PſalmusLXX
LXX
nino: Prope ē enī dn̄s hiſ qͥ obtriuer̄t cor.Deus meus in adiutoriū meuꝫreſpice̓: Cōfundant̉ ⁊ deficiatˣ cōmittentes aīam meā. Quid optauitConfundant̉ ⁊ deficiāt. Quare optauitCōmittentes aīam meā. Quid ē cōmittētes aīam meā? Cōmittētes qͣſi in rixaꝫ aliquā. Cōmitti enī dicunt̉: qͥ rixari ꝓuocantur. Si gͦ ita eſt: caueamꝰ cōmittētes aīamnr̄am. Quid eſt cōmittētes aīam noſtraꝫ?Prīo ꝓuocantes nos vt deo reſiſtamus:vt in mal̓ noſtris deus nob̓ diſpliceat. Qn̄enī rectus es vt bonus ſit tibi deꝰ iſrl̓: bonꝰrectꝭ corde? Qn̄ rectꝰ eſ? Uis audire? Qn̄in eo bono qd̓ facis: deus tibi placet: in eoaūt malo qd̓ pateris deus tibi nō diſplicꝫ.Uidete qͥd dixerim fratreſ: ⁊ cauti eſtote ꝯcōmittentes aīas vr̄as. Omēs enī qui vobiſcū agūt: vt in meroribus ⁊ tribulationibus fatigemī: id agunt vt in eo qd̓ patimīdeus vobis diſpliceat ⁊ exeat ex ore vr̄o.Quid eſt hͦ? Quid enī feci? Iam gͦ tū nihilmale feciſti: ⁊ tu iuſtus es: ⁊ ille iniuſtus?Peccator ſum inqͥs fateor: iuſtū me nō dico. Sꝫ qͥd peccator? Nunqͥd tm̄ qͣꝫtuꝫ illecui bn̄ eſt? Ꝙͣtū Caius? Ego ſcio mala ipſius: ego ſcio iniqͥtates ip̄ius a qͥbus ego ⁊ſi pctōr: longe abſum: ⁊ tn̄ video eū florere oībꝰ bonis ⁊ ego tāta patior. Nō gͦ ideodico: deus qͥd tibi feci: qꝛ nihil oīno malifeci: ſed qꝛ non tm̄ feci vt iſta dignꝰ ſim pati. Iterū tu iuſtus es: ille iniuſtus. Euigilamiſer: cōmiſſa eſt aīa tua. Non inqͥt ego iuſtum me dixi. Quid gͦ tu dicis? Pctor ſū:ſꝫ nō tāta cōmiſi: vt iſta dignus eſſem pati.Non qͦ dicis deo: iuſtus ſum ⁊ tu iniuſtuses: ſed dicis: iuſtus ſum: ſꝫ tu es iuſtior. Ecce cōmiſſa eſt aīa tua: ecce iam belluꝫ geritaīa tua. Que? Cōtra quē? Aīa tua ꝯͣ deū:q̄ facta eſt ꝯͣ illū a quo facta eſt: vel qꝛ es q̄ꝯͣ illū clamas ingrata es. Redi gͦ ad cōfeſſioneꝫ infirmitatiſ tue: implora medici manum. Nō tibi videant̉ felices qͥ florent adtꝑs. Si caſtigaris ill̓ parcit̉: forte tibi caſtigato: ⁊ emendato filio hereditas reſeruat̉.Redi gͦ: redi p̄uaricator ad cor: nō cōmittatur aīa tua: potētior eſt multū cui belluꝫindixiſti. Quanto grādiores lapides in celum miſeris: tāto te fortior ruina p̄ſſura ē.Redi poeius ad cognoſcendū te: deꝰ ē qͥtibi diſplicet: erubeſce: tu tibi diſplice: nihil boni faceres niſi ille bonus eſſꝫ: ⁊ nihilmali patereris niſi ille iuſtus eſſꝫ. Euigilagͦ in hāc vocē: Dn̄s dedit: dn̄s abſtulit: ſi
cut dn̄o placuit ita factū eſt: ſit nomen dn̄ibn̄dictum. Iniuſti erāt qͥ iuxta Iob putreſcētem ſani ſedebāt: ⁊ tn̄ ille ſuſcipiendusflagellabatur: illiſ puniendis parcebatur.Quicqͥd gͦ tribulatiōis tibi acciderit: quicqͥd inſultatiōis nō cōmittat̉ aīa tua: nō cōmittat̉ non ſolū ꝯͣ deum: ſed nec cōtra eoſip̄os qͥ tibi iſta faciūt. Si enī vel ip̄os odiohabueris: ⁊ cōtra illos cōmiſſa eſt aīa tuaꝫprorſus illi gratias age: ꝓ iſtis ora. Forteenī ⁊ oratio ꝓ ip̄is eſt iſta quā audiſti: Cōfundant̉ ⁊ deficiāt cōmittentes aīaꝫ meā:Cōfundant̉ ⁊ deficiāt: Multū enī de iuſtiſticia ſua p̄ſumunt: ergo ꝯfundant̉. Hocillis expedit vt peccata ſua cognoſcāt: vn̄confundant̉ ⁊ deficiāt: male enī de viribꝰſuis p̄ſumebant: ⁊ ip̄i defecti dicāt: Quando infirmor tūc fortior ſuꝫ: ne abijcias mein tꝑs ſenectutꝭ. Bonū ergo illis optauit:vt confundant̉ de mal̓ ſuis ⁊ deficiāt a peruerſis viribꝰ ſuis: et tūc iam defecti ⁊ confuſi q̄rant illuminatorē a cōfuſione et refectorem a defectiōe: Deniqꝫ vide qͥd ſeqͥt̉.Induant̉ cōfuſione ⁊ᶠ verecūdia:qͥr cogitant mihi mala. Confuſionē⁊ verecundiā: ꝯfuſionem de mala cōſcīa:verecūdiā ꝓpter modeſtiā: Fiat hoc illis:⁊ boni erūt. Non tibi videat̉ ſeuire: vtināexaudiat̉ ꝓ illis. Nam ſeuire videbatur ⁊Stephanus qn̄ ore flāmanti v̓ba illo iaculabat̉. Duri ceruice ⁊ nō circūciſi corde ⁊auribꝰ: vos ſꝑ reſtitiſtis ſpūiſancto. Ꝙͣ accenſa iracūdia: qͣꝫ vehemēs aduerſus inimicos: cōmiſſa tibi videt̉ aīa ip̄iuſ? Abſit.Salutē ip̄oꝝ reqͥrebat: freneticos male ſeuientes vbis ligabat. Nam vide quō nonerat cōmiſſa aīa ip̄ius: nō ſolū nō ꝯͣ deum:ſꝫ nec cōtra ip̄os. Dn̄e inqͥt Ieſū tū accipeſpūm meum. Non ei diſplicuit Ieſus: qꝛpaſſurꝰ erat lapidationē ꝓ v̓bo ip̄iꝰ. Nō gͦerat cōmiſſa aīa eius ꝯͣ deum. Item dixit:Dn̄e ne ſtatuas ill̓ hoc delictū. Nō gͦ eratcōmiſſa aīa eiꝰ nec ꝯͣ inimicos ſuos. Induantur cōfuſione ⁊ verecūdia qͥ cogitat mihi mala. Hoc enī q̄rūt omnes qͥ me tribulāt: mala mihi qͥrūt. Que mala q̄rebat etiāmulier illa qn̄ ſuggeſſit. Dic aliqͥd ī deū: etmorere: Et illa vxor Tobie que ait marito: Ubi ſunt iuſticie tue Ad hoc dicebatvt diſpliceret illi deꝰ qui illū fecerat cecuꝫ:⁊ cū illi diſpliceret cōmitteret̉ aīa ip̄iꝰ. Sigͦ nemo tibi tribulando ꝑſuaſerit: nemo extorſerit vt tibi diſpliceat deus in his q̄ pateris: aut vt oderis hoīes ꝑ quos pateris:
Alia lr̄adetrahēti anme mee
Alia l̓afoperianturfpudorefquerunt