PſalmusLXXVIII.
cōuenire. Nā ſi chriſtianoꝝ cōuentus inhibitos atqꝫ cōpreſſos a ꝑſecutoribꝰ ꝓphetavellet intelligi: loca deſolata videret̉ dicere debuiſſe nō locū. Sed poſſumꝰ acciꝑe ꝓnumero pl̓ali: numerū ſingularē poſitū: ſic̄veſtē ꝓ veſtibꝰ: militē ꝓ militibꝰ: pecus ꝓpecoribꝰ. Multa em̄ hmōi moris eſt dici:nec ſolū vulgo loquētiū: verū etiā diſſertiſſimoꝝ aucͣtoꝝ eloquētie: nec ab ip̄a diuinaſcriptura hoc genus locutōnis alienū eſt.Poſuit em̄ ⁊ ip̄am ranā ꝓ ranis: locuſtā ꝓlocuſtis: ⁊ īnumerabilia talia. Qd̓ v̓o dictū ē: comederūt Iacob: hoc bn̄ intelligit̉:qd̓ multos in ſuū malignū corpꝰ: hoc eſt inſuā ſocietatē terrēdo trāſire coegerūt. Meminit ſane qͣꝫuis illis ꝓ merito peſſime volūtatis ex ira dei digna reddenda ſint: nontn̄ eos aliquid aduerſus hereditatē eiꝰ valere potuiſſet: niſi eā voluiſſet: ip̄e ꝓ peccatis eiꝰ flagellando emēdare. Un̄ ſubiūgit.¶ Ne memineris iniquitatū noſtrarū antiquaꝝ: Nō ait p̄teritarū q̄ poſſenteſſe etiā recētiores: ſed ātiquarū: hͦ ē a ꝑntibꝰ veniētiū. Talibꝰ quippe iniqͥtatibꝰ dānatio nō correptio debetur. Cito āticipētnos miſericordie tue: Anticipēt vtiqꝫad iudiciū tuū: ſuꝑexaltat enī miſcd̓iam iudicio. Iudiciū aūt ſine miſcd̓ia: ſꝫ ei qui nōfecit miſcd̓iam. Qd̓ aūt adiungit. Quiapauꝑes facti ſumꝰ nimis. Hoc vultintelligi āticipare nos miſcd̓ias dei: vt noſtra pauꝑtas: id ē infirmitas eo miſeranteadiuuetur ad eiꝰ p̄cepta faciēda: ne ad iudiciū eiꝰ dānādi veniamus. Ideo ſequit̉.¶ Adiuua nos deus ſalutaris nr̄:Hoc v̓o quod ait: ſalutaris noſter: ſatis exponit quā voluerit pauꝑtatē ī eo qd̓ dixerat: qm̄ pauꝑes facti ſumꝰ nimiſ. Ip̄a ē qͥppe infirmitas: cui ſalutariſ ē neceſſariꝰ. Cūvero adiuuari nos vult: nec ingratꝰ eſt gr̄e:nec tollit liberū arbitriū. Qui em̄ adiuuatur: etiā ꝑ ſeip̄m aliqͥd agit. Addidit etiaꝫ:Propter gl̓iaꝫ nomīs tui dn̄e libera nos. Ut qui gloriat̉: nō in ſeip̄o: ſed indn̄o gl̓iet̉. ¶ Et ꝓpitiꝰ eſto: inqͥt: peccatis nr̄is ꝓpter nomen tuū: nō ꝓpternos. Nā qͥd aliud merent̉ pct̄a nr̄a: qͣꝫ debitū et dignā ſupplicia? Sꝫ ꝓpitiꝰ eſto peccatis nr̄is ꝓpter nomē tuū. Sic ergo nos liberas: id ē eruis a malis cū adiuuas nos adfaciēdā iuſticiā: et ꝓpitiꝰ es peccatis nr̄is:ſine quibꝰ in hac vita nō ſumꝰ: qm̄ nō iuſtificabit̉ ī cōſpectu tuo oīs viuēs. Peccatūaūt iniqͥtas ē. Et ſi iniqͥtates obſeruaberiſ:
qͥſ ſuſtiebit; Ꝙ āt adiūgit. Neqn̄ dicāt.gētes vbi ē deꝰ eoꝝ. Magis ꝓ ip̄isᶠgētibꝰ ē accipiēdū. Male .n. ꝑeūt qͥ de deoˡvero diſputauerūt: putātes eū vel nō eſſe:vl̓ ſuos nō adiuuare: nec eis eē ꝓpitiū. Illud vero qd̓ ſequit̉. ¶ Et īnoteſcat ī naͣtiōibꝰ corā ocl̓is nr̄is: vindicta ſāguinis ẜuoꝝ tuoꝝ qͥ effuſus eſt. Ulſic intelligit̉ cū credūt in deū verū qui ꝑſequebant̉ eius hereditatē: qꝛ ⁊ ip̄a vindictaeſt qͣ perimit̉ ſeua iniqͥtas eoꝝ gladio verbidei: de quo dictū eſt: Accīgere gladio tuo:vel cū ꝑſeuerātes inimici in fine puniunt̉.Nā mala corꝑalia q̄ in hͦ ſeculo patiunt̉ cōmunia poſſunt hr̄e cū bonis. Eſt aliud vindicte genꝰ qͦ eccl̓ie dilatationē ⁊ fecūditatēin hͦ ſeculo poſt tātas ꝑſecutiōes: quibꝰ eāoīno ꝑiturā putabāt peccator et incredul̓⁊ inimicꝰ videt ⁊ iraſcet̉: dētibus ſuis frendet ⁊ tabeſcet. Quis em̄ negare audeat hācetiā eſſe grauiſſimā penā? Sed neſcio vtrūſatis eleganter accipiat̉ qd̓ ait: ante oculoſnr̄os. Si hoc bn̄ genꝰ intelligamꝰ qd̓ ī intimis cordis agit̉: ⁊ torquet illos qͥ nob̓ adulāter arrident: nec a nobis videri pōt qͥd inhomīe interiore patiant̉. Illud aūt qd̓ ſiueeis credētibus iniqͥtas eoꝝ interimit̉: ſiue īmalignitate ꝑſeuerantibꝰ ſuppliciū nouiſſimū reddit̉: ſine ſcrupulo q̄ſtionis intelligit̉dictū: innoteſcat ante oculos noſtros vindicta in natiōibꝰ. Et hec quidē vt diximꝓphetatio eſt: nō optatio. Sed ꝓpter illudqd̓ ſcriptum eſt in Apocalypſi: ſub ara deimartyres ad deū clamare ⁊ dicere: Quouſqꝫ dn̄e nō vindicas ſanguinē noſtrū: nōē p̄tereūdū quēadmodū accipi oporteat:ne ꝓpter exaturandū odiū: credant̉ ſanctideſiderare vindictā: qd̓ ab eorū ꝑfectionelonge abeſt: ⁊ tamen ſcriptū eſt: Letabit̉ iuſtus cū viderit vindictā impioꝝ: manꝰ ſuaſlauabit in ſanguīe peccatoris: Et apl̓s ait:Nō voſip̄os vindicātes cariſſimi: ſed datelocū ire: Scriptū eſt em̄: Mihi vindictā ⁊ego retribuā dicit dn̄s. Nec ip̄e itaqꝫ p̄cepit vt noluit vindicari: ſed vt nō ſeip̄i vindicantes dent locū ire dei qui dixit: Mihivindictā ⁊ ego retribuā. Et dn̄s ī euāgelioviduā ꝓponit in ſimilitudinē que vindicari deſiderās: iudicē interpellabat iniuſtū: qͥeam tandē aliqn̄ nō iuſticia ductus: ſed tedio victus audiuit. Hoc aūt dn̄s ꝓpoſuit:vt oſtēderet multomagis deū iuſtū cito facturū iudiciū electorum ſuorū qui ad illuꝫclamant die ⁊ nocte. Inde eſt ⁊ ille ſub ara
R 4
Ilia lr̄a.Et
Alia lr̄a.fforte.in gentibꝰ.ret reliqlea. oe ſprrcxrxi
Alia lr̄a.fvltio.