PſalmusLVII
nolebāt niſi ſeuire: noluerūt audire. Qd̓ ſiaudirēt forte deſeuirēt. Indignatio eoꝝ ſicut īdignatio ſerpētis. Tales etiā iſtos patimur. Primo ſibi veritatē tenere videbāt̉:nō ceſſauit deꝰ: nō quieuit eccl̓ia ſua: p̄dicata ē veritas in viſceribꝰ matris: aꝑta ſūteoꝝ mēdacia: pateſactū ē qd̓ lucet: demōſtrata ē ciuitas ſuꝑ mōtē cōſtituta q̄ abſcōdi nō pōt: ⁊ lucerna poſita ē ſuꝑ cādelabꝝq̄ lucet oībꝰ qͥ in domo ſūt: Ubi enim lateteccl̓ia chriſti: vbi latet v̓itas chriſti? Nōneip̄e eſt mōs qͥ creuit ex mīmo lapide: ⁊ īpleuit vniuerſaꝫ faciē tͣre? Cōuincūt̉ hinc: nōhn̄t qͥd dicāt ꝯͣ eccl̓iam. Et qͥd eis remāſitQuid nos q̄ritꝭ? Quid nos vultꝭ? Dicūt.Recedite a nob̓. Dicūt āt ⁊ ſuiſ: nemo cūillis loqͣt̉: nemo illis ꝯiūgat̉: nemo illos audiat. Indignatio eoꝝ ſic indignatio ſerpētis: ſic aſpidis ſurde ⁊ obturātis aures ſuas: q̄ nō exaudiet vocē incātātiū ⁊ medicamēti: hoc eſt vocē medicamēti medicati aſapiēte. Nōne hinc iā ītelligit̉ qͣle medicamētū qn̄ vocē dic̄? Nūqͥd medicamētū hꝫvocē? Eſt qd̓dā medicamētū qd̓ hꝫ vocē.Medicamentū portamꝰ: vocē eiꝰ auditeꝫnō quō aſpides ſurde. Si vere vtiqꝫ iuſticiā loqͥmī: recta iudicate filij hoīm. Uox ēmedicamēti: ⁊ hͦ medicati a ſapiēte. Iamenī veīt chriſtꝰ qͥ īpleret legē ⁊ ꝓph̓as: quivitatē ip̄am firmaret: in qͥbꝰ duobꝰ p̄ceptꝭtota lex pēdet ⁊ ꝓphete. An forte q̄rimusaliqͥd: ⁊ ī eo qd̓ dr̄ aſpis ita aures claudere: vt vnā eaꝝ ī t̓rā p̄mat: alterā cauda oppilet? Quid ſibi vult hͦ. In cauda poſteriora vtiqꝫ ītelligūt̉. Ergo n̄ ī p̄terita: qͦ iā tergū oꝑtet ponere: vt in ea q̄ nobis ꝓmittūt̉intēdamꝰ: gͦ nec ex p̄terita vita nr̄a: nec expn̄ti delectari debemꝰ. Hoc enī Apl̓s monet dicēs: Quē gͦ aliqn̄ fructū habuiſtꝭ: inqͥbꝰ nūc erubeſcitꝭ? Reuocat a recordandis cū delectatiōe p̄teritꝭ: ⁊ cū qͣdā ꝯcupiſcētia fruēdis: ne redeamꝰ corde ī egyptū.Quid de pn̄tibꝰ? Quō iubet etiā ip̄a ꝯtēni? Nō reſpiciētibꝰ inqͥt q̄ vident̉: ſꝫ q̄ nō vident̉: q̄ enī vidēt̉ tꝑalia ſūt: q̄ aūt nō vidētur et̓na. Itē d̓ p̄ſenti vita dic̄: ſi ī hac vitatm̄ ī chriſto ſperātes ſumꝰ: miſerabilioresſumꝰ oībꝰ hoībꝰ. Obliuiſcere gͦ p̄terita qͥbus male vixiſti: ꝯtēne pn̄tia qͥbꝰ tꝑalit̓ viuis: ne te aliqn̄ pn̄tia nō ꝑmittant ꝑuenire ad futura. Si enī p̄ſens vita te delectat:aurē ī t̓ra poſuiſti: ſi tuis p̄teritis etiā retrolabētibꝰ delectaris: aurē de cauda obturaſti. Debes gͦ ire ī lucē: exire de tenebris au
dita voce medicamēti medicati a ſapiēte:vt iā ī luce ambulās: ⁊ exultās dicas: q̄ retro oblitꝰ in ea q̄ ante extētꝰ: nō dixit qͥ retro oblitꝰ ⁊ ex pn̄tibꝰ delectatꝰ. Cū dic̄ queretro oblitꝰ: nō obturauit aurē de cauda:cū dic̄ in ea q̄ an̄ ſūt extētꝰ: his pn̄tibꝰ nonobſurduit. Merito audiēſ: merito p̄dicāſ:merito exultat lingua eiꝰ: p̄dicās veritateꝫī luce noua: depoſita vetere tunica. Et adhͦ enī valet aſtutia ſerpētꝭ: ad quā nos imitandaꝫ dn̄s adhortat̉. Ait eniꝫ aſtuti ſicutſerpētes. Quid eſt aſtuti ſic̄ ſerpēteſ? Offer oīa mēbra tua ꝑcutiēti: dūmō caput inte ſerues: Caput viri chriſtus. Sꝫ gͣuat qͣſipōdꝰ corij cuiuſdā: ⁊ qͣſi ſenecta veterꝭ hominis. Audi Apl̓m dicēteꝫ: Exuētes vosveterē hoīem īduētes nouū. Et quō exuoinqͥs veterē hoīem? Imitare aſtutiā ſerpētis. Quid enī fac̄ ſerpēs: vt exuat ſe veterē tunicā? Coartat ſe ꝑ foramē auguſtum.Et vbi īqͥs īuenio hͦ foramē āguſtū? Audiarta ⁊ anguſta ē via q̄ ducit ad vitā: ⁊ pauci ſūt qui ingrediūt̉ ꝑ eā. Reformidas eā⁊ nō vis ambulare qꝛ pauci ſūt: ibi ponēda eſt vetꝰ tunica: ⁊ alibi poni nō pōt. Autſi vis vetuſtate īpediri: grauari: pͥmi: noliire ꝑ anguſtam. Si aūt grauaris vetuſtatequadā pctī tui: ⁊ p̄terite vie vl̓ vite: trāſirenō potes. Quia gͦ corpꝰ qd̓ corrūpit̉ aggͣuat aīm: vl̓ cupiditates corꝑaleſ nō p̄māt:vel ꝯcupiſcētie carnis exuāt̉. Un̄ exuunt̉niſi ieris ꝑ āguſtam: niſi fuerꝭ aſtutꝰ vt ſerpēs? ¶ Deꝰ ꝯtriuit dētes eoꝝ in oreip̄oꝝ: Quoꝝ? Quibꝰ īdignatio ē ſic̄ ſimilitudo ſerpetis: ⁊ aſpidis obturātis auresſuas: ne audiāt vocē incātātiū: ⁊ medicamēti medicati a ſapiēte. Quid illis fec̄ dominꝰ? Cōtriuit dēteſ eoꝝ ī ore ip̄oꝝ. Factūeſt hͦ pͥmo: factū ē ⁊ mō fit. Sꝫ ſufficeret fratres mei vt diceret̉: deuſ ꝯtriuit dētes eoꝝ.Quare ī ore ip̄oꝝ?. Nolebāt audire legē:nolebāt audire p̄cepta v̓itatis a xp̄o phariſei: ſil̓es ſerpēti illi ⁊ aſpidi. Preteritꝭ enīſuis pctīs delectabant̉: ⁊ pn̄tē vitaꝫ nolebāt amittere: id eſt gaudia eterna: ex gaudijs t̓renis: vnā aurē claudebāt: ex delectatiōe p̄t̄itoꝝ: alterā ex delectatōe pn̄tiū:iō nolebāt audire. Nā vn̄ ē illd̓: Si dimiſerimꝰ eū ſic veniēt romani ⁊ tollēt nob̓: etlocū ⁊ gētē? Utiqꝫ qͥ nolebāt ꝑde̓ locū: adt̓rā colliſerāt aurē ſuā: ⁊ iō noluer̄t audirev̓ba illa medicata a ſapiēte. Dictū ē de illis ⁊ ꝙ auari erant: ⁊ amatores pecunie: etoīs vita eoꝝ etiā p̄terita deſcripta eſt a do
D 3
Alia lr̄a.f ꝯteret.