PſalmusLV.
tamꝰ abominant̉: niſi eū in qͦ laudabo ſermones meos? Tota die v̓ba mea abomīabāt̉. Sufficiat ſaltē abomīent̉ v̓ba: nihil vltra ꝓgrediant̉: rep̄hendant: reſpūant. Abſit. Ut quid dicā hoc? Qn̄ verba mea reſpūunt: qn̄ verba mea abomīant̉: q̄ verbade fonte veritatis manāt: quid faciēt illi ꝑquē verba ipſa dicunt̉? Quid niſi qd̓ ſeqͥt̉Aduerſuꝫ me oīa cōſilia eoꝝ ī malū. Si panē ip̄m abomīant̉: vaſculo ī quominiſtrat̉ quo parcūt? Aduerſū me oīa cōſilia eoꝝ in malū. Si ſic: ⁊ in ip̄m dn̄m: nondedignet̉ gͦ corpus qd̓ p̄ceſſit in capite: vtcorpꝰ hereat capiti. Contēptꝰ ē dn̄s tuꝰ: ettu te honorari vis ab eis qͥ lōge facti ſt̄ a ſāctis. Noli tibi arrogare velle qd̓ in illo nōp̄ceſſit. Nō ē diſcipulꝰ maior magiſtro ſuo:nō eſt ſeruꝰ maior dn̄o ſuo. Si patrē familias beelzebub vocauerūt: quātomagis domeſticos eiꝰ; Aduerſum me oīa cōſilia eorū in malū. ¶ Incolēt ⁊ abſcodent:Incolere ꝑegrinari eſt. Incole dicunt̉ quihabitāt in patria nō ſua. Oīs hō ī hac vita ꝑegrinus ē. In hac vita videtis: qꝛ carne circūtegimur: ꝑ quā carnē cor videri nōpōt. Id̓o apl̓us dicit: Nolite an̄ tp̄us qͥcqͣꝫiudicare: quoaduſqꝫ veniet dn̄s: ⁊ illumīabit abſcōdita tenebraꝝ: ⁊ manifeſtabit cogitatiōes cordis: ⁊ tūc laus erit vnicuiqꝫ adeo. Anteqͣꝫ hͦ faciat in hac ꝑegrinationecarnalis vite quiſqꝫ cor ſuū portat: ⁊ omnecor omni cordi clauſuꝫ eſt. Proinde iſti qͦrū cōſilia aduerſus hūc in malū incolūt etabſcōdūt: qꝛ in iſta ꝑegrinatiōe ſunt: ⁊ carnē portāt: dolū tegūt in corde: quicqͥd mali cogitāt abſcōdūt. Quare? Quia adhucꝑegrina eſt vita iſta. Abſcōdāt: apparebitqd̓ abſcōdūt: ⁊ ip̄i non abſcōdent̉. Eſt ⁊ inabſcōdito aliꝰ intellectꝰ: qui fortaſſe magisplacebit. Eteniꝫ ex his qͥ longe facti ſunt aſanctis: ſubintrāt quidā ficti: ⁊ peiores tribulatiōes faciūt corpori chriſti: qꝛ n̄ tanqͣꝫpenitus alieni deuitant̉ ab ip̄is. Periculagrauiora cōmemorās apl̓us: cū enumeraret multas paſſiōes ſuas: ⁊ dice̓t: Pericul̓fluminū: ꝑiculis latronū: ꝑiculis ex gene̓:ꝑiculis ex gentibꝰ: ꝑiculis ī ciuitate: ꝑicl̓isi deſerto: ꝑiculis ī mari: ꝑiculis inqͥt ī falſisfribꝰ. Hi nimis ꝑiculoſi ſunt: de quibꝰ dicit̉ī alio pſalmo. Et ingrediebant̉ vt viderēt:⁊ nemo dicit: non intres vt videas. Intratetenī tanqͣꝫ tuus: nō cauet̉ vt alienꝰ. Iſti gͦincolēt ⁊ abſcōdent: qꝛ ſic intrant in domūmagnā: nō ibi ꝑſeueraturi: id̓o incolēt. Ta
les em̄ peccatores ſeruos volens intelligidn̄s: ẜm illū intellectū euāgelicuꝫ: quo oīsqui facit peccatū ſeruꝰ ē peccati: ait: Seruꝰnō manet in domo ineternū: filius aūt manet ineternū. Qui intrat vt filiꝰ nō incolet:qꝛ ꝑſeuerabit vſqꝫ ī finē. Qui intrat vt ſeruus: ſubdolus: peccator: ad oculū attendens: querēs qͥd rapiat: querēſ qͥd accuſet:aut qͥd vituperet: incolere intrat: nō inhabitare ⁊ ꝑſeuerare. Nec iſtos tn̄ timeamusfratres: In deo ſperaui: nō timebo qͥd faciat mihi caro. Et ſi incolūt: ⁊ ſi intrāt: ⁊ ſi fingūt: ⁊ ſi abſcōdūt: caro ſunt: tu in dn̄o ſpera: nihil tibi faciet caro. Sed infert tribulationē: infert cōculcationē: accedit vinū: qꝛvua premit̉: tribulatio tua infructuoſa noerit. Alter videt te: imitat̉ te: qꝛ tu vt diſceres talē ferre: caput tuū cōtemplatꝰ es: botrū illū pͥmū ad quē intrauit hō vt videret:īcoluit ⁊ abſcōdit traditor Iudas. Oēs gͦficto aīo intrāteſ: incolētes ⁊ abſcondētes:noli timere: pater ip̄oꝝ Iudas cū dominotuo fuit: ⁊ ille quidē nouerat eū. Ꝙqͣꝫ Iudas traditor incolebat ⁊ abſcōdebat: tamēcor ip̄ius dn̄o reꝝ patebat. Sciens ille elegit vnū: vn̄ tibi ſolatiū faceret neſcituro qͦsdeuites. Poterat em̄ ille nō eligere Iudā:qꝛ nouerat Iudā. Ait qͥppe diſcipl̓is: Nōne ego vos duodecī elegi? Et vnꝰ ex vobiſdiabolꝰ ē. Ergo ⁊ diabolꝰ electꝰ eſt? Aut ſielectꝰ nō eſt: quō duodecī elegit ⁊ nō potivndecim? Electꝰ ⁊ ille ē: ſꝫ ad aliud. Electivndecim ad opus ꝓbatiōis: electus vnusad opus tēptatiōis. Un̄ poſſet tibi exēplūdare neſcituro qͦs deuites malos: qͦs caueas falſos ⁊ fictos incolētes ⁊ abſcōdentes:niſi vt dicat tibi: Ecce ego mecum habuivnū ip̄oꝝ: p̄ceſſit exemplū: toleraui: ꝑferrevolui qḋ ſciebā: vt tibi neſciēti p̄berē ſolatiū? Qd̓ mihi fecit: hͦ faciet ⁊ tibi: Ut ml̓tūpoſſit: vt ml̓tū ſeuiat: accuſaturꝰ ē: falſa crimina dicturꝰ ē: vt p̄ualeāt falſitateſ. Nūqͥdin te p̄ualebūt: ⁊ ī me nō p̄ualuerūt? In mecerte p̄ualuerūt: ſꝫ celū mihi nō abſtulerūt.Caro ip̄iꝰ iā ſepulta falſos teſtes ꝑtulit: parū fuit eos ꝑpeti ī iudicio: ꝑpeſſus ē ī ſepulchro. Acceperūt pecuniā vt mētirent̉: dixerūt: Cū dormiremꝰ venerūt diſcipl̓i eiꝰ ⁊ abſtulerūt eū. Tales āt ceci erāt iudei: vt crederēt dicto oīno incredibili: crediderūt teſtibꝰ dormiētibꝰ. Aut falſuꝫ erat ꝙ dormierāt: ⁊ mēdacibꝰ credere nō debuer̄t: Aut verū erat ꝙ dormierūt: ⁊ qd̓ factū ē neſcierūt.Incolēt ⁊ abſcōdēt. Incolāt ⁊ abſcōdant
C 3
Alia lr̄anhabitabūt
Alia lr̄a.omnes cogrtiōes eoꝝ