Fſalmus

rectū fit cor eiꝰ vt bonꝰ illi ſit deus. Ꝙͣ bonꝰ em̄ deꝰ iſrael rectis corde. Proinde fratres audite. Aliqn̄ deꝰ cui ignoſcit in futuro ſecl̓o: corripit eū de peccato in iſto ſecūlo. Nā ⁊ ipſi dauid: cui dictū iā fuerat ꝑ ꝓphetā: dimiſſum eſt pctm̄ tuū: euenerūt qͥdam q̄ minatꝰ erat deꝰ ꝓpter ip̄m peccatū.Nā filiꝰ eius Abſalon aduerſuꝫ eū cruentum bellū geſſit: ⁊ in multis humiliauit patrē ſuū. Ambulabat ille in dolore: ī tribulatiōe hūiliatōis ſue: ita ſb̓ditꝰ deo: vt oīa iuſta ei tribuēs ꝯfiteret̉ qd̓ nihil pateret̉ indigne: hn̄s iā rectū cor cui nō diſplicet deꝰ.Iniurioſū q̄ndā ⁊ in os ſibi dura maledicta iacientē: patient̓ audiebat: ex aduerſaꝑte: vnū ex militibꝰ qͥ erāt cū filio eiꝰ īpio.Et cū ille iaceret maledicta ī r̄gē: iratꝰ vnꝰex comitibꝰ Dauid: voluit ire ⁊ ꝑcute̓ euꝫ:ꝓhibet̉ aDauid. Et quō ꝓhibet̉? Ut diceret: deꝰ illū miſit vt mihi maledice̓t. Agnoſcēs culpā ſuā: amplexꝰ eſt penā ſuā: q̄rēsgl̓iaꝫ nō ſuā: dn̄m laudās ī eo qd̓ boni habebat: dn̄m laudās in eo qd̓ patiebat̉: benedicēs dn̄m in omni tꝑe: ſemꝑ laus eiꝰ inore eiꝰ. Tales ſūt oēſ recti corde. Nōne hiꝑuerſi qͥ ſe rectoſ putāt: ⁊ ꝑuerſū deū? Quiqn̄ aliqͥd faciūt mali gaudēt: qn̄ aliqͥd mali patiūt̉ blaſphemāt: Inſuꝑ poſiti ī tribulatiōe ⁊ flagello dicūt deo: deus qͥd tibi fecicorde diſtorto. Uere qꝛ nihil deo fecerūt:oīa enī ſibi fecerūt. Et ſpiritū rectū īnouain viſceribꝰ meis. Ne proijcias mea facie tua. Auerte faciē tuam a peccatꝭmeis: ⁊ ne ꝓijcias me a facie tua. Cuiꝰ faciem timet: ipſiꝰ faciē īuocat. Ne pijcias mea facie tua. Et ſpiritu ſanctū tuuꝫ neauferas a me. Eſt enī ſpūſſanctꝰ in ꝯfitente. Iam ad donū ſpūſſancti ꝑtines: qꝛtibi diſplicet qd̓ feciſti. Immūdo ſpirituipeccata placēt: ſancto diſplicēt. Quis ergo adhuc veniā dep̄ceris: tn̄ ex ea ꝑte quatibi diſplicet malū qd̓ cōmiſiſti: deo ꝯiūgegeris. Hoc em̄ ⁊ tibi diſplicet: qd̓ ⁊ illi. Iāduo eſtis ad expugnādā febrē tuā: tu ⁊ medicuſ. Quia gͦ nō pōt eſſe ꝯfeſſio peccati ⁊punitio peccati in hoīe a ſeip̄o: cū quiſqꝫ ſibi iraſcit̉ ⁊ ſibi diſplicet ſine dono ſpirituſſancti nō ē. Nec ait: ſpiritū ſctm̄ tuū da mihi: ſed ne auferas a me: Et ſpiritū ſctm̄ tufleticiā. um ne auferas a me. ¶ Redde mihiʳ exultatione ſalutarꝭ tui: Redde quā habeba: quā peccādo amiſerā. Redde mihiexultationē ſalutaris tui: vtiqꝫ chriſti tui.Quis enī ſine illo ſanari potuit? Quia et

Lan̄qͣꝫ de maria naſceret̉: In pͥncipcio eratverbū ⁊ v̓bū erat apud deū ⁊ deꝰ erat verbū. Et ita a ſctīs pr̄ibꝰ diſpēſatio ſuſceptecarnis futura credebat̉: ſic a nob̓ facta creditur. Tꝑa variata ſunt: nō fideſ. Reddemihi exultationē ſalutarꝭ tui. Et ſpirituprincipali confirma me. Nōnulli intellexerūt h̓ trinitatē in deo ip̄m deum excepta diſpēſatiōe carnis: qm̄ ſcriptū eſt: deus ſpiritꝰ eſt. Qd̓ em̄ nō ē corpꝰ: ⁊ tn̄ ē: videt̉ reſtare vt ſpūs ſit. Intelligunt gͦ h̓ nōnulli trinitatē dictā: in ſpū recto filiū: in ſpirituſctō ſpm̄ ſctm̄: ī ſpiritu pͥncipali pr̄em.Siue gͦ hͦ ita ſit: ſiue ſpiritū rectū ip̄iꝰ hoīsaccipi voluit dicēs: ſpiritū rectū inoua inviſceribꝰ meis: quē curuaui ⁊ diſtorſi peccādo: vt iā ſpūſſctūs ip̄e ſit ſpūs pͥncipal̓quē ⁊ auferri a ſe noluit: ⁊ eo ſe voluit ꝯfirmari: nō eſt heretica q̄libet ſnīa. Sꝫ videte qͥd adiūgat: Spiritū inqͥt pͥncipali cōfirma me. In qͦ ꝯfirma? Quia ignouiſti mihiqꝛ ſecurꝰ ſū: n̄ mihi īputari: qd̓ donaſti. Exhͦ factꝰ ſecurꝰ atqꝫ iſta gr̄a ꝯfirmatꝰ nō ęroingͣtꝰ. Quid enī faciā? ¶ Doceā iniqͥsvias tuas. Doceā īiqͦs ex īiqͦ: id ē ego qͥfuerā īiquꝰ iō n̄ īiquꝰ: nō ablato ſpūſctō ame ⁊ ſpiritu pͥncipali ꝯfirmatꝰ: doceā īiqͦsvias tuaſ. Quas vias īiqͦs doceb̓: Et impij ad te cōuertent̉. Si pctm̄ Dauidīpietati deputat̉: nō de ſe deſperēt īpij: qͥapeꝑcit deꝰ īpio: ſꝫ ſi ad eū ꝯuertant̉: ſi viasip̄iꝰ diſcāt. Si aūt īpietati n̄ deputat̉ factūDauid: ſꝫ illa ꝓpͥa īpietas dr̄ apoſtatare adeo: vnū deū nō colere: aut nūqͣꝫ coluiſſe:aūt quē colebat dimiſiſſe: ad cumulū valetqd̓ ait: ⁊ īpij ad te ꝯuertent̉. Ita plenus esadipe miẜicodie: vt a te ꝯuerẜ: n̄ ſolū qͥbuſlibet pctōribꝰ: ſꝫ etiā īpijs nō ſit deſꝑandū.Et ipij ad te ꝯuertēt̉. Ut qͥd? Ut credētesī eū qͥ iuſtificat īpiū: deꝑutet̉ fides eoꝝ adiuſticiā: ¶ Erue me d̓ ſanguībꝰ deusdeꝰ ſalutꝭ mee. Exp̄ſſit latinꝰ int̓pres verbo minꝰ latio ꝓpͥetatē tn̄ ex greco. Nā oēsnouimꝰ latīe n̄ dici ſāguīes nec ſāguīa ſꝫ ſāguinē: tn̄ qꝛ ita grecꝰ poſuit pl̓ali nūero n̄ ſine cā: niſi qꝛ hͦ īueīt ī pͥma līgua hebrea: maluit potiꝰ int̓pres mīꝰ latīe alqͥd dice̓: qͣꝫ minꝰ ꝓpͥe. Quare gͦ pl̓alit̓ dixit d̓ ſanguībꝰ?In ml̓tꝭ ſāguībꝰ tāqͣꝫ ī origīe carniſ pctī: ml̓ta pctā ītelligi voluit. Ad ip̄a pctā reſpiciens Apl̓s q̄ veniūt de corruptione carniset ſanguinis ait: Caro et ſanguis regnumdei non poſſidebunt. Nam vtiqꝫ ſcd̓m fidem veram eiuſdem Apoſtoli: caro iſta

Alia lr̄a

Alia lr̄a.Docebo.

Alia lr̄a.Libera.