PſalmusLXXVII

pareat peccatū ꝑ bonū mihi oꝑatuꝫ ē mortem. Poſuit aūt legē: dictum ē tanqͣꝫ iugūpeccatoribꝰ: vn̄ dr̄: Quia iuſto nō ē lex poſita. Teſtimoniū ē igit̉ inqͣꝫtū aliqͥd ꝓbat:Lex aūt inqͣꝫtū iubet: cū ſit vna eadēqꝫ reſ.Quocirca ſicut lapis chriſtus: ſꝫ credentibus in caput anguli: nō credētibus aūt lapis offenſiōis ⁊ petra ſcādali: Ita teſtimonium legis eis qͥ lege nō legitīe vtunt̉: teſtimoniū eſt quo ꝯuīcant̉ puniendi pctōres.His v̓o qͥ ea legitīe vtunt̉ teſtimonium eſtquo demōſtrat̉ ad quē liberādi ꝯfuge̓ debent pctōres. In eiꝰ enī gr̄a ē iuſticia deiteſtimoniū hn̄s a lege ⁊ ꝓphetis qͣ iuſtificatur īpiꝰ: quaꝫ qͥdā ignorantes ⁊ ſuā volentes ꝯſtituere: iuſticie dei non ſunt ſb̓iecti.Quāta: inqͥt: mādauit pr̄ibꝰ noſtris nota facere ea filijs ſuis: vt cōgnoſcat generatio altera. ¶ Filij qͥnaſcet̉ ⁊ exurget: ⁊ narrabūt filijsſuis. ¶ Ut ponat in deo ſpem ſua:et nō obliuiſcant̉ oꝑa dei: et mādata eiꝰ exquirat. ¶ Ne fiāt ſicut preseoꝝ generatio praua ⁊ᶠ amaricās.Beneratio qͥ cor ſuū non direxit:et nō eſt creditus cuꝫ deo ſpūs eiꝰ.Hec v̓ba indicāt duos quodāmō ppl̓os:alterū ad vetus: alterū ad nouū teſtamentum ꝑtinētē. Nam qd̓ ait: Quāta mandauit pribus nr̄is: nota facere ea ſuis filijs:mādata eos accepiſſe dixit: nota ea facerefilijs ſuis: nō tn̄ eos agnouiſſe aut feciſſe: ſꝫad hoc acceperūt ip̄i: vt cognoſcat generatio altera: ꝙ illa nō cognouit. Filij q̄ naſcētur ⁊ exurgēt. Nam illi qͥ nati ſunt: ⁊ nō exurrexerūt: qꝛ nō ſurſum cor: ſꝫ in t̓ra potiꝰhabuer̄t. Cū chriſto enī exurgit̉: vn̄ dictūeſt: Si exurrexiſtis cū chriſto q̄ ſurſum ſūtſapite. Et narrent inqͥt filijs ſuis: vt ponātin deo ſpem ſuā. Ita enī nō ſuā iuſticiaꝫ iuſti volūt cōſtituere: ſꝫ reuelant ad deū viaꝫſuā: ⁊ ſperāt in eū: vt ip̄e faciat. Et nō obliuiſcant̉ oꝑa dei magnificādo ſcꝫ ⁊ tractando oꝑa ſua tanqͣꝫ ip̄i faciāt: cū deus ſit quioꝑat̉ in eis: qͥ bona oꝑant̉ ⁊ velle ⁊ operari ꝓ bona volūtate: ⁊ mādata eiꝰ exqͥrant.Cū iam ea didicerit: quō exqͥrant? Quanta enī inqͥt mandauit pr̄ibꝰ nr̄is: nota facere ea filijs ſuis: vt cognoſcat generatio altera. Quid cognoſcant? Utiqꝫ mādata q̄mādauit. Quo gͦ adhuc exquirant: niſi qꝛponēdo in deo ſpem ſuā? Tūc mādata eiꝰexqͥrant: vt ab eis illo adiuuāte cōpleant̉.Ne fiant ſicut pr̄es eorū generatio praua

⁊ amaricāſ: generatio q̄ cor ſuū nō direxit.Et dicit quare: ꝯtinuo ſubiungēdo: Et nōē creditus cū deo ſpūs eiuſ: id eſt qꝛ nō habebat fidē q̄ impetrat qḋ lex imperat. Qn̄enī cum ſpū dei oꝑante ſpūs hoīs cooꝑatur: tunc qd̓ deus iuſſit implet̉: ⁊ hoc nō fitniſi credendo in eū qͥ iuſtificat īpiū. Quaꝫfidem nō habuit generatio praua ⁊ amaricans. Et ideo de illa dictū eſt: Nō ē creditus cū deo ſpūs eius. Ml̓to enī hͦ exp̄ſſiꝰdictū eſt ad ſignificandā gr̄am dei: q̄ nonſolū oꝑat̉ remiſſionē peccatoꝝ: ſꝫ etiam cooꝑanteꝫ ſibi facit hoīs ſpūm: in oꝑe bonorū factoꝝ: qͣſi diceret: Nō credidit deo ſpiritus eiꝰ. Hoc eſt enī hr̄e cū deo creditumſpūm: nō credere ſpūm ſuū poſſe facere ſine deo iuſticiā: ſꝫ cū deo. Hoc eſt enim credere in deū: qd̓ vtiqꝫ pluſ eſt qͣꝫ crede̓ deo.Nā ⁊ homī cuilibꝫ plerūqꝫ credenduꝫ eſt:qͣꝫuis in eū nō ſit credēdū. Hoc ē gͦ credere in deū: credēdo adherere ad bn̄ cooꝑādum: bona oꝑante deo: qꝛ ſine me inqͥt nihil poteſtis face̓. Quid aūt plus hic apl̓sdicere potuit qͣꝫ ꝙ ait: Qui autēꝫ adheretdeo vnus ſpūs ē? Alioqͥn lex iſta teſtimoniū ē quo damnet̉: nō qͦ abſoluat̉ reꝰ. Littera enī ē minax q̄ ꝯuincat p̄uaricatiōes: nōſpūs adiuuās qͥ liberet ⁊ iuſtificet peccatores. Generatio gͦ illa cuiꝰ exemplū cauendum ē: iō praua ⁊ amaricans fuit: qꝛ nō ēcreditꝰ cū deo ſpūs eiꝰ: qꝛ ⁊ ſi aliquā credidit deo: nō tn̄ credidit in deum: nō ex fideadheſit deo. vt ſanata a deo bn̄ cooꝑaret̉cooꝑanti in ſe deo. Deniqꝫ. ¶ Filij effrem intēdētes et mittētesˣ arcuscōuerſi ſunt ī die belli/ Perſequēteslegē iuſticie: in legē iuſticie nō ꝑuenerunt.Quare? Quia nō ex fide. Generatio eniꝫerat cuiꝰ ſpūs cū deo creditꝰ nō eſt: ſꝫ tanqͣꝫex oꝑibus: qꝛ non ſicut tetēdit miſit arcusqd̓ foris appareret tanqͣꝫ in oꝑibꝰ legis: itadirexit ⁊ cor: vbi iuſtꝰ viuit ex fide: q̄ ꝑ dilectionē oꝑat̉: qͣ inhereret̉ deo qͥ oꝑat̉ ī homine: ⁊ velle ⁊ oꝑari ꝓ bōa volūtate. Naꝫqͥd eſt aliud tēdere arcus ⁊ mittere ⁊ ꝯuerti in die belli: niſi attēdere ⁊ ꝓmittere ī dieauditiōis: ⁊ deſerere in die temptatiōis armis qͣſi ꝓludere: ⁊ ad horā certamīs nollepugnare? Qd̓ ſane ait tēdentes ⁊ mittētesarc: cū debuiſſe dicere videat̉: tēdētes arcus ⁊ mittētes ſagittas: nō enī arcꝰ mittit̉:ſꝫ ab arcu aliqͥd mittit̉. Aut illa locutio eſtde qͣ ſuꝑius diſſeruimꝰ: vbi dictū ē: Suſcitauit teſtimoniuꝫ: qꝛ ſuſcitauit aliqͥd teſti-

Q4

Alia lr̄.pſperā.

Alia lr̄afarcum