PſalmusLV.
ſuā: ſed miſericordiā cōſecutus ſum. Enūciauit vitā ſuā: nō ſibi ſed illi: qꝛ ſic enūciauit vt illi crederet̉: non ad lucra ſua: ſed adlucra illius. Quid em̄ ait ip̄e Paulꝰ? Id̓ochriſtꝰ mortuus ē ⁊ reſurrexit: vt qͥ viuit iaꝫnō ſibi viuat: ſed ei qͥ ꝓ omnibꝰ mortuꝰ eſt.Si gͦ viuis ⁊ nō a te viuis: qꝛ vt viueres ille p̄ſtitit: enūcia vitā tuā nō tibi: ſed illi: nōtua querēs: nō tibi viuēs: ſed ei qͥ ꝓ omnibus mortuus eſt. Etenī de quibuſdā reprobis qͥd ait idē apl̓us? Omnes em̄ ſua querūt: nō que Ieſu chriſti. Sꝫ ſi ꝓpterea enūcias vitā tuā vt tibi ꝓſit: ⁊ alijs nō ꝓſit: tibiillā enūcias nō deo. Si aūt ſic enūcias vitam tuā: vt alios etiā inuites ad accipiēdāvitā quā ⁊ tu accepiſti: enūcias vitā tuā illia quo accepiſti: ⁊ habebis mercedē ampliorē: qꝛ ⁊ ex eo qd̓ accepiſti nō ingratꝰ extitiſti. Deus vitā meā enūciaui tibi. Poſuiſti lachrymas meas in conſpectutuo. Exaudiſti me dep̄cantē te. ¶ Sicut⁊ īᶠ repromiſſiōe tua: Quia ſic repromiſeras: hoc egiſti. Dixiſti te exaudituruꝫflentē: credidi: fleui: exauditꝰ ſum. Inuenite miſericordē ī repromittēdo: veracē ī reddēdo. Sic̄ ⁊ ī repromiſſiōe tua. Cōuertant̉ inimici mei retrorſuꝫ. Hoc ip̄isꝓdeſt: nō male illis optat. Eteniꝫ p̄cederevolūt: ideo corrigi nolūt. Mones inimicūtuū vt bn̄ viuat: vt ſe corxigat. ille cōtēnit:ille reſpuit verbū tuū. Ecce qui me monet:ecce a qͦ auditurꝰ ſum p̄cepta qͥbꝰ viuā: p̄cedere te vult: ⁊ p̄cedēdo nō corrigit̉. Nō attēdit: qꝛ v̓ba tua nō ſunt tua. nō attēdit: qꝛviā tuaꝫ deo enūcias: nō tibi. Precedēdoem̄ nō corrigit̉: bonū eſt illi vt cōuertat̉ retrorſum: ⁊ quē p̄cede̓ volebat ſequat̉. Dominꝰ d̓ paſſiōe ſua futura diſcipl̓is loq̄bat̉:exhorruit petrꝰ ⁊ ait: Abſit dn̄e: nō fiet iſtd̓.Qui pauloan̄ dixerat: Tu es chriſtꝰ filiusdei viui: ꝯfeſſus deū: timuit eū mori qͣſi hominē. Dn̄s āt qͥ ſic venerat vt pateret̉. Neqꝫ em̄ alit̓ ſalui eſſe poſſemꝰ: niſi eiꝰ ſanguīeredimeremur: paulo an̄ ꝯfeſſiōeꝫ Petri laudauerat ⁊ dixerat: Quia nō tibi caro ⁊ ſanguis reuelauit hͦ: ſed pr̄ meꝰ qui in celis eſt:ꝓpterea tu es Petrꝰ: ⁊ ſuꝑ iſtā petrā edificabo eccl̓iaꝫ meā: ⁊ porte inferoꝝ n̄ vincēteā: ⁊ tibi dabo claues regni celoꝝ. Uidetequēadmodū ꝓſecutꝰ ē cōfeſſionē verā: piā:plenā fiducia qͥ dixit: Tu es chriſtꝰ filiꝰ deiviui. Cōtinuo aūt vbi cepit loqui dn̄s depaſſiōe ſua: timuit ille ne ꝑiret moriēdo: cūip̄i nos ꝑiremꝰ niſi ille moreret̉: ⁊ ait: Ab-
ſit dn̄e: nō fiet iſtud. Et dn̄s illi qͥ paulo an̄dixerat: Beatꝰ es ⁊ ſuꝑ hāc petrā edificaboeccl̓iaꝫ meā: redi inqͥt ſathanaſ: ſcādalū mihi es. Quare gͦ ſathanas: qͥ paulo an̄ beat̉⁊ petra? Nō em̄ ſapis q̄ dei ſunt: ait: ſꝫ q̄ ſūthomīs. Paulo an̄ q̄ dei: qꝛ nō reuelauit tibi caro ⁊ ſanguis: ſꝫ pr̄ meꝰ qͥ in celis ē. Qn̄in deo laudabat ſermonē: nō ſathanas ſedPetrꝰ a petra. Qn̄ aūt a ſe ⁊ ex hūana īfirmitate amore hoīs carnali qd̓ impedimētoeſſet ſaluti ip̄iꝰ ⁊ ceteroꝝ: ſathanas dictꝰ ē.Quare? Quia p̄cedere dn̄m volebat: ⁊ duci celeſti terrenū dare ꝯſiliū. Abſit dn̄e: nōfiet iſtud. Dicis abſit: ⁊ dicis dn̄e. Utiqꝫ ſidn̄s ē: poteſtate fac̄. ſi magiſter ē: nouit qͥdfaciat: nouit quid doceat. Tu aūt vis ducere ducē: docere mgr̄m: iube̓ dn̄o: optaredeo: multū p̄cedis: redi retro. Nūquid nō⁊ iſtis inimicis hoc ꝓderat? Cōuertant̉ inimici mei retrorſum: ſed nō remaneāt retrorſum. Iō cōuertant̉ retrorſum: ne ꝓcedāt:ſed vt ſequant̉: non vt remaneāt. Conuertant̉ inimici mei retrorſum. ¶ In qͣcūqꝫdie īuocauero te: ecceᶠ ſciui qm̄ deꝰmeꝰ es tu. Magna ſcīa. Nō ait: ſciui: qꝛdeus es: ſed qꝛ de meꝰ es tu. Tuus eſt em̄cū tibi ſubuenit: tuꝰ ē cū tu ab illo alienꝰ nōes. Un̄ dicit̉: Beatꝰ ppl̓us cuiꝰ ē dn̄s deusip̄iꝰ. Quare: cuiꝰ ē? Cuiꝰ em̄ nō ē? Omniūquidē deꝰ eſt: ſed eoꝝ deꝰ ꝓprie dr̄ qͥ eū diligūt: qͥ eū tenēt: qͥ illū poſſidēt: qͥ illū īcolūt:Tanqͣꝫ de domo ip̄iꝰ magna: ſūt familia eiꝰ:redēpti magno ſanguīe vnici filij. Quātuꝫdedit nobis deꝰ: vt ipſiꝰ eſſemᵈ: ⁊ ip̄e ſit nr̄At v̓o alienigene longe facti ſunt a ſanctꝭ:filij alieni ſunt: videte quid de illis dicat̉ inalio pſalmo: Dn̄e libera me: ait: de manu filiorū alienoꝝ: qͦrū os locutū eſt vanitatē: ⁊dextera eoꝝ: dextera iniqͥtatis. Et vide altitudinē ip̄oꝝ: ſꝫ nō altitudinē dei: id eſt ſuꝑbiā tꝑalem. Quoꝝ filij inqͥt ſicut nouellecōſtabilitate: filie eoꝝ ornate vt ſil̓itudo tēpli. Felicitatē deſcribit pn̄tis ſeculi: in qͣ errantes homīes: ⁊ eā ꝓ magna habētes: felicitatē verā ſempiternāqꝫ n̄ querūt. Indegͦ iſti filij alieni: nō filij dei. Quoꝝ filij inqͥtſicut nouelle cōſtabilitate: filie eoꝝ ornate:ſicut ſil̓itudo tēpli: cellaria eoꝝ plena: eructātia ex hoc ī illd̓: boues eorū craſſe: oueseoꝝ fecūde multiplicātes ī exitibꝰ ſuis: nōē ruina macerie: neqꝫ trāſitꝰ: neqꝫ clamor īplateis eoꝝ. Et qͥ ſequit̉? Beatū dixeruntppl̓m cui hͨ ſunt. Sed qͥ dixerunt? Filij alieni: qͦrū os locutū ē vanitatē. Tu qͥd dicis?
C 4
Alia lr̄a.tūc ꝯuertent̉
Alia lr̄a.ꝓmiſſione.
Alia lr̄a.f cognoui.t nō habet.