PſalmusLXIX
minū: quibꝰ nō eſt ſalꝰ. Quare hoc? Dn̄i ēſalus: ⁊ ſuꝑ ppl̓m tuuꝫ bn̄dictio tua. Ergoſꝑ magnificet̉ dn̄s. Qui hoc dicunt? Quidiligūt ſalutare tuū. Ecce magnificet̉ dn̄snūqͣꝫ tu: nuſqͣꝫ tu: in illo aliqͥd: in me nihil.Si autē in illo qͥcquid ego: ille nō ego. Tugͦ quid? ¶ Ego vero egenus ⁊ pauiſum. Ille diues: ille abundans: ille nulliꝰindigēs. Ecce lumē meū: ecce vnde illuminor: qm̄ clamo: tu illuminabis lucernā meam dn̄e: deꝰ meus illumīabis tenebras meas. Dominꝰ ſoluit compeditos: dominuserigit eliſos: Dominus ſapientes facit cecos: dn̄s cuſtodit ꝓſelitos. Quid ergo tuEgo vero egenus ⁊ pauper. Ego taqͣꝫ pupillus: aīa mea tanqͣꝫ vidua deſtituta ⁊ deſolata: auxiliū q̄ro: ſꝑ infirmitatē meā cōfiteor: Ego vero egenus ⁊ pauper. Bonataſunt mihi peccata: iam cepi ſeqͥ p̄cepta deiadhuc tn̄ egenꝰ ⁊ pauper. Un̄ adhuc egenus ⁊ pauper? Quia video aliā legē in mēbris meis repugnantē legi mētis mee. Un̄egenus ⁊ pauꝑ? Quia beati qui eſuriūt etſitiunt iuſticiā. Adhuc eſurio: adhuc ſitio:ſaturitas mea dilata eſt nō ablata. Ego vero egenus ⁊ pauꝑ. Deus adiuua me.Unde cepit? Deꝰ in adiutoriū meū ītēde:deus adiuua me. Rectiſſime ⁊ Lazarꝰ adiutus interp̄tari dicit̉. Ille egenꝰ ⁊ pauperqui ablatus eſt in ſinū Abraē: ⁊ gerit typūeccleſie dei: q̄ ſemꝑ ꝯfiteri debet adiutorioſibi opus eſſe: hoc eſt veruꝫ: hoc eſt pium.Dixi dn̄o: deus meus es tu. Quare? Quoniam bonorū meorum nō eges. Ille noneget noſtri: nos egemus ipſius: ideo verdn̄s: nam tu nō valde verus dn̄s ſerui tui:ambo hoīes: ambo egētes deo. Si aūt putas egere tui ſeruum tuū vt des panē: eges⁊ tu ſerui tui vt adiuuet labores tuos: vterqꝫ veſtrū altero veſtrū indiget. Itaqꝫ nullus veſtrū vere dn̄s: ⁊ nullus veſtrum vere ſeruus. Audi verū dominū cuius veres ſeruꝰ. Dixi dn̄o deus meus es tu. Quare tu dn̄s? Quoniā bonoruꝫ meorum noneges. Quid auteꝫ tu? Ego vero egenus ⁊pauper. Ecce egenus et pauper. Paſcatdeus: ſubleuet deus: adiuuet deus. Deusinquit adiuua me. ¶ Adiutor ⁊ᶠ erutor meꝰ es tu: dn̄e neᶠ tardaueris.Tu adiutor ⁊ erutor: īdigeo auxilio: adiuua: implicatꝰ ſum erue. Nemo em̄ eruet deīplicationibꝰ niſi tu. Circūſtāt nos nexusdiuerſarū curarū: hinc atqꝫ inde dilaniamur qͣſi ſpinis ⁊ ſepibꝰ. Ambulamꝰ angu-
ſtā viā: fortaſſe heſimus in ſepibꝰ: dicamdeo: tu es erutor meus. Qui oſtēdit anguſtā viā: fecit vt ſequeremur. Hec vox ꝑſeueret in nobis fratres. Quātūcūqꝫ hic vixerimus: quātumcūqꝫ hic ꝓfecerimus: nemo dicat: ſuffic̄ mihi iuſtꝰ ſū: Qui dixerit:remāſit in via nō nouit ꝑuenire. Ubi dixerit ſufficit: ibi heſit. Attēde Apl̓m cui nonſufficit: vide quō ſe vult adiuuari donec ꝑueniat. Fr̄es inqͥt: ego me n̄ arbitror cōprehēdiſſe: ne illi ſibi viderent̉ apprehēdiſſe.Quibꝰ rurſus dicit: Qui ſe putat aliqͥd ſcire: nondū ſcit quēadmodū oporteat ſcire.Quid gͦ ait? Fratres ego me non arbitrorcōprehēdiſſe. Supra dixerat: n̄ qꝛ iā acceperim aūt iā ꝑfectus ſim: ⁊ ibi ſequit̉. Fratres ego me nō arbitror cōprehendiſſe. Sꝫnondū accepit: egenꝰ ⁊ pauper eſt: ſi nōdūꝑfectus eſt: egenꝰ ⁊ pauꝑ eſt: bn̄ dicit: deadiuua me. Sed intelligit aliquid ⁊ excelſius intelligit. Uide tn̄ quid dicat. Ei aūtqui potēs eſt oīa facere ſuꝑabundantiꝰ qͣꝫpetimꝰ ⁊ intelligimus. Uide gͦ qꝛ nonduꝫꝑuenit: nondū app̄hēdit. Quid ergo aitFratres ego me nō arbitror apprehēdiſſe:vnum aūt que retro oblitus in ea que anteſunt extentꝰ: ẜm intentionē ſequor ad palmam ſuperne vocatiōis. Ille ergo currit:tu heſiſti: ille dicit nōdū ſe ꝑfectū: ⁊ tu iamde ꝑfectione gloriaris. Confundātur quitibi dicunt euge euge. Cōfundaris inter illos ⁊ tu: quia tu tibi dicis euge euge. Quiem̄ ſeip̄m laudat ſibi dic̄ euge euge: qui abalijs laudatur ⁊ ꝯſentit: non portat oleumſecū deficiūt faces: clauſurus ē ille ianuā.Hoc gͦ nos docuit pſalmꝰ iſte breuit̓ cariſſimi ex admonitione ſolemnitatis martyrū: vt intelligamus qꝛ martyres tribulationem hic paſſi ſunt corporalē: nos in quātacūqꝫ pace ſimus: neceſſe eſt patiamur tribulationē ſpiritualē: ⁊ neceſſe ē vt inter ſcādala ⁊ zizania ⁊ paleā gemat eccleſia ⁊ illamaſſa: donec meſſis veniat: donec ventilabrū: donec veniat vltima vētilatio: vt ſeꝑetur palea a frumēto: donec ad horreū redigat. Quod donec fiat clamemꝰ: ego veroegenus ⁊ pauper ſum: deus adiuua me:adiutor meus es tu: domine ne tardauerꝭ.Quid ē ne tardauerꝭ? Quia longū ē vt veniat chriſtus. Quid igitur? Quia dicimusne tardaueris: iam venturꝰ eſt anteqͣꝫ ſtatuit venire? Quid ſibi vult hoc votum netardaueris? Ne mihi tardiꝰ videat̉: qd̓ veturus eſt. Tibi em̄ longū videtur: nō deo
Alia lr̄a.t liberator.rmoreris.