PſalmusLXXVII
monio. Ita ⁊ h̓ mittētes arcus: qꝛ miſerūtaliqͥd de arcubꝰ: aut obſcurus ordo v̓boꝝē cū p̄termiſſiōe v̓bi: qd̓ etiā tacitū ſb̓audiendū ē: vt iſte ordo ſit: Filij effrem tēdētesarcꝰ ⁊ mittētes: ⁊ ſubaudiat̉ ſagittas plenꝰqꝫ ſit ſenſus: tēdentes arcꝰ ⁊ mittētes ſagittas: qꝛ etiam ſi diceret: tēdētes ⁊ mittentesſagittas: nō vtiqꝫ tēdentes ſagittas intelligere deberemꝰ: ſꝫ audito eo qd̓ dixit tendētes ſubaudire potiꝰ arcū: qͣꝫuis dictū nonfuerit. Nōnulli ſane codices greci hr̄e dicunt̉: tendētes ⁊ mittētes arcubus: vt ſinedubitatiōe ſubaudiamꝰ ſagittas. Qd̓ v̓oꝑ filios effrem vniuerſam illā generationēamaricantem intelligi voluit: locutio eſt aꝑte totū ſignificans. Et iō fortaſſe electa ēiſta ꝑs ex qͣ totus ille ppl̓us ſignificaret̉: qꝛde his potiſſimū boni aliqͥd expectanduꝫfuit: qꝛ ex illo nati ſunt quē nepotē ſuū Iacob: qͣꝫuis a pr̄e eiꝰ tāqͣꝫ minorē ad ſiniſtrāꝯſtitutū: manu tn̄ dextera bn̄dixit: eumqꝫmaiori fratri arcana bn̄dictione p̄poſuit:vt qd̓ ita hͦ loco tribus illa culpat̉: nec aperuiſſe in ea qd̓ illa bn̄dictio ꝓmittebat oſtēdit̉: ſatis ītelligamꝰ qd̓ etiā tūc ex v̓bis pr̄iarche Iacobr lōge aliud figurabat̉ qͣꝫ prudentia carnis expectat. Figurabat̉ enī ꝙͣfuturi eſſent nouiſſimi qͥ erant pͥmi: ⁊ primifuturi eſſent: qͥ erāt uouiſſimi: ꝑ ſaluatorisaduentū: de quo dictū ē: Qui poſt me venit: an̄ me factꝰ ē. Sic Abel iuſtꝰ maiori p̄latus eſt fratri: ſic hiſmaeli Iſaac. ſic Eſauꝯgemino ſuo: ſꝫ tn̄ pͥus nato ip̄o Iacob. ſicPhares ⁊ ip̄e cōgemino ſuo: qͥ pͥus manūex vtero miſerat ⁊ ceꝑat naſci: ⁊ iā naſcendo p̄ceſſit. ſic Dauid maioribꝰ p̄latus eſtfratribꝰ: et ꝓpter qd̓ iſte oēs atqꝫ alie ſimilitudines nō ſolū dictoꝝ: ſꝫ etiā factoꝝ parabole p̄ceſſerūt. Sic ppl̓o iudeoꝝ p̄latuseſt ppl̓s chriſtianus ꝓ quo redimēdo quēadmodum Abel a Cayn. ſic a iudeis occiſus ē chriſtus. Hoc figuratū ē enī etiā cuꝫIacob decuſat in porrectis manibꝰ dextera tetigit effrem ad ſiniſtrā ꝯſtitutū: eumqꝫp̄poſuit manaſſe ad dexterā ꝯſtituto: queꝫſiniſtra ip̄e tangebat. Nam ẜm carneꝫ filijeffrem tendētes ⁊ mittētes arcus conuerſiſunt in die belli. Quid ſit aūt qd̓ ait: Conuerſi ſunt ī die belli: conſequētia docēt: qͥbus id aꝑtiſſime expoſuit. ¶ Nō cuſtodierūt: inqͥt: teſtamētuꝫ dei: ⁊ ī legeeiꝰ noluerūt ambulare. Ecce qͥd eſt:cōuerſi ſunt in die belli: nō obẜuaueruntteſtamētū dei. Ubi arcus tendentes ⁊ mittētes? Etiā ꝓmiſſionis ꝓmptiſſime vbr ꝓ
tulerūt dicēteſ. Quecūqꝫ locutꝰ ē dn̄s deꝰnr̄ audiemꝰ ⁊ faciemꝰ. Conuerſi ſunt ī diebelli: qꝛ ꝓmiſſionē obediētie nō auditio: ſꝫtemptatio ꝓbat. Cuiꝰ ē aūt cū deo ſpirituſcreditꝰ: fidelē tenet deum: qͥ nō eum ꝑmittat temptari ſuꝑ id qd̓ pōt: ſed faciet cumtemptatōe etiā exitū: vt poſſit ſuſtinere: neꝯuertat̉ in die belli. Qui aūt in ſe nō ī deogloriat̉: qͣꝫtūuis iactet pollicitationē virtutis ſue: velut tendēs ⁊ mittēs arcꝰ: cōuertitur ī die belli. Quia enī nō eſt creditꝰ cumdeo ſpūs eiꝰ: nō eſt cū illo etiā ſpūs dei: etſicut ſcriptū ē: qꝛ non credidit: ideo non ꝓteget̉. Qd̓ v̓o cū dixiſſet: nō obẜuaueruntteſtamētū dei: adiecit ⁊ ait: Et in lege eiusnoluerunt ambulare: repetitio eſt ſuꝑiorisſentētie cū qͣdam eius expoſitōe. Hoc enīappellauit legē eiuſ: qd̓ ſupra dixerat teſtamentū dei: vt illud qd̓ dictū ē: nō cuſtodierūt: repetitū intelligat̉: in eo ambulare noluerūt. Sed cū breuius dici poſſit: Et in lege eius noluerūt ambulare: non nihil mihividet̉ in hoc v̓bo nos q̄rere voluiſſe quodmaluit dicere: noluerūt ambulare: qͣꝫ nonambulauerūt. Poterat enī putari lex operum qͣſi ſufficere ad iuſtificationē cū ea q̄ p̄cipiunt̉ forinſecus fiūt ab eis hoībꝰ qͥ mallent nō p̄cipi q̄ nō ex corde faciunt: ⁊ tn̄ faciūt: ac ꝑ hoc qͣſi vident̉ ambulare in legedei: ſꝫ nolunt ambulare: nō enim ex cordefaciūt. Ex corde aūt nullo mō fieri poteſt:qd̓ formidine fit pene: nō dilectōe iuſticie.Nam qͣꝫtū attinet ad facta q̄ forinſecꝰ agūtur: ⁊ qͥ timent penā: ⁊ qͥ amat iuſticiā: nonfurant̉: ⁊ ideo pares ſunt manu: diſparescorde: pares oꝑe: diſpares volūtate. Id̓oilli ſic notati ſunt. Generatio inqͥt que nondirexit cor ſuū. Nō dictū ē oꝑa: ſꝫ cor. Recto enī corde: recta ſunt oꝑa. Cū autē correctū nō eſt: oꝑa recta nō ſunt: etiā ſi rectavideant̉. Et vn̄ cor nō direxit praua generatio: ſatꝭ apparuit cū ait: Et nō ē credituscū deo ſpūs eius. Rectus eſt enī deꝰ: et iōrecte adherēs: tāqͣꝫ incommutabili regulepōt fieri rectū qd̓ in ſe fuit prauū cor hoīs.Ut aūt cor cū illo ſit: ⁊ ꝑ hͦ rectū eē poſſit:accedit̉ ad eū: nō pede: ſꝫ fide. Iō d̓r̄ etiaꝫī epl̓a ad Hebreos de illa ip̄a generatōe p̄ua ⁊ amaricāte: Nō ꝓfuit ẜmo auditꝰ ill̓:nō ꝯtemꝑans fidei eoꝝ qͥ obaudier̄t. Uolūtas igit̉ q̄ ē in corde recto: parat̉ a dn̄o fide p̄cedente: qͣ accedit̉ ad deū directuꝫ: vtcor fiat rectū. Que fides p̄ueniēte ⁊ vocāte: miſcd̓ia dei: ꝑ obedientiaꝫ ſuſcitat̉: ⁊ applicare incipit ad deū cor vt dirigat̉: ⁊ qͣꝫ-