PſalmusLV.

fructuoſa poſſet eſſe penitētia: cor obdurauerūt aduerſus monētem dn̄m. Nūquid ⁊murū erigēt aduerſus iudicantē deū? Pietatē ſane hꝰ agnoſce: ⁊ ſi ī eiꝰ corꝑe es: imitare. Cum dixiſſet: multi qͥ debellabant metimebūt: nō reddidit: ego v̓o nō timebo: neſuis viribꝰ aſſignādo qd̓ non timet: eſſet etip̄e in altis tꝑalibꝰ: ⁊ ꝑ ſuꝑbiā tꝑalem nonmereret̉ venire ad requiē ſempiternā: potiꝰte fecit intelligere vn̄ non timebat. Ego v̓oinqͥt in te ſꝑaui dn̄e. Nō dixit: p̄ſumptionēſua: ſꝫ cām p̄ſumptiōis ſue. Si em̄ nō timebo: poſſuꝫ ⁊ duriciā cordis nō time̓. Multi em̄ nimia ſuꝑbia nihil timēt. Attēdat caritas vr̄a: Aliud ē ſanitas corꝑis: aliud ſtupor corꝑis: aliud īmortalitas corꝑis. Sanitas quidē ꝑfecta īmortalitas ē: ſꝫ dr̄ etiaꝫẜm quēdā modū ſanitas quā habemꝰ ī hacvita. Qn̄ nō infirmamur: vnuſqͥſqꝫ ſanusvocat̉: ⁊ cū inſpexerit medicꝰ ſanū renūciat: ⁊ cū egrotare qͥſqꝫ ceperit: ip̄a ſanitas ꝑturbat̉: ⁊ qn̄ curat̉ ad ip̄am ſanitatē redit̉.Tres ergo affectōes quaſdā corꝑis aduertite: ⁊ inſpicite ſanitatē: ſtuporē ⁊ īmortalitatē. Sanitas egritudinē nō habet: ſꝫ tn̄ qn̄tangit̉ ⁊ moleſtat̉: dolet. Stupor aūt nō dolet: amiſit ſenſum doloris: tanto inſenſibilior quāto peior. Rurſus īmortalitas nō dolet: aſſūpta ē em̄ oīs corruptio: ⁊ corruptibile hͦ induet incorruptionē: ⁊ mortale hocinduet īmortalitatē. Nullꝰ gͦ dolor ī corꝑeīmortali: nullꝰ dolor in corꝑe ſtupido. Nōſe putet ſtupidus iam īmortalē: vicinior eſtīmortalitati ſanitas dolētis qͣꝫ ſtupor nonſentiētis. Inuenis gͦ hoīem ſuꝑbū typo arrogātiſſimo qui ſibi perſuaſerit nihil timere. Fortiorem putas illo: qui ait: Foris pugne: intus timores: fortiorē ip̄o capite nr̄odn̄o deo nr̄o: qui dixit: Triſtis eſt aīa meavſqꝫ ad mortē? Nō eſt iſte fortior: nō te delectet ſtupor eius: nō īmortalitate indutꝰ: ſꝫſenſu exutꝰ eſt. Tu v̓o habeto aīaꝫ nō ſineaffectu: rep̄henſi em̄ ſunt ſine affectu: ⁊ dic̄de ſenſu ſanitatis: Quis infirmat̉ ⁊ ego nōinfirmor? Quis ſcādalizat̉: ⁊ ego nō vrorSi ad iſtū nō ꝑtineret ſcādalū: cuiuſqꝫ infirmitatis ꝑditio: qͣſi rigidꝰ: ⁊ ſine dolore videret̉ melior eſſe. Abſit. Stupor eſſet nontrāqͥllitas. Plane frēs cū venerimꝰ ad euꝫlocū: ad eā ſedē: ad eā beatitudinē: ad celeſtē patriā: vbi aīa nr̄a īpleat̉ ſecuritate īpleat̄ qͥete ⁊ ſēpiterna felicitate: nullꝰ ibi dolorerit: qꝛ vn̄ doleat̉ n̄ erit. Ml̓ti inqͥt qͥ debellabant me timebūt. Et ip̄i ſtupidi q̇ modo

nihil timēt: timebūt aliqn̄. Ueniet em̄ tant̉terror qͥ totā duriciā frāgat ⁊ ꝯterat. Multi qͥ debellabāt me timebūt: ego v̓o ī te ſperaui dn̄e. ¶ In deo laudabo ſermones meos: In deo ſꝑaui nō timebo qͥdfaciet mihi caro. Quare? Quia in deo ſperabo. Quare? Quia in deo laudabo ſermones meos. Si ī te laudas ſermones tuos: non dico vt non timeas. Impoſſibile ēenim vt non timeas. Sermones eniꝫ tuosaut mēdaces habebis: ideo tuos: qꝛ mendaces: aut ſi erūt veraces ſermones: ⁊ noneos putabis te hr̄e a deo: ſed a te loqui: veraces erūt: ſꝫ tu tn̄ mēdax eris. Si aūt cogͦueris nihil te verū in ſapiētia dei: in fide veritatꝭ poſſe dicere: niſi qd̓ ab illo accepiſti:de quo dicit̉: Quid em̄ habes qd̓ nō accepiſti? In deo laudas ſermōes tuos: vt ī deolauderis ſermonibꝰ dei. Etenī ſi qd̓ in te deieſt honorat̉ a te: et tu factꝰ a ſanctis a deohonoraberis in deo. Si aūt qd̓ in te dei eſthonoraueris tanqͣꝫ tuū: nō dei. Quō populus ille lōge factus ē a ſanctis: ſic tu longea ſancto. Ergo in deo laudabo ſermonesmeos. Si ī deo: qͣre meos? Et ī deo ⁊ meos.In deo: qꝛ ab ip̄o: meos qꝛ accepi. Ip̄e voluit meos eſſe qͥ dedit: amādo eū cuiꝰ ſunt:qꝛ ex illo mihi ſunt: mei facti ſunt. Un̄ enī:Panē noſtruꝫ quotidianū da nob̓ hodie?Quō noſtrū? Quō da? Ab illo petēdo nōeris vacuꝰ: tuū ꝯfitēdo nō eris ingratꝰ. Siem̄ nō dicas tuū: nō accepiſti: rurſus ſi dicas tuū: ita qͣſi a te ſit: qd̓ dicis tuū: amittisqd̓ acceꝑas: qꝛ ingratꝰ ē illi a quo acceperas. In deo gͦ laudabo ſermōes meos: qꝛibi ip̄e ē fons ẜmonū veroꝝ: meoſ: qꝛ ſitiēsacceſſi ⁊ bibi. In deo laudabo ſermōēs meos. In deo ſꝑaui nō timebo qͥd faciat mihi caro. Nōne tu eras qͥ paulo an̄dicebas: Miſerere mei dn̄e: qm̄ ꝯculcauitme hō: tota die bellās tribulauit me? Quōgͦ hic n̄ timebo qͥd faciat mihi caro? Quidtibi faciet tu ip̄e paulo an̄ dixiſti: ꝯculcauitme tribulauit me. Nihil faciet cū iſta facietReſpexit ad vinū qd̓ manat de calcatura:⁊ rn̄dit: plane cōculcauit: plane tribulauit.Sed quid mihi faciet? Uuā erā: vinū ero.In deo ſꝑaui nō timebo qͥd faciat mihi caro. ¶ Tota die v̓ba meaˡ abomīabant̉: Sic ſunt noſtis: dicite veritatē: p̄dicate veritateꝫ: annūciate chriſtū paganis:annūciate eccl̓iaꝫ hereticꝭ: annūciate omībus ſalutē. Cōtradicūt: abominant̉ verbamea. Sꝫ cū vba mea abominant̉: quē pu-

Alia lr̄a.f execrabani