PſalmusLV.

quid facturi? In deo ſperaui nō timebo qͥdfaciet mihi caro. Ipſi calcaneū meumobſeruabūt. Etenī ſic incolēt ⁊ abſcondēt: vt obſeruēt vbi hō labit̉: intēti ſunt adcalcaneū qn̄ fiat lapſus: vt pedē teneāt adruinā: aut pedē ſupponāt ad offēſionē: certe vt inueniāt qͥd accuſent. Et qͥs ita ambulet vt nuſqͣꝫ labat̉? Certe qd̓ cito ſit ī ligua.Etenī ſcriptū eſt: Si qͥs in lingua nō offendit: hic ꝑfectꝰ ē vir. Quis tandē ſe audeatdicere: aut putare ꝑfectū? Ergo neceſſe eſtvt aliqͥs labat̉ in lingua. Illi aūt qͥ incolēt⁊ abſcodent aucupant̉ verba oīa: queruntalicubi laq̄os ⁊ nodoſas facere calūnias: qͥbus pͥus ipſi implicant̉: qͣꝫ quos implicareꝯtēdūt: vt pͥus ip̄i capiāt̉ ⁊ pereāt: qͣꝫ alioscapiant vt ꝑdant. Etenī recurrit hō in corſuū: ⁊ inde recurrit ad deū: ⁊ nouit dicere:In deo laudabo ẜmones meos. Quicqͥdbonum dixi: quicqͥd verū dixi: dei dixi: dedeo dixi? Quicqͥd forte aliud dixi: qd̓ dice̓nō debui: hō dixi: ſed ſub deo dixi. Qui cōfirmat ambulantē minatur errāti: ignoſcitagnoſcenti: reuocat līguā: reuocat lapſū.Iuſtꝰ em̄ ſepties cadit ⁊ reſurget: impij v̓oinfirmabunt̉ in malis. Nō gͦ timeat vnuſquiſqꝫ vr̄m callidos inſectatores: aucupesverboꝝ: dinumeratores pene ſyllabarū: etp̄uaricatores p̄ceptoꝝ. Quid in te arguatattēdit: vt credat per te chriſto nō attēdit.Attēde ī ſermones eius quē rep̄hendis: neforte te aliqͥd ſalubrit̓ doceat. Et qͥd me inqͥt ſalubrit̓ poterit docere: qͥ ſic lapſus eſt īverbo? Hocip̄m te forte ſalubrit̓ docet: neſis auceps verboꝝ: ſꝫ collector p̄ceptorum.Ip̄i calcaneū meū obſeruabūt. ¶ Sicutſuſtinuit aīa mea: Hoc dico qd̓ ſuſtinui: loquebar exꝑtus: Sicut ſuſtinuit aīamea. Incolēt ⁊ abſcōdent om̄es: ſuſtineataīa mea. Foris latrones: intꝰ occultātes ſuſtineat. Forinſecꝰ veniens: qͣſi fluuiꝰ venittēptatio: in petra te inueniat: impigat nondeijciat. Fundata ē domꝰ ſupra petrā. Intus ē: incolat ⁊ abſcōdat vt palea tibi vicinet̉: intret tritura boū: intrēt tribule tēptationū: tu purgariſ: illa cōminuit̉: Sicut ſuſtinuit aīa mea. Pro nihilo ſaluos faciesᶠ eos. Docuit ⁊ ꝓ ip̄is orare. Nēpeincolēt ⁊ abſcōdent: nēpe doloſi: nempe fimulatores atqꝫ inſidiatores ſunt: tu ora ꝓeis: ⁊ noli dicere: Nūqͥd ecce talē hoīeꝫ deꝰcorrecturꝰ ē: tā malū: tā ꝑuerſum? Noli deſperare: quē rogeſ attēde: nō ꝓ quo roges.Magnitudinē morbi vides: potētiā medi

ci n̄ videſ. Incolēt ⁊ abſcōdēt: ſic̄ ſuſtinuitaīa mea. Suſtīe: ora. Et qͥd fit? Pro nihiloſaluos faciēs eos. Sic illos ſaluos facies:vt nihil tibi ſit: id eſt vt nullꝰ labor tibi ſit.Homībꝰ deſꝑati ſunt: ſꝫ tū v̓bo curas. Nōlaborabis in curādo: qͣꝫuis nos ſtupeamꝰ īinſpiciēdo. Eſt aliꝰ ſenſus in hͦ verſu. Pronihilo ſaluos facies eos: nullis eoꝝ meritꝭp̄cedētibꝰ ſaluos facies eos. Qui pͥus fuiblaſphemus inqͥt: et ꝑſecutor ⁊ iniurioſus:accipiebaꝫ lr̄as a ſacerdotibꝰ: vt vbicūqꝫinuenirem chriſtianos: alligarē ⁊ adducerē: Utiqꝫ vt alligaret ⁊ adduceret: pͥmo incolebat ⁊ abſcōdebat. Nulla gͦ huiꝰ bonamerita p̄ceſſerāt: īmo taliā p̄ceſſerāt de qͥbꝰdamnaret̉. Nihil boni attulit ⁊ ſaluꝰ factꝰ ē.Pro nihilo ſaluos facies eos. Non ad teafferent hircos: arietes: tauros: nō dona⁊ aromata afferent in templo tuo: nō aliqͥdde ꝯſciētia bona libamīs ſuꝑfundūt: totūin illis aſperū: totū tetrū: totū deteſtandū.Et cū illi ad te nihil afferāt: vnde ſaluent̉?Pro nihilo ſaluos faciēs eos: id eſt gratisdata gr̄a tua. Quid ille latro attulerat adcrucē: de fauce in iudiciū: de iudicio in lignum: de ligno ī ꝑadiſum? Credidit ꝓpterqd̓ locutus ē. Sed ⁊ ip̄aꝫ fidē qͥs donauit:niſi qͥ iuxta pepēdit? Pro nihilo ſaluos facies eoſ. In ira p̄plos deduces. Iraſceris ⁊ deducis: ſeuis ⁊ ſaluas: terres ⁊ vocas. Quid eſt em̄ ī ira ppl̓os deduces? Imples tribulatiōibꝰ oīa: vt in tribulatiōibuspoſiti: omnes recurrant ad te: ne delicijs ⁊ſecuritate peruerſa ſeducant̉. Ate ira videtur: ſed paterna. Iraſcit̉ pater filio cōtemptori p̄ceptorū ſuoꝝ: iratus ei colaphizat:cedit: aurē vehit: manu trahit: ad ſcholamducit. In ira ppl̓os deduces. Ꝙͣmulti ingreſſi ſunt: qͣꝫ multi impleuerūt domū dn̄i: īira eius deducti: id eſt tribulatiōibus territi: ⁊ fide impleti. Ad hoc em̄ exagitat tribulatio vt exinaniat vas qd̓ plenū eſt nequicia: vt impleat̉ gratia. In ira ppl̓os deduces. ¶ Deus vitā meāⁱ enuciaui tibi: Ut viuā em̄ tu feciſti: ⁊ ad hoc enūciovitaꝫ meā tibi. Ita ne v̓o deus ignorabatqd̓ dederat? Quid ē hͦ qd̓ illi enūcias? Docere vis deū? Abſit. Ergo qͥd ait? Enūciaui tibi. An forte: qꝛ tibi ꝓdeſt qd̓ enūciauivitā mea? Et qͥd ꝓdeſt deo? Lucris dei ꝓdeſt. Enūciaui deo vitā meā: qꝛ viuere mefecit deus. Quō em̄ ęnūciauit vitaꝫ ſuamPaulꝰ apl̓us dicēs: Qui pͥus fui blaſphemus ⁊ ꝑſecutor ⁊ iniurioſus? Enūciet vitā

Alia lr̄a.ſ ſuſtinuerūtanimā meā.

Alia lr̄a.I illos.

Alia lr̄a.f cōfringes.

Alia lr̄a.f annūciani.