Druckschrift 
Aurelij Augustini secunda quinquagena (1489)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

PſalmusLXXVIII.

cōuenire. ſi chriſtianoꝝ cōuentus inhibitos atqꝫ cōpreſſos a ꝑſecutoribꝰ ꝓphetavellet intelligi: loca deſolata videret̉ dicere debuiſſe locū. Sed poſſumꝰ acciꝑenumero pl̓ali: numerū ſingularē poſitū: ſic̄veſtē veſtibꝰ: militē militibꝰ: pecuspecoribꝰ. Multa em̄ hmōi moris eſt dici:nec ſolū vulgo loquētiū: verū etiā diſſertiſſimoꝝ aucͣtoꝝ eloquētie: nec ab ip̄a diuinaſcriptura hoc genus locutōnis alienū eſt.Poſuit em̄ ip̄am ranā ranis: locuſtālocuſtis: īnumerabilia talia. Qd̓ v̓o dictū ē: comederūt Iacob: hoc bn̄ intelligit̉:qd̓ multos in ſuū malignū corpꝰ: hoc eſt inſuā ſocietatē terrēdo trāſire coegerūt. Meminit ſane qͣꝫuis illis merito peſſime volūtatis ex ira dei digna reddenda ſint: nontn̄ eos aliquid aduerſus hereditatē eiꝰ valere potuiſſet: niſi voluiſſet: ip̄e peccatis eiꝰ flagellando emēdare. Un̄ ſubiūgit. Ne memineris iniquitatū noſtra antiquaꝝ: ait p̄teritarū poſſenteſſe etiā recētiores: ſed ātiquarū: ē a ꝑntibꝰ veniētiū. Talibꝰ quippe iniqͥtatibꝰ dānatio correptio debetur. Cito āticipētnos miſericordie tue: Anticipēt vtiqꝫad iudiciū tuū: ſuꝑexaltat enī miſcd̓iam iudicio. Iudiciū aūt ſine miſcd̓ia: ſꝫ ei quifecit miſcd̓iam. Qd̓ aūt adiungit. Quiapauꝑes facti ſumꝰ nimis. Hoc vultintelligi āticipare nos miſcd̓ias dei: vt noſtra pauꝑtas: id ē infirmitas eo miſeranteadiuuetur ad eiꝰ p̄cepta faciēda: ne ad iudiciū eiꝰ dānādi veniamus. Ideo ſequit̉. Adiuua nos deus ſalutaris nr̄:Hoc v̓o quod ait: ſalutaris noſter: ſatis exponit quā voluerit pauꝑtatē ī eo qd̓ dixerat: qm̄ pauꝑes facti ſumꝰ nimiſ. Ip̄a ē qͥppe infirmitas: cui ſalutariſ ē neceſſariꝰ.vero adiuuari nos vult: nec ingratꝰ eſt gr̄e:nec tollit liberū arbitriū. Qui em̄ adiuuatur: etiā ſeip̄m aliqͥd agit. Addidit etiaꝫ:Propter gl̓iaꝫ nomīs tui dn̄e libera nos. Ut qui gloriat̉: in ſeip̄o: ſed indn̄o gl̓iet̉. Et ꝓpitiꝰ eſto: inqͥt: peccatis nr̄is ꝓpter nomen tuū: ꝓpternos. qͥd aliud merent̉ pct̄a nr̄a: qͣꝫ debi et dignā ſupplicia? Sꝫ ꝓpitiꝰ eſto peccatis nr̄is ꝓpter nomē tuū. Sic ergo nos liberas: id ē eruis a malis adiuuas nos adfaciēdā iuſticiā: et ꝓpitiꝰ es peccatis nr̄is:ſine quibꝰ in hac vita ſumꝰ: qm̄ iuſtificabit̉ ī cōſpectu tuo oīs viuēs. Peccatūaūt iniqͥtas ē. Et ſi iniqͥtates obſeruaberiſ:

qͥſ ſuſtiebit; āt adiūgit. Neqn̄ dicāt.gētes vbi ē deꝰ eoꝝ. Magis ip̄isᶠgētibꝰ ē accipiēdū. Male .n. ꝑeūt de deoˡvero diſputauerūt: putātes vel eſſe:vl̓ ſuos adiuuare: nec eis ꝓpitiū. Illud vero qd̓ ſequit̉. Et īnoteſcat ī naͣtiōibꝰ corā ocl̓is nr̄is: vindicta ſāguinis ẜuoꝝ tuoꝝ effuſus eſt. Ulſic intelligit̉ credūt in deū verū qui ꝑſequebant̉ eius hereditatē: qꝛ ip̄a vindictaeſt perimit̉ ſeua iniqͥtas eoꝝ gladio verbidei: de quo dictū eſt: Accīgere gladio tuo:vel ꝑſeuerātes inimici in fine puniunt̉. mala corꝑalia in ſeculo patiunt̉munia poſſunt hr̄e bonis. Eſt aliud vindicte genꝰ eccl̓ie dilatationē fecūditatēin ſeculo poſt tātas ꝑſecutiōes: quibꝰoīno ꝑiturā putabāt peccator et incredul̓ inimicꝰ videt iraſcet̉: dētibus ſuis frendet tabeſcet. Quis em̄ negare audeat hācetiā eſſe grauiſſimā penā? Sed neſcio vtrūſatis eleganter accipiat̉ qd̓ ait: ante oculoſnr̄os. Si hoc bn̄ genꝰ intelligamꝰ qd̓ ī intimis cordis agit̉: torquet illos nob̓ adulāter arrident: nec a nobis videri pōt qͥd inhomīe interiore patiant̉. Illud aūt qd̓ ſiueeis credētibus iniqͥtas eoꝝ interimit̉: ſiue īmalignitate ꝑſeuerantibꝰ ſuppliciū nouiſſi reddit̉: ſine ſcrupulo q̄ſtionis intelligit̉dictū: innoteſcat ante oculos noſtros vindicta in natiōibꝰ. Et hec quidē vt diximꝓphetatio eſt: optatio. Sed ꝓpter illudqd̓ ſcriptum eſt in Apocalypſi: ſub ara deimartyres ad deū clamare dicere: Quouſqꝫ dn̄e vindicas ſanguinē noſtrū:ē p̄tereūdū quēadmodū accipi oporteat:ne ꝓpter exaturandū odiū: credant̉ ſanctideſiderare vindictā: qd̓ ab eorū ꝑfectionelonge abeſt: tamen ſcriptū eſt: Letabit̉ iuſtus viderit vindictā impioꝝ: manꝰ ſuaſlauabit in ſanguīe peccatoris: Et apl̓s ait: voſip̄os vindicātes cariſſimi: ſed datelocū ire: Scriptū eſt em̄: Mihi vindictāego retribuā dicit dn̄s. Nec ip̄e itaqꝫ p̄cepit vt noluit vindicari: ſed vt ſeip̄i vindicantes dent locū ire dei qui dixit: Mihivindictā ego retribuā. Et dn̄s ī euāgelioviduā ꝓponit in ſimilitudinē que vindicari deſiderās: iudicē interpellabat iniuſtū:eam tandē aliqn̄ iuſticia ductus: ſed tedio victus audiuit. Hoc aūt dn̄s ꝓpoſuit:vt oſtēderet multomagis deū iuſtū cito facturū iudiciū electorum ſuorū qui ad illuꝫclamant die nocte. Inde eſt ille ſub ara

R 4

Ilia lr̄a.Et

Alia lr̄a.fforte.in gentibꝰ.ret reliqlea. oe ſprrcxrxi

Alia lr̄a.fvltio.