PſalmusLXXXIIII
deus miſericordiā ſuā. Ipſe eſt qͥ ſuꝑbirenō poteſt: cui deus oſtendit miſericordiaꝫſuā. On̄dēdo enī illi miẜicordiā ſuā ꝑſuadet illi: qꝛ quicqͥd boni habet ip̄e hō: nō habet niſi ab illo: qꝛ omnē bonū noſtrū ip̄e ē:⁊ cū viderit hō quicqͥd boni habet: non ſehabere a ſe: ſed a deo ſuo: videt qꝛ totū qd̓in illo laudat̉ de miſericordia dei eſt: nō demerito ipſius: ⁊ vidēdo iſta nō ſuꝑbit: nōſuꝑbiendo nō extollit̉: nō ſe extollēdo nōcadit: nō cadēdo ſtat: ſtando inheret: inherēdo manet: manēdo ꝑfruit̉ ⁊ letat̉ in dn̄odeo ſuo. Erūt illi delitie ipſe qͥ fecit illuꝫ: etdelitias ip̄as nemo corrūpit: nemo int̓pellat: nemo aufert. Quis potēs minabiturauferre? Quis vicinꝰ malꝰ: quis latro: qͥsinſidiator tibi tollit deū? Et poteſt tibi tollere totū qd̓ poſſides corpore: nō tibi tolliteū quē poſſides corde. Ipſa ē miẜicordiaquā vtinā deus on̄dat nobis: Oſtēde nobis dn̄e miſericordiā tuā: ⁊ ſalutare tuumda nobis: chriſtū tuū da nobiſ. In illo enīeſt miſericordia tua: dicamuſ illi ⁊ nos danobis chriſtū tuū. Iaꝫ quidē dedit nobischriſtū ſuum: adhuc tn̄ illi dicamꝰ: da nobis chriſtū tuū: qꝛ dicimꝰ illi: panē noſtruꝫquotidianū da nobis hodie. Et qͥs eſt panis noſter: niſi ip̄e qͥ dixit: Ego ſum panisviuꝰ qui de celo deſcēdi? Dicamus illi: danob̓ chriſtū tuū. Dedit enī nobis chriſtū:ſed hoīem quē nouimꝰ: dedit hoīem: eumip̄m nobis daturꝰ eſt deū. Hoībus enī hominē dedit: qꝛ talē illū hoībus dedit: qualis poſſet capi ab hoībꝰ. Deū enī chriſtuꝫnullus hoīm capere poterat. Factꝰ eſt hominibꝰ homo: ſeruauit ſe deū dijs. An forte arroganter dixi? Reuera arrogant̉: niſiipſe dixiſſet: Ego dixi dij eſtꝭ: ⁊ filij excelſioēs. Ad hāc ip̄aꝫ adoptionē reuocamur:vt efficiamur filij dei. Iā quidē ſumꝰ: ſed ꝑfidem. Sumꝰ quidē: ſed in ſpe: nōdū ſumꝰin re. Spe enim ſalui facti ſumꝰ: ſicut dicitApl̓s: Spes autē que videtur nō eſt ſpeſ:Quod enim videt quis: quid ſperai. Siautem quod nō videmus ſperamus: ꝑ patientiā expectamus. Quid enim expectamus ꝑ patientiam: niſi videre quod credimus? Modo enī credimꝰ quod nō videmus: ꝑmanendo in eo quod credenteſ nōvidemus: merebimur videre quod credimus. Propterea Ioannes ī epiſtola ſua:quid ait? Dilectiſſimi filij dei ſumus ⁊ nōdum apparuit quid erimus. Quis non exultet ſi ſubito: neſcio cui ꝑegrinanti ⁊ igno
ranti genus ſuū: patienti aliqͣꝫ egeſtatem ⁊erumnā: ⁊ in labore cōſtituto diceretur: filius ſenatoris es: pater tuus amplo patrimonio gaudet in re vera: reuoco te ad patrem tuū? Quali gaudio exultaret: ſi hocnō fallax ꝓmiſſor diceret? Uenit ergo nonfallax Apl̓s chriſti ⁊ ait. Quid eſt quod d̓vobis deſperatis? Quid eſt qd̓ vos affligitis ⁊ merore conteritis? Quid eſt qd̓ cōcupiſcentias veſtras ſequēdo in egeſtateiſtarum voluptatū cōteri vultis? Habetꝭpatrē: habetis patriā: habetis patrimonium. Quis eſt iſte pater? Dilectiſſimi filijdei ſumꝰ. Quare ergo nōdū videmus patrem noſtrū? Quia nōdū apparuit qͥd erimus. Iam ſumus: ſed in ſpe: nam quid erimus: nōdum apparuit. Et quid erimus?Scimꝰ inquit: quia cum apparuerit: ſimiles ei erimus: qm̄ videbimus eū ſicuti eſt.Sed hoc de patre dixit: de filio auteꝫ dn̄onoſtro Ieſu non dixit. Et forte vidēdo patrem: non videndo filiū erimꝰ beati? Ip̄maudi chriſtū: Qui me videt videt ⁊ patrē.Cum eniꝫ vnus deus videtur: trinitas videtur: pater ⁊ filius ⁊ ſpirituſſanctus. Audi expreſſius: quia ipſius filij viſio tribuetnobis beatitudinem: ⁊ nihil intereſt interviſionem ipſius ⁊ viſionem patris. Ipſeait in euangelio: Qui diligit me mandatamea cuſtodit: ⁊ ego diligam illum: ⁊ oſtendam meipſum illi. Loquebatur illis ⁊ dicebat: oſtēdā meip̄m illi: Quare? Nō eratipſe qui loquebatur? Sed carnem caro videbat: diuinitatem cor non videbat. Adhoc aūt caro carnē vidit: vt perfidem cormundaretur vnde deus videretur. Dictūeſt eniꝫ de domino: Fide mundans cordaeoꝝ. Et dixit dominus: Beati mūdo corde: quoniam ipſi deum videbunt. Ergo ſinobis promiſit oſtendere ſe nobis: qualiseſt pulchritudo eius. Fratres cogitate omnia iſta: que videtis pulchra: que amatisip̄e fecit. Si hec pulchra ſunt: quid ē ipſe?Si hec magna ſunt: quantus eſt ipſe? Ergo ex iſtis que hic amamus illum magisdeſideremus: et contemnentes iſta: illumdiligamus: vt ipſa dilectione per fidē cormundemus: ⁊ mundatum cor noſtruꝫ inueniat aſpectus illiꝰ. Lux que nobis oſtenditur ſanos nos debet inuenire: hoc agitmodo fides. Hoc ergo hic diximuſ: ⁊ ſalutare tuum da nobis. Da nobis chriſtumtuum: nouerimus chriſtum tuum: videamus chriſtum tuum: non quomodo illum