iam filij dei ſumꝰ: qꝛ vita noſtra abſcondita eſt cū chriſto in deo: repleti ſumus deſpectione: id eſt contemptu abhis qui felicitatē querūt: vel habent in iſtoſeculo. In plurimū repleta eſt aīa noſtra:opprobriū eis qui abundāt ⁊ deſpectio ſuperbis. Querebamus qui ſunt qͥ abūdāt:expoſuit tibi cū dixit: ſuperbis. Qd̓ eſt aūtopprobriū: hoc eſt deſpectus: ⁊ qd̓ eſt: quiabūdant: hoc eſt: ſuperbis. Repetitio ſententie eſt: opprobriuꝫ eis qui abundant: ⁊deſpectio ſuꝑbis. Quare abūdant ſuꝑbiQuia hic volunt eſſe felices. Quid? Quādo ip̄i miſeri ſunt: nūquid abūdant? Sedforte qn̄ miſeri ſunt nō nobis inſultāt. Intendat caritas veſtra. Tūc inſultant forteqn̄ felices ſūt: qn̄ ſe iactant in pōpa diuitiarū ſuarū: qn̄ ſe iactāt in ventoſitate falſoſorū honoꝝ: tunc inſultant nobis: ⁊ quaſi

CXXIIdicunt: Ecce bn̄ mihi eſt: fruor ego rebꝰ p̄ſentibus: recedāt a me qui ꝓmittūt qd̓ nōoſtendūt: qd̓ video teneo: qd̓ video fruor:bn̄ mihi ē in hac vita. Tu ſecurior eſto: qꝛreſurrexit chriſtus: ⁊ docuit te qͥd in alia vita daturꝰ ſit: certus eſto: qꝛ dat. Sed inſultat ille: qꝛ tenet. Ferto inſultantē: ⁊ ridebiſgementē. Poſtea em̄ veniet tempus qn̄ dicturi ſūt illi ip̄i: Hi ſūt qͦs aliqn̄ habuimꝰ inriſum. Uerba ſunt libri ſapiētie: qꝛ ꝓdiditnobis ſcriptura que dicturi ſūt illi ipſi: quinos mō irrident: ⁊ qui nos deſpiciunt: ⁊ aquibꝰ impleti ſumus opprobrio ⁊ deſpection. Que verba habebūt tūc qn̄ a veritate deſpiciūtur? Uident em̄ ad dexterā fulgere quos ſecū cōmixtos contēpſerūt: cuꝫfactū fuerit in illis qd̓ dixit Apl̓s: Cū chriſtus apparuerit vitā veſtra: tūc ⁊ vos cū illlo apparebitis in gloria: ⁊ dicunt: Hi ſuntquos aliqn̄ habuimꝰ in riſū ⁊ in ſimilitudinē improperij. Nos inſenſati vitā illoꝝ eſtimabamus inſaniā: ⁊ finē illoꝝ ſine honore. Quō cōputati ſūt inter filios dei: ⁊ int̓ſanctos ſors illoꝝ eſt? Et ſequunt̉ in eo ſermone: ⁊ adijciūt: Ergo errauimꝰ a via veritatis: ⁊ iuſticie lumē nō luxit nobis: ⁊ ſolnō ortus eſt nobis. Quid ꝓfuit nobis ſuperbia: ⁊ diuitiarū iactātia qͥd cōtulit nobis? Ibi tu nō eis inſultas: qꝛ ip̄i ſibi iā inſultant. Qd̓ donec fiat fratres leuemꝰ oculos noſtros ad eū qui habitat in celo: ⁊ nōab illo tollamus oculos: quoaduſqꝫ miſereat̉ nr̄i: ⁊ liberet ab omni tēptatione ⁊ opprobrio ⁊ deſpectu. Huc accedit qd̓ aliqn̄⁊ ipſi qui ſunt in flagello infelicitatis tꝑalis inſultant nobis. Inuenis aliquē ꝓ merito iniquitatū ſuarū: ſiue occulto iudiciodei: ſiue manifeſta dānatione mitti in carcerē: portare catenā: ⁊ ipſe inſultat: ⁊ cumei dictū fuerit: Quare nō bn̄ vixiſti: Eccequo veniſti male viuendo: ille reſpondit.Quare illi qui bn̄ viuūt iſta patiūtur? Sꝫilli ꝓpterea patiūtur vt ꝓbent̉: vt tēptationib exerceant̉: vt flagellis ꝓficiant: qꝛ flagellat deꝰ oēꝫ filiū quē recipit. Et ſi vnicū line pctō flagellauit: ⁊ ꝓ nobis oībꝰ tradiditeū: quō debemꝰ nos flagellari qui fecimꝰ:Quare flagellemur? Cū iſtā dixerimꝰ ill̓: ⁊de infelicitate adhuc ſuꝑbiūt: ⁊ afflicti nodū hūiliati reſpondēt: ⁊ dicūt: Iſta ſūt verba chriſtianorū vanorū qui credūt qd̓ nōvident. Sed ⁊ ipſi inſultāt: quid putamuſfratres: qͣſi nō eos cōmemoratos in hͦ pſalmo cū dice̓t: Opprobriū eis qui abūdāt ⁊