PſalmusLXXVIII.

moratio nō eſſe quaſi indicatio ſed deploratio. Uſqꝫ quo: inquit: dn̄e iraſcerisin fine: exardeſcet velut ignis zelꝰtuus? Rogat vtiqꝫ ne deus vſqꝫ in finemiraſcat̉: id eſt ne illa tanta preſſura ⁊ tribulatio atqꝫ vaſtatio vſqꝫ in finem ꝑſeueret: ſꝫtemꝑet correctionē ſuam: ẜm illud quod īalio pſalmo dicitur: Cibabis nos pane lachrymarū: et potabis nos in lachrymis inmenſura. Nam quouſqꝫ dn̄e iraſceris in finē: ita dictū ē: ac ſi diceret̉: Noli dn̄e iraſciī finē. Et in eo qd̓ ſequit̉: Exardeſcet velutignis zelus tuus: vtrūqꝫ ſubaudiendū eſt:⁊ quouſqꝫ: ⁊ in finē: ac ſi diceret̉: Quouſqꝫexardeſcet velut ignis zelus tuuſ? In finē?Nam ita hic duo iſta ſubaudienda ſunt: ſicut ſuꝑius vnū illud qd̓ dictū ē: poſuerūt.Nam cū habeat prior ſentētia: Poſueruntmorticina feruorū tuorū eſcas volatilibusceli: hoc verbū poſterior nō habet: vbi dictū eſt: Carnes ſanctoꝝ tuoꝝ beſtijs terre:ſed ſubaudit̉ vtiqꝫ quod habet ſuꝑius: poſuerunt. Ira porro ⁊ zelus dei: nō ſunt perturbatiōes dei: ſicut nōnulli ſcripturas qͣsnon intelligunt arguūt: ſed nomine ire intelligit̉ vindicta iniquitatꝭ: nomīe zeli exactio caſtitatis: ne anima legeꝫ dn̄i fui cōtemnat: ⁊ a deo ſuo fornicando diſpereat.Hec ergo ip̄o affectu in hominū afflictiōeſunt turbulēta: in dei autē diſpoſitione trāquilla ſunt: cui dictum eſt: Tu autē domīevirtutū cum tranquillitate iudicas. Satisautē oſtendit̉ his verbis ꝓpter peccata hominibꝰ licꝫ fidelibus has fieri tribulatōes:qͣꝫuis hinc floreſcāt martyrū gloria meritopatientie: ⁊ pie ſuſtentato in flagello domini moderamine diſcipline. Hoc machabeiinter ſeua tormēta: hoc tres viri inter noxias flāmas: hoc ꝓphete ſancti in captiuitate teſtant̉. Ꝙͣuis em̄ paternam correctionem fortiſſime ⁊ pijſſime ꝑtulerūt: nō tamētacēt hec accidere meritis peccatorū. Horum enim vox eſt: et in pſalmis: Emēdansemendauit me dominꝰ: ⁊ morti non tradidit me. Flagellat enim omnē filium quē recipit. Et quis eſt filius cui nō det diſciplinam pater eiꝰ? Qd̓ v̓o adiūgit. ¶ Effunde iram tuam in gentes que te nonnouerūt: ⁊ in regna que nō inuocauerunt nomē tuum. Etiā iſta ꝓphetatio eſt: nō optatio: nō maliuolētie voto iſtadicunt̉: ſed ſpiritu p̄uiſa predicunt̉: ſicut deIuda traditore: que mala illi fuerant pro

ſuis meritis euentura: ita ꝓphetata ſunt: qͣſi optata ſint. Quēadmodum em̄ ꝓphetanon imperat chriſto: qͣꝫuis modo imꝑatiuoꝓnunciet qd̓ dicit: Accingere gladio tuocirca femur potentiſſime: Specie tua ⁊ pulchritudine tua: ⁊ intende ⁊ ꝓſpere procede⁊ regna. Ita nō optat: ſed ꝓphetat qui dicit: Effunde iram tuā in gentes q̄ te nō cognouerūt: qd̓ more ſuo repetit dicēs: Et inregna que non inuocauerūt nomen tuum.Nam gentes ꝑ regna repetite ſunt: ⁊ quodeum nō nouerunt: per hoc repetitum eſt: ꝙnon inuocauerunt nomen eius. Quomoergo intelligendū eſt: quod ait dominus ineuangelio: Seruꝰ qui neſcit voluntatē domini ſui ⁊ fac̄ digna: plagis vapulabit paucis. Seruus autē qui ſcit volūtatem domini ſui ⁊ fac̄ indigna: plagis vapulabit multis: Si maior ira dei eſt in gentes q̄ dominum non cognouerūt? In eo quippe quodait: Effunde iram tuā: ſatis hoc verbo indicauit qͣꝫ multā iraꝫ voluerit intelligi: vndepoſtea dicit: Redde vicinis noſtris ſepties tm̄. An quia multū intereſt inter ſeruosqui licꝫ neſciant voluntatem domini ſui: tamen inuocant nomē eius: ⁊ alienos a familia tanti patriſfamilias: qui ſic ignorant vtnec inuocent deum? Inuocant enim proeo vel ſimulachra: vel demonia: vel quālibet creaturā: non creatorem qui eſt benedictus in ſecula. Neqꝫ enim iſtos de quibushoc ꝓphetat: ita neſciēteſ: ſignificat ſui dn̄ivolūtatē: vt tn̄ ip̄m dn̄m timeant: ſꝫ ita ip̄mdn̄m neſciētes vt nec inuocēt eū et inimicinomīs eiꝰ exiſtāt. Multū gͦ diſtat inter ſeruos volūtatem domini ſui neſcientes: ⁊ tamen in familia eius atqꝫ in domo viuētes:⁊ inimicos non ſolum ip̄m dominū ſcire nolentes: ſed ⁊ nomen eius non inuocantes:atqꝫ in ſeruis ſuis inſuꝑ oppugnātes. Deniqꝫ ſequit̉. ¶ Quia comederūt Iacob: ⁊ locum eius deſolauerūt. Iacob quippe figurā geſtat eccl̓ie: ſicut Eſaūveteris ſynagoge. Unde dictuꝫ ē: Maiorſeruiet minori: poteſt in hoc nomīe intelligi ea de qͣ loq̄bamur hereditas dei in quāinuadendā atqꝫ vaſtandā poſt reſurrectionē ⁊ aſcenſionē dn̄i gentes ꝑſequēdo venerunt. Sed locū Iacob quō intueamur:intelligendū eſt. Magis em̄ locus Iacobilla ciuitas putari pōt in qͣ erat ⁊ templū: qͣvniuerſam illā gentē ſacrificandi ⁊ adorādi cauſa: ⁊ paſcha celebrādi dn̄s p̄ceperat

Alia lr̄a.faccendet̉.