PſalmusLV.
reſurrectiōis noſtre in reſurrectiōe ſue carnis on̄dit: qͥ ſedet ad dexterā patris: ⁊ pronobis interpellat. Eſt ⁊ hic: ſed in corporeſuo qd̓ ē eccl̓ia. Corpꝰ ꝯiūctū ē capiti ſuo:caput ꝓ corꝑe clamat: Saule ſaule qͥd meꝑſeq̄ris. Et corpꝰ ī capite ſuo ē ẜm apl̓m dicentē: Et ſimul reſuſcitauit: ⁊ ſil̓ ſedere fecitī celeſtibꝰ: ⁊ nos ibi ſedemꝰ: ⁊ ip̄e hīc laborat. Nos ibi ſedemꝰ ẜm ſpē: ille h̓ nobiſcū ēẜm caritatē. Hec cōpago tanqͣꝫ vniꝰ hominis facit duos in carne vna: ſpōſum ⁊ ſpōſam. Un̄ ⁊ ip̄e dn̄s dicit: Igit̉ iam nō duoſꝫ vna caro. Quō ergo hͨ tenet̉ in geth? Tenet̉ in torculari corpꝰ eiꝰ: id eſt eccl̓ia eius.Quid ē in torculari. In p̄ſſuris. Sed ī torculari fructuoſa p̄ſſura ē. Uua in vite p̄ſſurā nō ſentit: integra videt̉: ſꝫ nihil inde manat. Mittit̉ in torculari: calcat̉: p̄mit̉: iniuria videt̉ fieri vue: ſꝫ iſta iniuria ſterilis noneſt: īmo ſi nulla iniuria accederet: ſterilis remaneret. Quicqͥd gͦ p̄ſſuraꝝ ſācti patiunt̉ab eis qͥ lōge facti ſūt a ſanctꝭ: attēdāt pſalmū iſtū: agnoſcāt hͨ ſe: dicāt qd̓ h̓ dicit̉: quipatiunt̉ qd̓ hic dr̄: Certe qͥ nō patit̉ nō dicat: non aſtringo ad vocē quē video extrapaſſionē. Sꝫ vide ne cū vult eē lōge a paſſiōe: lōge fiat a ſanctiſ. Cogitet gͦ vnuſqͥſqꝫde inimico ſuo ſi chriſtianꝰ ē: mūdꝰ iſte inimicꝰ ē. Priuatas em̄ inimicitias nemo cogitet: auditurꝰ v̓ba pſalmi huiꝰ. Sciamꝰ qͥanō eſt nob̓ colluctatio aduerſus carnē ⁊ ſāguinē: ſꝫ aduerſus pͥncipes ⁊ ptātes: ⁊ ſpiri.talia neqͥcie: id ē aduerſus diabolū ⁊ angelos eiꝰ: qꝛ et qn̄ patimur hoīes īportunos:ille inſtigat: ille inflāmat: ille tanqͣꝫ vaſa ſuamouet. Attēdamꝰ gͦ duos hoſteſ: quē videmꝰ: ⁊ quē nō videmꝰ. Hoīem videmꝰ: diabolū nō videmꝰ. hoīem videamꝰ: diabolūnō videamꝰ. hoīem diligamꝰ: diabolū caueamꝰ. ꝓ homīe oremꝰ: cōtra diabolū oremus ⁊ dicamus deo.Expoſitio pſalmi.Ilerere mei dn̄e q̄m̄ cōculcauit me hō: Noli timere qꝛ cōculcauit te hō: viuuꝫ habeto: vuafactꝰ es: vt calceris. Miſerere mei dn̄e qm̄cōculcauit me hō. Tota dieʸ bellās tribulauit me. Oīs qͥ lōge factꝰ ē a ſanctꝭ:ſꝫ ⁊ ip̄e diabolꝰ qͣre hic nō intelligat̉. An forte qꝛ nō dictꝰ ē hō? Ergo errat euāgeliū: qꝛdixit inimicꝰ hō h̓ fecit. Sed quadā figurapōt ⁊ ille dici hō: nō tn̄ eſſe hō. Siue gͦ ip̄mintueret̉ qͥ dicebat hͨ: ſiue ppl̓m ⁊ vnūquēqꝫlōge factū a ſanctꝭ: ꝑ qͣles diabolꝰ tribulat.
ppl̓m dei inherentē ſanctis: inherentē regi:ad cuiꝰ titulū indignati illi tanqͣꝫ reꝑcuſſi:lōge ſūt facti: dicat: Miſerere mei dn̄e qm̄cōculcauit me hō: nec deficiat ī iſta cōculcatiōe: ſciēs quē inuocet: ⁊ qͦ exēplo fortiseffectus ſit primꝰ botrus ī torculari chriſtꝰ.Cū ille botrꝰ paſſiōe exp̄ſſus ē: manauit illud: vn̄ calix inebriās qͣꝫ p̄clarꝰ. Dicat gͦ etcorpꝰ eius intuēs caput ſuū: Miſerere meidn̄e qm̄ ꝯculcauit me hō: tota die bellāſ tribulauit me. Tota die: ⁊ toto tꝑe. Nemo ſibi dicat: fuerūt tribulatiōes apud pr̄es noſtros: apud nos nō ſūt. Si putas te nō habere tribulatiōes: nōdū cepiſti eē chriſtianus. Et vbi ē vox apl̓i: Sꝫ ⁊ oēs qͥ volūt inchriſto pie viuere ꝑſecutiōes patiunt̉? Si gͦnō pateris ꝓ chriſto vllā tribulationē: vide ne nōdū ceperis in chriſto pie viue̓. Cūaūt ceꝑis ī chriſto pie viuere: ingreſſus estorcular: p̄para te ad p̄ſſuras. ſꝫ noli eē aridus: ne de p̄ſſura nihil exeat. ¶ Cōculcauerūt me inimici mei tota dieꝫ Illilōge facti a ſanctiſ: ip̄i inimici mei tota die.Iam dictū eſt. ¶ Ab altitudine diei:Quid ſibi hͦ vult: ab altitudine diei. Fortealtū eſt ad intellectū. nec mirū: qꝛ altitudodiei ē. Forte em̄ illi ꝓpterea elōgati ſt̓ a ſanctis: qꝛ non potuerūt penetrare altitudinēdiei: cuiꝰ apl̓i duodecī hore fulgēteſ. Ergoqͥ tanqͣꝫ hoīem crucifixerūt ī die errauerūt.Quare aūt tenebras paſſi ſt̉: vt lōge fierēta ſanctis? Quia ī alto lucebat dies: in altolatentē nō cognouer̄t. Si em̄ cognouiſſet:nunqͣꝫ dn̄m gl̓ie crucifixiſſent. Hac gͦ altitudine diei reꝑcuſſi: ⁊ lōge facti a ſanctꝭ: facti ſunt inimici: qͥ tribulēt ⁊ ꝯculcent tanqͣꝫvuā ī torculari. Eſt ⁊ aliꝰ intellectꝰ: Ab altitudine diei ꝯculcauer̄t me inimici mei totadie: h̓ ē toto tꝑe: Ab altitudine diei: hoc ēa ſuꝑbia tꝑali. Qn̄ em̄ cōculcant alti ſunt.Hūiles ſūt qͥ ꝯculcant̉: alti ſūt qͥ cōculcāt.Sed noli timere altitudinē cōculcātiū: diei altitudo tꝑalis ē: nō eterna. Qm̄ ml̓tiqͥ debellabāt me timebūt. Qn̄ timebūt? Cū trāſierint dies qͥ alti ſunt. Etenimad tp̄us alti ſunt: finito tꝑe altitudinis ſuetimebūt. ¶ Ego v̓o ī te ſperauiᶠ dn̄eꝫNō ait: ego v̓o nō timebo: ſꝫ multi qͥ debellabāt me timebūt. Cū venerit dies iudicij:tūc lamētabūt̉ ſe oēs tribꝰ terre. Cū apparuerit ſignū filij hoīs ī celo: tūc ſecuri erūtoēs ſancti. Illud em̄ veniet qd̓ ſꝑabāt: qd̓deſiderabāt: qd̓ vt veniret orabat. Illis ātpenitēdi locꝰ nullꝰ r̄manebit: qꝛ eo tꝑe quo
L 2
Ilia lr̄a;f impugnās
Alia lr̄a.F deus.
Alia lr̄a.qm̄ multi bellātes aduerſuꝫme.
Alia lr̄a.qm̄ multi belātes adauerſime.r timebo.
Alia lr̄a.f ſperabo.f nō habet.