PſalmusXCIIII

XCIIII

dicimus in pſalmis? Que dicimꝰ vl̓ potiꝰſentiemꝰ in iubilatiōe? Que ſunt q̄ ꝑtinentad laudem cātici huiꝰ. Iā audite. ¶ Omdeus magnꝰᶠ eſt dn̄s: ⁊ rex magnꝰſuꝑ omēs deos. Propterea gͦ iubilemus illi. ¶Qm̄ non repellet dn̄s plebem ſua. Iubilemꝰ illi. ¶ Qm̄ in manū eiꝰ fines terre: ⁊ altitudīes motium ip̄ius ſunt. In his oībus iubilemus illi. ¶ Qm̄ ip̄ius eſt mare ⁊ ip̄efęcit illud: ⁊f aridāt terrā manꝰ eiuſfinxerunt. Iubilemus illi. Sꝫ hͨ omīa q̄uiſibi velint: ſi congruenter diſcutient̉ tēpusforte non ſufficit: ſed rurſus ſi penitꝰ negligant̉: debitores remanebimꝰ. Breuit̓ itaqꝫ ꝓ tꝑe: qͣꝫtum ꝑſtringere potuerimꝰ accipite: qꝛ ⁊ pauca ſemina vberrimā meſſemreferūt ſi ſit terra fructifera. Primū qͣre iubilemus: qͣre laudemus hͦ poſuit: Quoniādeus magnꝰ eſt dn̄s: ⁊ rex magnꝰ ſuꝑ oēsdeos. Sunt gͦ dij ſuꝑ quos magnus ē denr̄: cui iubilamus: cui exultamꝰ: cuius laudes cātici dicimꝰ: Sūt ſꝫ nō ſūt nob̓. Apl̓senī ait: Naꝫ ⁊ ſi ſunt qui dicunt̉ dij ſiue incelo ſiue in terra: quemadmodum ſunt dijml̓ti ⁊ dn̄i ml̓ti: nobis tn̄ vnus deꝰ: ex quooīa ⁊ nos ꝑ ip̄m: ⁊ vnꝰ dn̄s nr̄ Ieſus chriſtus: ꝑ quem dīa ⁊ nos in ip̄o. Si qͦ nō nobis: qͥbus; Audi ex alio pſalmo: Quoniādij gētiū demonia: dn̄s aūt celos fec̄. Magnificentiꝰ ⁊ breuiꝰ tibi cōmendare nō potuit ſpūſſanctꝰ ꝑ ꝓphetā deū ⁊ dn̄m tuuꝫ.Parū enī erat: qꝛ terribil̓ ſuꝑ omīa demonia deus. Quid magnū eſſet ſuꝑ omīa demonia? Quia dij gētiū demoniā. Ubi ē ātdeus tuus? Dn̄s aūt celos fecit. Illud fecit dn̄s tuus: vbi nō poſſent habitare demonia. De cel̓ enī deiecta ſunt demonia.Celi p̄ponunt̉ demonijſ: dn̄s tuus ⁊ celis:qꝛ dn̄s tuꝰ ⁊ celos fecit. Ꝙͣto gͦ altior a demonijs dijs gentiū qͥ altior eſt cel̓ vn̄ ceciderunt angeli: vt fierēt demonia? Et tn̄ gētes omēs ſub demonibꝰ erāt. Demonibuſaūt tēpla fabricata ſunt: demonibꝰ are cōſtructe: demonibꝰ ſacerdotes inſtituti: demonibꝰ oblata ſacrificia: demonibus arepticij tanqͣꝫ vates inſtituti. Hec oīa demonibus gētes exhibuerūt: hec oīa vera nonniſi vni magno deo debent̉. Templū fecerunt gentes demonibꝰ: hꝫ deꝰ tēplum. Sacerdotes fecerūt gentes demonibꝰ: habetdeꝰ ſacerdotes. Sacrificiū exhibuerūt gētes demonibꝰ: hꝫ deus ſacrificiū. Etenī illi demoues volētes videri dij: nō ſibi iſta

exegerūt vt fallerēt: niſi qꝛ ſciunt ea deberivero deo. Hoc enim mos eſt deberi verodeo: qd̓ ſibi exigit falſus deꝰ. Ergo verumtemplū dei agnoſcimꝰ: Templū enī dei ſāctum ē inqͥt qd̓ eſtis vos. Si gͦ nos ſumustemplū dei: ara dei aīa nr̄a eſt. Sacrificiūdei qͥd eſt? Forte hͦ facimꝰ mō. Imponimꝰin ara ſacrificiū: qn̄ deū laudamꝰ. Docetenī nos pſalmꝰ dicēs: Sacrificiuꝫ laudishonorificauit me: ⁊ ibi via eſt vbi oſtendāilli ſalutare dei. At v̓o ſacerdotem ſi requiras ſuꝑ celos ē: interpellat ꝓ te qͥ ī t̓ra mortuus ē ꝓ te. Ergo deꝰ magnꝰ ē dn̄s: ⁊ rexmagnꝰ ſuꝑ oēs deos. Hic accipe homīesdeos: nō enī rex dn̄s ſuꝑ demonia. Et hichabemꝰ ſcripture teſtimoniū: Deꝰ ſtetit inſynagoga deoꝝ: in medio aūt deos diſcernit. Deos dixit ꝑticipatione: non natura:gr̄a qͣ voluit facere deos. Quātꝰ deꝰ eſt qͥfacit deos? Aut qͣles dij ſunt qͦs facit hō:Ꝙ ille magnꝰ deos faciēdo: taꝫ iſti nihil qͥab hoīe facti ſunt. Deꝰ verus fac̄ deos credētes in ſe: qͥbus dedit ptāteꝫ filios dei fieri. Et ideo ip̄e verꝰ deꝰ: qꝛ deus nō factusē: nos aūt facti non veri dij: meliores tn̄ illquos hō facit: Qm̄ ſimulachra gētium argentū ⁊ aurū: opus manuuꝫ hoīm: os hn̄t⁊ nō loquent̉: oculos hn̄t ⁊ nō videbunt.Nobis aūt deꝰ nr̄ oculos videntes fec̄: neqꝫ in eo tn̄ nos deos fecit: qꝛ vidētes oculos nobis fecit: nam fecit hͦ ⁊ pecoribꝰ. Sꝫiō nos deꝰ fecit: qꝛ interiores oculos nr̄osillumīauit. Ergo ſit laus illi: ꝯfeſſio illi: ſitiubilatio illi: qꝛ magnus eſt dn̄s: ⁊ rex magnus ſuꝑ oēs deos: qꝛ nō repellet dn̄s plebem ſuā: laus illi: iubilatio illi. Quā plebēn̄ repellet. Hic nob̓ int̓p̄tari aliqͥd nō licet:p̄ſcriptū habęmꝰ ab apl̓o: expoſuit hͦ apl̓svn̄ ſit dictuꝫ. Erat enī plebs iudea: plebsvbi fuerunt ꝓph̓e: plebs vbi fuerunt patriarche: plebs etiā ẜm carnē ꝓpagata de ſemīe Abrae: plebs in qͣ p̄ceſſerūt̉ oīa ſacr̄aſaluatorē nr̄m ꝓmittētia: plebs vbi inſtitutum ē templū: vnctio: ſacerdos ad figurā:vt cū oēs ip̄e vmbre p̄terirēt: ip̄a lux adueniret. Erat gͦ iſta plebs dei: ad eaꝫ ꝓphetemiſſi in illa nati: qui miſſi ei tradita ⁊ credita eloquia dei. Quid gͦ? Totū illud dānatum eſt? Abſit. Arbor oliuę ip̄a dicta ē abapl̓o. Cepit enī iſta arbor a pr̄iarchis: ſedfuerūt ibi rami aridi: qꝛ nimis alti ꝑ ſuperbiam: p̄ciſi ergo ꝓpter ſterilitatē: inẜtꝰ olcaſter propter humilitateꝫ. Uerūtamen chariſſimi ne ſuperbiret oleaſter inſertus: qͥd

Alia lr̄aion habe

Alia lr̄aQuiaſſunt oēs

Alia lr̄ot ſiccamon habetmauerūi