PſalmusX ¶ VI.

X C VI.

fluxerūt ſicut cera a facie dn̄i. A facie domini oīs terra. Nō iudeorū tm̄: ſꝫ ⁊ gentiū: ſicut dicit apl̓us: Nō em̄ eſt indeoꝝ tm̄deus: ſed ⁊ gentiū. Dn̄s ergo vniuerſe terre: dn̄s Ieſus chriſtus in iudea natus: ſednō iudee tm̄ natus: qui anteqͣꝫ natꝰ omnesfecit: ⁊ qui oēs fecerat: omnes refecit. A facie dn̄i omnis terra. ¶ Annuciaueruntceli iuſticia eius: ⁊ viderūt omnespopuli gloriā eius. Qui celi annūciauerūt? Celi enarrāt gloriā dei. Qui ſunt celi? Qui facti ſunt ſedes ip̄ius. Quō em̄ ī celis ſedet deus: ſic ſedet in apl̓is: ſic ſedet inp̄dicatoribꝰ euāgelij. Et tu ſi vis: celū eris.Si vis eſſe celū: purga de corde tuo terrā.Si terrenas cōcupiſcētias nō habueris: etnō fruſtra reſpōderis: ſurſum te hr̄e cor: celū eris. Si reſurrexiſtis cū chriſto: fidelibꝰapl̓us loquit̉: que ſurſum ſunt querite: vbichriſtus ē in dextera dei ſedēs: que ſurſumſunt ſapite: nō que ſuꝑ terrā. Cepiſti ſapereq̄ ſurſum ſunt: ⁊ nō q̄ ſuꝑ terrā ſūt: nōne factus es celū? Carnē portas: ⁊ corde iā celūes. Conuerſatio em̄ tua in celis erit. Talisannūcias ⁊ tu chriſtū. Quis em̄ fideliū tacet chriſtū? Intēdat caritas veſtra: putatisqꝛ nos ſoli ſtantes h̓ annūciamꝰ chriſtū: etvos nō annūciatꝭ? Un̄ ad nos veniūt chriſtiani: volētes eſſe quos nunqͣꝫ vidimꝰ: qͦsnō nouimꝰ: quibus nunqͣꝫ p̄dicauimꝰ? Anforte crediderūt nullo nūciante? Apl̓us dicit: Quō credēt quē nō audierūt? Quō audient ſine p̄dicāte? Ergo tota eccl̓ia p̄dicatchriſtū: ⁊ annūciant celi iuſticiā ip̄iuſ: quiaomnes fideles quibus cura eſt lucrari deoeos qͥ nōduꝫ crediderūt: ⁊ faciūt hoc ex caritate: celi ſunt. Intonat de illis deꝰ iudicijſui terrorē: ⁊ tremit qͥ infidelis erat: ⁊ paueſcit ⁊ credit. Oſtendite homībꝰ quid potuitchriſtꝰ ꝑ totū orbē terrarū: loquendo eis etadducēdo eos ad amandū chriſtū. Quātiem̄ hodie addux erūt amicos ſuos: aut adpanthomimū: aut ad coraulaꝫ? Quare niſiamando illū? Et vos amate chriſtū. Tātaem̄ ſpectacula p̄buit: in quo nemo pōt dicere aliqͥd ſe rep̄henſiōis inuenire illū qͥ vicit ſeculū. Nā ⁊ aliquādo quē amat quiſqꝫin theatro: vincit̉ in illo. Nemo vere vincit̉in chriſto: nō eſt de quo erubeſcere: Arripite: adducite: attrahite quos poteſtis: ſecuri eſtote: ad eum adducitis. qͥ non diſplicetvidentibꝰ: ⁊ rogate illum vt illumīet eos: ⁊bene expectēt. Annūciauerūt celi iuſticiāeiꝰ: ⁊ viderūt oēs ppl̓i gloriā eius. ¶ Cō-

fundant̉ oēs qui adorāt ſculptilia:Nōne factū eſt? None cōfuſi ſunt? Nonnequotidie cōfundunt̉? Sculptilia em̄ ſunt:manufacta idola. Quare iam cōfundunt̉omnes qͥ adorāt ſculptilia? Quia viderūtoēs ppl̓i gloriā eiꝰ. Iaꝫ oēs ppl̓i gloriā chriſti ꝯfitent̉: Erubeſcāt qͥ adorāt lapides: qͥalapides illi mortui erāt: nos viuū lapideminuenimꝰ: īmo lapides illi nunqͣꝫ vixerunt:vt nec mortui dicant̉. Lapis aūt noſter viuus eſt: ⁊ ſemꝑ vixit apud patrē: ⁊ ꝓ nobismortuus reuixit: ⁊ mō viuit: ⁊ mors ei vltranō dn̄abit̉. Hāc gloriā ip̄ius cognoueruntppl̓i: dimittūt templa: currunt ad eccleſiaſ.Cōfundant̉ oēs qui adorāt ſculptilia. Adhuc querūt adorare ſculptilia: noluerūt deſerere idola: deſerti ſunt ab idolis. Confundant̉ oēs qͥ adorāt ſculptilia ¶ Qui gloriant̉ in ſimulachris ſuis. Sed extitit: neſcio qͥs diſputator: qͥ doctus ſibi videbat̉: ⁊ ait: Nō ego illū lapidē colo: nec illd̓ſimulachrū: qd̓ ē ſine ſenſu: Nō em̄ ꝓphetavr̄ potuit noſſe: qꝛ ocl̓os habēt ⁊ nō vidēt:⁊ ego neſcio: qꝛ illud ſimulachrū: nec aīamhabet: nec videt oculis: nec audit auribꝰ.Nō ergo illud colo: ſed adoro qd̓ video: etſeruio ei quē nō video. Quis ē iſte? Numēquoddā inqͥt inuiſibile qd̓ p̄ſidet illi ſimulachro. Hoc mō reddēdo rōnem de ſimulachris ſuis deſerti ſibi vident̉: qꝛ nō coluntidola: ⁊ colūt demonia. Etenī fratres ſicutdicit apl̓us: que īmolant gentes: demonijsīmolant: ⁊ non deo. Nolo vos inqͥt ſociosfieri demoniorum: naꝫ ſcimus: qꝛ nihil eſtidolum: Ip̄e hoc dicit apl̓s: ſcimꝰ: qꝛ nihileſt idolū: ſed q̄ īmolant gentes: demonijsīmolant: ⁊ nō deo. Dixit: nolo vos fieri ſocios demonioꝝ. Non gͦ hinc ſe excuſent: qꝛqͣſi idolis inſenſatꝭ dediti nō ſūt: demonijsmagis dediti ſūt: qd̓ ē ꝑiculoſius. Nā ſi tm̄idola colerēt: ſicut eos nō adiuuarēt: ita illis nihil nocerēt. Si autē adores et ſeruiasdemonibꝰ: erūt dn̄i tui. Et qui erūt dominitui? Inuidi tui: libertati tue neceſſe ē īuideant: ſemꝑ te velint poſſidere: ſemꝑ talē facere qualē poſſint ſecū trahere. Eſt em̄ inſita maliuolētia quedā ⁊ ꝑnicies nocēdi iſtismalis ſpiritibꝰ: gaudēt de malo hoīm: ⁊ defallacia noſtra: ſi nos fefellerit paſcunt̉. Etqͥd querūt? Non quibꝰ ineternū dn̄ent̉. ſedcū quibꝰ ineternū dānent̉: Quō ſolet maliuolus latro nomīare īnocentē. Nūquid ſifuerit vnus incenſus: minꝰ ardet ſi duo ardeant? Minꝰ morit̉ ſi duo moriant̉? Pena

Alia lr̄a.f Et