PſalmusLXII.
ſed tn̄ deus vn̄ ſcit ꝓducet illa: qꝛ ⁊ anteqͣꝫeſſemꝰ: vn̄ ſciebat nos ꝓduxit. Talis gͦ reſurrectio carnis nob̓ ꝓmittit̉: vt qͣꝫuis ipſaſit caro quā mō portamꝰ q̄ reſurrectura eſt:tn̄ nō habeat corruptionē quaꝫ mō habet.Modo em̄ ex corruptiōe fragilitatis: ſi nōmāducemꝰ: deficimꝰ ⁊ eſurim: ſi nō bibamus: deficimꝰ ⁊ ſitimꝰ: ſi diu vigilemꝰ: deficimꝰ ⁊ dormimꝰ: ſi diu dormiam: deficimꝰ:ideo vigilamꝰ: ſi diu māducemꝰ ⁊ bibamꝰ:qͣꝫuis ꝓpt̓ refectiōeꝫ māducemꝰ ⁊ bibamꝰ.ip̄a diuturna refectio defectio eſt: ſi diu ſtemꝰ fatigamur: iō ſedemꝰ: ⁊ ſi diu ſedeamꝰ:⁊ ibi fatigamur: ⁊ iō ſurgimꝰ. Deīde videteqꝛ rullꝰ carnis nr̄e ſtatꝰ: qm̄ infantia volatin puericiā: ⁊ q̄ris infantia: ⁊ nō ē infantia:qꝛ iā ꝓ infantia puericia ē. Iterū ⁊ ip̄a migrat ī adoleſcētiā: q̄ris puericiā ⁊ nō inuenis. Adoleſcēs fit iuuenis: q̄ris adoleſcentē ⁊ nō eſt. Iuuenis fit ſenex: q̄ris iuuenē ⁊nō inuenis. Et ſenex morit̉: q̄ris ſenē ⁊ noninuenis. Nō ſtat ergo etas nr̄a: vbiqꝫ fatigatio eſt: vbiqꝫ laſſitudo: vbiqꝫ corruptio.Attēdētes qͣlem nobis ſpē reſurrectiōis ꝓmittat deus. In iſtis omībꝰ multiplicibusdefectiōibꝰ nr̄is: fitimꝰ illā īcorruptionē: ⁊ſic caro noſtra multiplicit̓ ſitit deo. In iſtaIdumea: in iſto deſerto: qͣꝫ multiplicit̓ laborat: tā multiplicit̓ ſitit: qͣꝫ multiplicit̓ fatigat̉: tā ml̓tiplicit̓ ſitit illā infatigabilē incorruptionē: quā frēs mei bono chriſtiano etfideli etiā in hͦ ſeculo caro deo ſitit: qꝛ ſi opꝰeſt carni pane: ſi opus eſt aqua: ſi opus eſtvino: ſi opus eſt nūmo: ſi opus eſt iumētocarni huic: a deo petere debet: nō a demonijs ⁊ idolis: ⁊ a neſcio quibꝰ poteſtatibushꝰ ſeculi. Sūt .n. qui qn̄ famē patiunt̉ ī iſtoſecl̓o dimittūt deū: ⁊ rogāt mercuriū: aut rogant iouē vt det illis: aut quē dicūt celeſtē:pron: aut aliqͣ demonia ſil̓ia: nō deo ſitit caro ip̄oꝝ. Qui aūt deo ſitiūt: vndiqꝫ debētſitire: ⁊ aīa: ⁊ carne: qꝛ ⁊ aīe deus dat panēſuū: id eſt v̓bū veritatis: carni deꝰ dat queneceſſaria ſūt: qꝛ deꝰ fecit: ⁊ animā: ⁊ carnē.Propt̓ carnē tuā rogas demonia: nūquidanimā tuā deꝰ fecit: ⁊ carnē tuā demonia fecerūt? Qui fecit aīaꝫ: ip̄e fecit ⁊ carnē: qͥ fec̄ambas res: ipſe paſcit ambas res. Utrūqꝫnoſtrū deo ſitiat: ⁊ ex labore multiplici ſimpliciter ſatiet̉. Ubi aūt ſitit aīa nr̄a: ⁊ multipliciter caro nr̄a: nō cuicūqꝫ ſed tibi dn̄e:id eſt deo nr̄o. Ubi ſitit? ¶ In terra deſerta ⁊ ſine viā ⁊ ſine aqua: Seculūiſtud diximus: ip̄a eſt Idumea: hoc eſt de-
ſertū Idumee: vn̄ titulū pſalmus accepit.In terra deſerta. Parū ē deſerta: vbi nullꝰhoīm habitat: ⁊ inſuꝑ et ſine via: ⁊ ſine aqͣ.Utinā vel viā haberet ip̄m deſertū: vtinaꝫilluc hō incurrens: vel noſſet qua inde exiret. Nō videt hoīem ad ſolatiū: non videtviā qua careat deſerto. Ergo ibi diuertit:vtina eſſet vel aqua vn̄ reficeret̉ qͥ inde nōpōt exire. Malū deſertū horribile ⁊ timendū: ⁊ tn̄ deꝰ miſertꝰ eſt nr̄i: ⁊ fecit nobis viāin deſerto: ip̄m dn̄m nr̄m Ieſum chriſtū: etfecit nobis cōſolationē in deſerto: mittēdoad nos p̄dicatores verbi ſui: ⁊ dedit nobisaquā in deſerto: implēs ſpūſancto p̄dicatores ſuos: vt fieret ī eis fons aque ſaliētisin vitā eternā. Et ecce habemꝰ hic oīa: ſꝫ nōſunt de deſerto. Ergo proprietateꝫ deſertipͥus cōmēdauit pſalmꝰ: vt ⁊ tu cū audiſſesin qͦ malo eſſes: ſi qͣs hic hr̄e poſſes cōſolatiōes: vel ſocioꝝ: vel vie: vel aque: nō tribueres deſerto: ſed illi qͥ te viſitare dignat̉eſt ī deſerto. Sic in ſancto apparui tibi vt videre potentiā tua ⁊ gloriātuam. Primo ſitiuit aīa mea ⁊ caro meamultiplicit̓ tibi ī deſerto: ⁊ ī terra ſine via: ⁊ſine aqua: ⁊ ſic ī ſancto apparui tibi vt viderē potentiā tuā ⁊ gloriā tuā. Niſi qͥs primoſitiat in iſto malo in qͦ eſt: nunqͣꝫ ꝑuenit adbonū qd̓ ē deus. Apparui aūt tibi inqͥt ī ſācto. Nā in ſancto ē magna ꝯſolatio. Apparui tibi qͥd eſt? Ut videres me: ⁊ id̓o vidiſtime: vt viderē te. Apparui tibi: vt viderem.Nō dixit apparui tibi vt videres: ſꝫ dixit apparui tibi vt viderē potētiā tuā ⁊ gl̓iaꝫ tua.Un̄ ⁊ apl̓s: Nūc aūt inqͥt cognoſcētes deūīmo cogniti a deo. Prius em̄ apparuiſtisdeo: vt poſſit vobis apparere deꝰ. Ut videreꝫ potentiā tuā ⁊ gloriā tuā. Reuera ī iſtodeſerto: id eſt ī iſta heremo: ſi tanqͣꝫ ab heremo exigat hō qd̓ ſibi ſaluti eſt: nunqͣꝫ videbit potentiā dn̄i: ⁊ gloriā dn̄i: ſed remanebit ſiti moriturꝰ: nec viā inuenit: nec conſolatorē: nec aquā ꝑ quā duret in heremo.Cū aūt erexerit ſe ad deum: vt dicat illi exmedullis oībꝰ: Sitiuit tibi aīa mea: ⁊ multipliciter caro mea: ne forte vel neceſſariacarnis ab alijs petat: ⁊ nō a deo: aut nō deſideret illā reſurrectionē carnis quā nobisꝓmittit deus. Cū gͦ ſe erexerit: habebit nōparuas ꝯſolatiōes. Ecce frēs: quō caro noſtra: qͣꝫdiu mortalis ē: qͣꝫdiu fragilis ē anteillā reſurrectiōꝫ: habet ſolatia iſta quibꝰ viuimꝰ: panē: aquā: fructus: vinū: oleū. Iſtaoīa ſolatia ⁊ ſubſidia: ſi nos deſerāt: vtiqꝫ
Alia lr̄a.Fī via ⁊ īaquoſa
Alialrar virtutē