PſalmusLXXXI
LXXXI
dicatis iniqͥtatē: ⁊ facies pctōꝝ ſumitis. Sic alibi: Uſqꝫ q̄ graues cordeNunqͥd ⁊ vſqꝫ ad aduētū eiꝰ qͥ lumē ē cordis? Dedi legē durit̓ reſtitiſtꝭ: miſi ꝓph̓as:iniurijs affeciſtis: aut int̓feciſtꝭ: aut hͦ agētibus cohibuiſtis. Sed vt illis nec loqͥ dignū ſit qͥ occiderūt ſeruos dei p̄miſſos adſe: vos qui cū hec fierēt tacuiſtis: id ē vosqui eos qͥ tunc tacuerunt velut innocētesimitari voluiſtꝭ: vſqꝫ qͦ iudicatis iniqͥtateꝫ:⁊ facies pctōꝝ ſumitis. Nunqͥd etiā nūc ⁊ip̄e hereſ veniēs occidēdus ē? Nōne ip̄e ꝓpt̓ vos ſine pr̄e eſſe voluit tanqͣꝫ pupillus?Nōne ꝓpt̓ vos eſuriuit ⁊ ſitiuit vt egenꝰ?Nōne ad vos clamauit: Diſcite a me qͥamitis ſū ⁊ hūilis corde? Nōne pauꝑ factꝰeſt cū diues eēt: vt ip̄ius pauꝑtate ditaremi. ¶ Iudicate: gͦ: pupillo ⁊ egeo:humile ⁊ paupere iuſtificate. Nō illos ꝓpter ſe ſuꝑbos ⁊ diuites: ſed iſtū ꝓpt̓vos hūilē ⁊ pauꝑem: iuſtū credite: iuſtū p̄dicate. Sꝫ īuidebāt ei: nec oīno parcēt: dicunt hic ē heres: venite occidamꝰ eū: ⁊ nr̄ae erit hereditas ¶ Auferte: gͦ: inope: ⁊paupere de manu pctōris eruite.Hec dicta ſūt: vt ſciret̉ in eo ppl̓o in qͣ natꝰ⁊ occiſus ē chriſtꝰ: nec illos fuiſſe īmunesa tāto ſcelere: qͥ cū eēt tāte multitudīs: vteos ſicut euāgeliū loquit̉ timerent iudei: ⁊ꝓpterea ī chriſtū manū mitte̓ nō auderēt:⁊ poſtea cohibuer̄t: eūqꝫ īterī a malignis ⁊inuidis iudeoꝝ pͥncipibꝰ ꝑmiſerūt: qͥ ſi voluiſſet timeret̉ ſꝑ: ⁊ nūqͣꝫ in cum ſceleratoꝝp̄ualerent manus. De his qͥppe ⁊ alibi d̓r:Canes muti neſcier̄t latrare: De his etiā illud: Ecce quō iuſtꝰ perijt: ⁊ nēo cōſiderat.Perijt quātū in ip̄is eſt qͥ eū ꝑdere voluerūt. Nā quō ille poſſet ꝑire moriendo: qͥ eomō potiꝰ qd̓ erat ꝑditū reqͥrebat? Porro ſiiſti iuſte increpāt̉: merito arguūt̉ qͥ tm̄ ſcel̓fieri diſſimulādo ſiluer̄t quo īcrepādi: autne īcrepādi qͥdem: ſed qͣ ſeueritate dānādiſūt: qͥ hoc ꝯſilio maliciaqꝫ fecerūt? Uerūtn̄oībus qd̓ ſequit̉ rectiſſime ꝯgruit. ¶ Neſcierūtᶠ ⁊ nō intellexerūt in tenebrꝭambulāt: Quia ⁊ illi ſi cogͦuiſſent nūqͣꝫdn̄m gl̓ie crucifixiſſent: ⁊ illi ſi cogͦuiſſent:nūqͣꝫ Barrabā liberādū: ⁊ chriſtū crucifigēdū pete̓ ꝯſenſiſſent. Sed qm̄ ſuꝑ memorata cecitas ex ꝑte iſrael facta ē: donec plenitudo gentiū intraret: ꝑ hanc vtiqꝫ illiusppl̓i cecitatē crucifixo chriſto. Mouebutur oīa fundamenta terre. Sic motaſūt ⁊ mouebūtur donec ītret q̄ p̄deſtinata
eſt gentiū plenitudo. Nam ⁊ in ipſa mortedn̄i terra mota ē: ⁊ petre ſciſſe ſūt. Et ſi ītelligamꝰ fundamēta terre t̓renoꝝ bonoꝝ copia felices: recte p̄dictū ē qd̓ mouerent̉. vl̓admirādo ſic amari: ſic coli hūilitatē: pauꝑtatē: mortē velut magnā ẜm ip̄os miſeriāchriſti. vel ipſi qͦꝫ huius mūdi vana felicitate ꝯtēpta: illā diligēdo atqꝫ ſectādo. Itamouent̉ oīa fundamēta terre: cū ꝑtim mirant̉: ꝑtim etiā cōmutant̉. Sicut em̄ nō abſurde dicimus fundamēta celi: quibꝰ regnū celoꝝ: ſuꝑedificat̉ in ſanctꝭ ac fidelibꝰ:quos dicit ſcpͥtura lapides viuos: quoruꝫfundamentū ē primitꝰ ip̄e chriſtꝰ ex v̓gineꝫde quo dicit Apl̓us: Fundamentuꝫ aliudnemo pōt ponere p̄ter id qd̓ poſituꝫ eſt qd̓eſt chriſtꝰ Ieſus: Deinde ipſi apl̓i ⁊ ꝓph̓eqͦꝝ auctoritate locus celeſtis eligit̉: vt eosſectādo coedificemur: Un̄ dic̄ ad Epheſios: Iā nō eſtis ꝑegrini ⁊ inqͥlini: ſꝫ eſtis ciues ſctōꝝ: ⁊ domeſtici dei: ſuꝑedificati ſuꝑfundamentū apl̓orū ⁊ ꝓphetaꝝ ipſo ſūmoangulari lapide exiſtēte chriſto Ieſu: in qͦomnis edificatio cōpacta creſcit in tēpluꝫſanctū in dn̄o: ita nō incōueniēter fundamēta terre intelligunt̉: quorū terrenā felicitatem p̄pollentē atqꝫ potentem hoīes inuidēdo eoꝝ aucͣtoritati: ad hꝰ mūdi bōa ꝯcupiſcenda ꝑtrahunt̉: ⁊ adipiſcēdo coedificant̉: tanqͣꝫ terra ſuꝑ terrā: ſicut in illo ſuꝑnō edificio celū ſuꝑ celū: qꝛ ⁊ peccatori dictū eſt: Terra es ⁊ in terrā ibis: ⁊ celi enarrant gloriā dei: cū in oēm terrā exijt ſonuseoꝝ: ⁊ in fines orbis terre verba eorū. Terrene aūt felicitatis regnū ſuꝑbia eſt: ꝯͣ quāvenit hūilitas xp̄i exprobrans eis qͦs vultex hūilitate filios altiſſimi facere atqꝫ increpans. ¶ Ego aūt dixi dij eſtis: ⁊ fiAlia lr̄a.rexcelſi.lij altiſſimi oēs. Uos autē ſicut hoīesmoriemi: ⁊ ſic vn̄ͤ ex pͥncipibꝰ cadetꝭ. Siue ad illoſ dixerit: Ego dixi dij eſtꝭ ⁊ filij altiſſimi oēs: ad eos vtiqꝫ qͥ p̄deſtīati ſūt ī vitā et̓nā: ad alios v̓o. ¶ Uos aūt ſicutAlia lr̄a.hoīeſ moriemī: ⁊ ſic̄ vnꝰᶠ ex prīcipifde.bꝰ cadetꝭ. Hoc mō etiā deꝰ diſcernēs: ſiue oēs ſil̓ īcrepat: vt obediētes correctoſqꝫdiſcernat: Ego īqͥt dixi: dij eſtꝭ: ⁊ filij altiſſimi oēs: id ē oībus vob̓ ꝓmiſi felicitatē celeſtē. Uos aūt ꝑ īfirmitatē carnis: ſic̄ hoīesmoriemī: ⁊ ꝑ elationē animi: ſicut vnus exprincipibꝰ: id ē diabolꝰ nō extollemini: ſedcadetis. Uelut ſi diceret: Cum tam pauciſint dies vite veſtre: vt cito ſicut hoīes morianimi: nō vobis prodē ad correctionē: ſꝫ
S 4
Illa lr̄a.epaupenū.at