PſalmusXCIIII

XCIIII

vtrū liceret tributuꝫ dari ceſari: qͥd ille ait?Quid me tēptatꝭ hypocrite? Petit afferriſibi nūmū: ⁊ allatus ē. Cuius hꝫ inqͥt imaginē? Reſpōderūt: Ceſaris. Et ille. Reddite gͦ ceſari q̄ ceſaris ſunt: ⁊ deo q̄ dei ſūt.Tanqͣꝫ diceret: Si ceſar q̄rit in nūmo imaginem ſuā: deus nō q̄rit in hoīe imaginemſuā? Ad hanc ſimilitudinē nos dn̄s noſterIeſus chriſtus inuitans imꝑat nob̓: vt noſtros etiā inimicos diligamº. ⁊ dat exēplūde ip̄o deo: Sicut pr̄ veſter ait qͥ in cel̓ eſt:qui ſolem ſuum oriri facit ſuꝑ bonos ⁊ malos: ⁊ pluit ſuꝑ iuſtos ⁊ iniuſtos. Eſtote gͦſicut pr̄ veſter ꝑfecti. Cuꝫ dicit: eſtote ſicutille ꝑfecti: ad ſimilitudineꝫ nos inuitat. Sigͦ ad ſimilitudinē nos inuitat̉: cōſtat quiadiſſil̓es exiſtendo receſſeramꝰ a deo: ⁊ fctīeramꝰ longe ꝑ diſſimilitudinē: ⁊ efficimurꝓpe ꝑ ſimilitudinē: vt iam fiat in nobis qd̓ſcriptū ē: Accedite ad eū ⁊ illuminamini.Ergo qͥbuſdam longe poſitis ⁊ male viuētibus pſalmus iſte dicit: Uenite exultemdn̄o. Quo itis? Quo receditis? Quo diſcediti? Quo fugitis: exultādo mūdo? Uenite exultemꝰ dn̄o. Quo itis exultare vbideficitis? Uenite exultemꝰ in illo a quo facti ſumus. Uenite exultemꝰ dn̄o. Iubilemus deo ſalutari nro. Quid ē iubilare? Gaudiū vbis non poſſe explicare: ⁊ tn̄voce teſtari qd̓ corde ꝯceptum eſt ⁊ v̓bisexplicari non pōt: hoc eſt iubilare. Nā cōſideret caritas vr̄a: qͥ iubilant in cantilenisqͥbuſqꝫ ⁊ qͣſi in certamīe qͦdam leticie ſecularis: ⁊ videtis quaſi int̓ cantica verbis exp̄ſſa exundantes leticia: cui lingua dicēdonō ſufficit quemadmodū iubilent: vt ꝑ illam vocem indicet̉ animi affęctus verbisexplicare nō valentis qd̓ corde conſpicit̉.Si gͦ illi de gaudio terreno iubilāt: nos degaudio celeſti iubilare nō debemꝰ qd̓ verevbis explicare nō poſſumus? ¶ Preueniamus faciē eius in confeſſione.Cōfeſſio qͥdem duobus modis accipit̉ inſcripturis. Et confeſſio laudantis ē: ⁊ confeſſio gementis. Cōfeſſio laudantis ad honorem ꝑtinet eius qui laudat̉. Cōfeſſio gementis ad pnīam ꝑtinet eius qui confitet̉.Confitent̉ enī hoīes cū laudāt deū: confitent̉ cū accuſant ſe: ⁊ nihil digniꝰ facit lingua. Uere puto ꝙ ip̄a ſint vota: de qͥbꝰ dicit in alio pſalmo: Reddā tibi vota mea q̄diſtinxerūt labia mea. Nihil iſta diſtīctiōeſublimiꝰ: nihil tā neceſſariū ⁊ ad ītelligēdū⁊ ad faciendum. Quō gͦ diſtīguis vota q̄

reddis deo? Ut illū laudes: te accuſes: qꝛilliꝰ eſt miſcd̓ia vt pctā nr̄a dimittat. Nā ſivellet ꝓ meritis agere: nō inueniret niſi qͦsdānaret. Uenit gͦ docēs vt recedamꝰ iā apeccatis nr̄is: ⁊ nō nobiſcū deducat rationem de p̄teritis: ſꝫ tanqͣꝫ tabule noue fiant:incenſis oībus chirographis debitoꝝ nr̄orū. Quanta gͦ illiꝰ laus: qͣꝫta miſcd̓ia? Cōfiteamur itaqꝫ laudātes. Nā ſi ſꝑ confeſſiopenitētis eſſet: non diceret̉ in euāgelio deip̄o dn̄o: In illa hora exultauit Ieſus ī ſpirituſancto ⁊ ait: Confiteor tibi pr̄ dn̄e celi⁊ terre qͥ abſcondiſti hͨ a ſapiētibꝰ ⁊ prudētibus: ⁊ reuelaſti ea ꝑuulis. Nūqͥd qꝛ chriſtus cōfitebat̉ penitēs erat? Illū nihil penitere poterat: qꝛ nihil culpabilit̉ fecerat: ſedꝯfitebat̉ in laude pr̄is. Ergo qꝛ ⁊ h̓ exultationis locus ē: forte illā debemꝰ intelligereꝯfeſſionē q̄ ē in laude dei: vn̄ ⁊ laus cantici: vt nō hic intelligamꝰ cōfeſſionē penitentiuꝫ: ſꝫ laudantiū. Et qͥd eſt qd̓ ꝯtinuo nosadmonet de qͣdā ꝯfeſſione cū ait: Preueniamus faciem eiꝰ in cōfeſſiōe? Quid eſt.Preueniamꝰ faciē eiꝰ in ꝯfeſſiōe? Uēturꝰe: preueniamꝰ faciem eius in cōfeſſiōe pͥusan̄qͣꝫ veniat. Nos ꝯfitendo dānemꝰ qd̓ fecimꝰ: vt ille qd̓ coronet: nō qd̓ damnet īueniat. Nunqͥd aūt ⁊ hͦ nō ꝑtinet ad laudemdei qn̄ cōfiteris pctā tua? Immo v̓o maxime ꝑtinet ad laudē dei. Quare maxīe ꝑtinet ad laudem dei? Quia tāto ampliꝰ laudat̉ medicus: qͣꝫtoplus deſperabit̉ egrotꝰ.Cōfitere itaqꝫ pct̄a tua: quo magis deſperabas de te ꝓpter iniqͥtates tuaſ. Tāto enīmaior laus ē ignoſcētis: qͣꝫto maior exaggregatio eſt pctā cōfitentis. Non ergo putemus nos receſſiſſe a laude cātici: ſi iaꝫ h̓confeſſionē intelligimꝰ qͣ cōfitemur peccata nr̄a. Et hͨ ad laudē catici ꝑtinet: qꝛ cumpctā nr̄a cognoſcimꝰ: dei gl̓iam cōmendamuſ: Preueniemꝰ faciē eius in ꝯfeſſione.Et in pſalmis iubilemusⁱ illi. Iamdiximꝰ quid ſit iubilare: repetitū eſt vt cofirmet̉ in faciendo. Ip̄a repetitio exhortatio eſt. Nō enī iam obliti ſumus: vt iā moneri nos velimuſ: q̄ dicta ſunt ſuꝑius vt iubilemus: ſed plerūqꝫ in affectu animi repetitur v̓bum qd̓ notū erat: nō vt innoteſcat:ſed vt ip̄a repetitio faciat confirmationeꝫ.Repetit̉ enim ad intelligendū affectuꝫ dicētis. Inde ē qd̓ dicit dn̄s: Amē amē dicovob̓. Sufficiebat amē vnū: Quare amenamē: niſi qꝛ ip̄a repetitio cōfirmatio ē? Inpſalmis ergo inquit: Iubilemꝰ ei. Et que

Alia lr̄aſp̄occupemus

Alia lr.fei