XCVI.Pſalmus
XCVI.
Nlammis inimicitiaꝝ reſtiteris orādo ꝓ illoqͥ te ꝑſequit̉: ille ardet: tu manes integer: etiniuſticia illiꝰ illi nocet: tibi nihil nocet: niſiforte putas: qꝛ nocet tibi ſi corꝑi tuo aliqͥdfecerit: ⁊ aīa patiēs et incorrupta ad deumcoronāda peruenerit: ſequēs exemplū dn̄iſui: qui pati maluit a iudeis: ⁊ qͥ poterat nōmori mortuus eſt: qꝛ ⁊ qui poterat nō naſcinatꝰ eſt. Tu em̄ cōditiōe natꝰ es: ille volūtate: tu cōditiōe moreris: ille miſericordia.Quō gͦ illi nihil nocuerūt iudei: ſic nec tibiquiſqͣꝫ ꝑſecutor inimicus: ſi tu elegeris eſſemēbrū capitis illiꝰ. Ecce intelleximꝰ igneman̄ eū p̄euntē: id eſt hoc tꝑe intelligendū inpenā quādā infideliū iniquoꝝ: intelligamꝰignē ſi poſſumus: ⁊ in ſalutē redēptoꝝ. Itaem̄ ꝓpoſueramꝰ. Idē ip̄e dn̄s ait: Ignemveni mittere in terrā. Sic ignē quō gladiū.Nā ⁊ qͦdā loco ait: nō ſe veniſſe pacē mittere ī t̓rā: ſꝫ gladiū. Gladiū ad ſeꝑatiōꝫ: ignēad vſtionē: ſed vtrūqꝫ ſalubre: qꝛ et gladiꝰv̓bi ip̄ius ſalubrit̓ nos ſeꝑauit a cōſuetudine mala. Gladiū em̄ attulit ⁊ ſeꝑauit vnūquēqꝫ fideliū: aut a patre ſuo qͥ ī chriſtū nōcrediderat: aut a matre ſil̓r infideli: aut certe ſi de parētibꝰ chriſtianis natus ē: ſaltē aꝓgenie ſua pͥore. Nemo em̄ noſtrū nō autauū: aut ꝓauū: aut aliquā antiquā originēin gentibꝰ habuit: ⁊ ī illa execrabili deo infidelitate ſeꝑati ſumꝰ ab eo qd̓ eramꝰ: ſꝫ gladiꝰ interceſſit ſecernēs nō interficiēs. Hocmō ⁊ ignis. Ignē veni mittere ī terrā: exarſerūt homīes credētes ī eū: acceperūt flammā caritatis: ꝓpterea ⁊ ip̄e ſpūſſanctꝰ cummiſſus eſſet apl̓is: ſic apparuit: Uiſe ſūt illiſinqͥt lingue diuiſe velut ignis: qui ⁊ inſeditſuꝑ vnūquēqꝫ illoꝝ. Iſto igne inflāmati ceperūt ire ꝑ mūdū: ⁊ inflāmare: ⁊ incēdere īcircuitu inimicos eiꝰ. Quos inimicos eiꝰ?Qui deſerto deo a quo facti erāt: adorabātſimulachra q̄ fecerāt. Ip̄i incēdebāt̉: ſi mali erāt ad ꝯſūptiōꝫ: ſi boni erāt ad reꝑatōꝫ:aut ip̄e incēdebat̉ qui nob ebat credere illoigne: audito verbo dei factꝰ peior: inuidiaſua exuſtus atqꝫ ꝯſūptus: aut ſi cōuerteret̉⁊ crederet: nec ſic in illo nihil arſiſſet. Arſerat em̄ fenū: vt purgaret̉ aurū. Aurū fideseſt: fenum carnalis cōcupiſcētia eſt. Oīscaro fenū Eſaias dicit: ⁊ oīs honor carnisvt flos feni. Quicqͥd eſt gͦ in homīe carnaliappetēs vana ⁊ ſecl̓aria fenū ē. Ꝙͣml̓ti forte ⁊ frēs nr̄i ierūt ad theatꝝ: feno ducti ſūt.Nōne optādus ē illis iſte ignis: vt fenū ardeat ⁊ aurū purget̉? Qd̓ em̄ illis ineſt fidei
feno p̄mitur. Bonū ē gͦ eis ardere ſcō ignevt feno cōſumpto ſplēdeat p̄cioſum qd̓ redemit chriſtꝰ. Ergo ignis an̄ euꝫ p̄ibit: ⁊ inflāmabit ī circuitu inimicos eiꝰ. Sūt qͥ ſalubriter arſerūt: hodie fideles eiꝰ ſunt: inimici eiꝰ erāt: ⁊ nūc iā fideles eiꝰ ſunt. Querisinimicos: nō ſūt: cōſumpti ſūt: arſerūt. Caritas cōſumpſit ī eis qd̓ ꝑſeq̄bat̉ chriſtū: etpurgauit ī eis qd̓ crederet ī chriſtū. Et inflāmauit ī circuitu īimicos eiꝰ. ¶ Apparuerūt fulgura eius orbi terre: Magna exultatio. Nōne videmꝰ? Nōne māifeſtū eſt? Apparuerunt fulgura eius orbi t̓re:inflāmati ſūt inimici: incēſi ſūt inimici: arſitquicqͥd ꝯͣdicebat: ⁊ apparuerūt fulgura eiꝰorbi terre. Quō apparuerūt? Ut iam crederent. Un̄ fulgura? De nubibꝰ. Que ſūt nubes dei? Predicatores veritatis. Uidesaūt nubē in celo: nebuloſam: obſcurā: ⁊ habet intus: neſcio qͥd latens. Si coruſcat denube: emicat ſplēdor. Ex eo ip̄o qd̓ cōtemnebas inde exiliuit qd̓ expaueſcas. Miſitgͦ dn̄s nr̄ Ieſus chriſtꝰ apl̓os ſuos: p̄dicatores ſāctos velut nubes: videbant̉ hoīes⁊ ꝯtēnebant̉. quō vident̉ nubes ⁊ cōtemnūtur: anteqͣꝫ de eis exiliat qd̓ mirerꝭ. Erātem̄ illi pͥmi homīes carnē portātes infirmi:deinde idiote: indocti: ignobiles: ſed erat īillis qd̓ fulguraret: erat in illis qd̓ coruſcaret. Accedebat Petrꝰ hō piſcator orabat:⁊ ſurgebat mortuus. Forma hūana nubeserat: ſplēdor miraculi coruſcatio erat. Sicin verbis: ſic in factis: cum miranda dicūt:⁊ miranda faciunt: Apparuerunt fulguraeius orbi terre. Uidit ⁊ cōmota ē terra. Si em̄ nō ē verū: ſi nō tota terra iā chriſtiana clamat amen: cōmota fulgoribus deillis nubibus erūpentibus: Uidit ⁊ cōmota eſt terra. ¶ Montes fluxerūt ſicutcera a facie domini: Qui ſunt montes?Superbi. Omnis altitudo extollens ſe aduerſus deum: factis chriſti et chriſtianorūcōtremuit: ſuccubuit. Et quando dico qd̓dictū eſt: fluxit: melius verbū inueniri nonpōt. Mōtes fluxerūt a facie dn̄i velut cera. Ubi ē altitudo poteſtatū? Ubi duriciainfideliū? Montes fluxerūt ſic̄ cera a faciedomini. Ignis eis fuit dn̄s: illi an̄ faciē eiꝰſicut cera fluxerūt: tādi duri donec ignisille admoueret̉. Complanata eſt omnis altitudo mō blaſphemare chriſtū nō audet:⁊ paganus nō in eū credit: nō eum tn̄ blaſphemat: ⁊ ſi nōduꝫ factus eſt viuus lapis:tamen victus eſt durus mons. Montes
Alia lr̄a.Alluxern̄t.