PſalmusLXXXII

LXXXII

tanqͣꝫ diabolus cuiꝰ dies in hoc ſeculo ml̓ti ſunt: qꝛ carne nō moritur: extollimini vtcadatꝭ. Per diabolicā quippe ſuperbiā factū eſt: vt chriſti glorie ꝑuerſi: ⁊ ceci principes iudeorū inuidiſſent: ꝑ hoc vitiū factūeſt ⁊ fit: vt chriſti vſqꝫ ad mortem crucifixihūilitas vileſcat eis: qui hꝰ ſeculi diliguntexcellētiā. Proinde vt hoc vitiū ſanetur:ex ipſius ꝓphete ꝑſona dicit̉. ¶ Surgedeus iudica terrā: Timuit em̄ terra cute crucifigeret: ſurge a mortuiſ ⁊ iudica terram. Qm̄ tuᶠ diſperdes in omnibꝰgentibꝰ. Quid niſi terrā: hoc eſt eos quiterrena ſapiūt? Siue ip̄m affectū in credentibus terrene cupiditatis: ⁊ electionē aſſumens: ſiue nō credētes terrā conterendaꝫꝑdendāqꝫ diſcernēs: ſic ꝑ mēbra ſua quorū cōuerſatio in celis eſt: iudicat terrā ⁊ diſperdet in omnibꝰ gentibus. Nō p̄tereūdūeſt ꝙ nō nulli codices habent: qm̄ tu hereditabis in oībus gentibꝰ: qꝛ ⁊ hoc nō incōueniēter accipit̉: neqꝫ vt ſimul vtrūqꝫ ſit qͥcqͣꝫ repugnat. Fit gͦ hereditas eiˢ ꝑ caritatē:quā ſuis p̄ceptis ⁊ gratia miſcd̓iter extollendo terrena diſperdit cupiditatē.¶ Explicit Tract̉. de psͣ. LXXXI.¶ Incipit Tract̉. d̓ psͣ. LXXXII.Salmi titulus huiⁱ eſt. Canticūy Ipſalmi Aſaph. Iam ſepe diximus qͥd interptetur Aſaph: id eſtꝯgregationē. Homo ergo ille qui vocabatur Aſaph in figura cōgregatiōis ppl̓i dei:in multorū pſalmorū titulis ponit̉. Greceaūt cōgregatio ſynagoga dicit̉. Qd̓ velutꝓpriū nomē iudeorū ppl̓us detinuit: vt ſynagoga appellet̉: ſicut ppl̓us chriſtianꝰ vſitatius vocat̉ eccleſia: cū ⁊ ip̄e vtiqꝫ cōgreget̉. Ppl̓s itaqꝫ dei in iſto pſalmo dicit.¶ Expoſitio pſalmi.Eus quis ſimilis erit tibi:d Qd̓ ego arbitror accōmodatiꝰ accipi in chriſto: qꝛ in ſil̓itudīe hoīmfactus: putatꝰ eſt ab eis a qͥbus ꝯtēptus ēceteris hoībꝰ cōꝑādus: nā ⁊ inter iniqͦs deputatus ē ad hͦ vt iudicaret̉. Cū aūt veniet iudicaturꝰ: tūc fiet qd̓ hic dicit̉: Deꝰ qͥsſimilis erit tibi. Si em̄ pſalmi n̄ ſolerēt loqͥad dn̄m chriſtū: nō diceret̉ etiam illud qd̓ipſi dictum eſſe nullus pōt dubitare fideliū: Thronꝰ tuus deꝰ ī ſeculū ſeculi: virgadirectōis v̓ga regni tui: Dilexiſti iuſticia ⁊odiſti iniquitatē: ꝓpterea vnxit te deꝰ deꝰtuꝰ oleo exultatiōis p̄ ꝑticipibꝰ tuis. Huicergo ⁊ nūc dicit̉: Deus qͥs ſimilis erit tibi?

Multis em̄ ſil̓is in hūilitate eē voluiſti: vſqꝫ adeo: vt ⁊ latrōibꝰ qͥ tecū ſūt crucifixi: ſꝫ īclaritate cū venies qͥs ſil̓is erit tibi? Quidem̄ magnū dicit̉ cū deo d̓r: qͥs ſil̓is erit tibi:niſi illi dicat̉ qͥ ſil̓is eſſe in hoībꝰ voluit: formā ſerui accipiēs in ſil̓itudine hoīm factuſ⁊ habitu inuētus vt hō. Et iō nō ait: Quiſſimilis eſt tibi: qd̓ vtiqꝫ recte diceret̉: ſi hocad diuinitatē referret̉. Quia v̓o ad formāſerui relatū eſt: tūc eiꝰ a ceteris hoībus diſſimilitudo apparebit: qn̄ apparebit in gloria. Ideo ſequitur. Ne taceas neqꝫ cōpeſcaris deus. Quia pͥmo tacuit vt iudicaretur: qn̄ ſicut agnus coraꝫ tondēte ſefuit ſine voce: ſic nō aperuit os ſuū: ⁊ ſuaꝫcōpeſcuit ptātē. Qua vt ſe cōpeſce̓ on̄deret ad illā eiꝰ vocē: quā dixit: Ego ſum: hiqui eū app̄hendēdū q̄rebāt redierūt retro⁊ ceciderūt. Qn̄ gͦ teneretur atqꝫ pateret̉:niſi ſeipſe cohiberet atqꝫ cōpeſceret: ⁊ quodāmō mitigaret. Nam ⁊ ſic quidā interp̄tati ſūt qd̓ hic poſitū ē: neqꝫ cōpeſcarꝭ deꝰ: vtdicerēt: neqꝫ miteſcas deus. Ipſe alibi dicit: Tacui: nūqͥd ſꝑ tacebo? Cui dicit̉ hic:ne taceas: De illo alibi dicit̉: Deꝰ manifeſtus veniet: deꝰ nr̄ ⁊ nō ſilebit. Cui dicit̉ h̓:ne taceas: Tacuit em̄ vt iudicaret̉ qn̄ vēitoccultus. Nō aūt tacebit vt iudicet qn̄ veniet manifeſtus. ¶ Qm̄ ecce inimicituiᶠ ſonauerūt: ⁊ qͥ oderūt te extulerunt caput. Nouiſſimos dies ſignificare mihi videt̉: qn̄ hec que nunc metu compͥmūtur: in liberā voceꝫ eruptura ſunt: ſedplane irrationabilē: vt ſonitus magis qͣꝫ locutio vel ſermo dicēdus eſt. Nō itaqꝫ tuncodiſſe incipiēt: ſed qui oderūt te tūc leuabūt caput: nec capita ſed caput: qn̄ eo ꝑuēturi ſūt vt etiā illud caput habeāt qd̓ extollit̉ ſuꝑ omnē qd̓ dicit̉ deꝰ ⁊ qd̓ colit̉: vt inillo maxime impleat̉: qui ſe exaltat hūiliabit̉: ⁊ cū ille cui dicitur: Ne taceas neqꝫ miteſcas deꝰ: interficiet ſpiritu oris ſui: ⁊ euacuabit illuminatione p̄ſentie ſue. ¶ Suippl̓m tuū malignauerūt ꝯſiliū: Ul̓2ſicut alij codices habēt: Aſtute cogitauer̄t ꝯſiliū: ⁊ cogitauer̄t aduerſusſanctos tuos. Irrident̉ iſta dicūt̉. Qn̄em̄ valerēt noce̓ ppl̓o vel plebi dei: vel ſctīseiꝰ qͥ nouerūt dicere: Si deꝰ ꝓ nobis qͥs cōtra nos? Dixerūt venite ⁊ diſpdamus eos de gete: Singularē numeruꝫpoſuit ꝓ plurali: ſicut d̓r: Cuiꝰ ē hͦ pecus:etiā ſi de grege interroget̉: ⁊ intelligunt̉ pecora. Deniqꝫ alij codices de gentibus ha-

Alia lr̄a.rhereditabis