Pſalmus
id eſt mūdab̓ me. Et ſuꝑ niuē dealbabor. Et ſi fuerit īqͥt pct̄a vr̄a: ſic̄ feniciū tāqͣꝫ niuē d̓albabo. De talibꝰ ſibi exhibꝫ xp̄sveſtē ſine macl̓a ⁊ ruga. Proinde veſtꝭ eiꝰī mōtē qͣ tāqͣꝫ nix dealbata effulſit: ſignificauit eccl̓iam omni macl̓a pctī mūdatā. SꝫAlia lr̄a. vbi humilitas ex iſopo? Audi ſequentia.fgaudiū. ¶ Auditui meo dabisⁱ exultatione⁊ leticiā: exultabūt oſſa huiliata.Auditui meo inqͥt dabis exultationē ⁊ leleticiā. Gaudebo audiēdo te: n̄ loq̄ndo ꝯͣte. Peccaſti: qͥd defendis te loq̄ndo? Loqͥvis: pate̓: audi: cede diuīs vocibꝰ ne turberis ⁊ ampliꝰ vulnereris. Cōmiſſū ē: nō defendat̉: in cōfeſſionē veniat: nō in defenſionē. Adhibes te defēſorē peccati tui: vinceris. Non īnocentem patronū adhibuiſti:nō ē tibi vtilis defenſio tua. Quis es enī:vt te defendas? Idoneꝰ eſto ad accuſādūte: noli dicere aūt nihil feci: aut qͥd magnūfeci: aut fecer̄t ⁊ alij. Si faciēdo pctm̄ nihilte dicꝭ feciſſe: nihil eris: nihil accipieſ. Paratꝰ eſt deꝰ dare īdulgētiā: claudis ꝯͣ te. Ille ꝑatꝰ eſt dare: noli opponere obicē defenſiōis: ſꝫ aperi ſinū ꝯfeſſionis. Auditui meodabis exultationē ⁊ leticiaꝫ. Ip̄e donet vtdicaꝫ qd̓ ſentio. Feliciores ſūt qͥ audiunt:qͣꝫ qui loquunt̉. Qui enī diſcit hūilis eſt: qͥaūt docet laborat: vt nō ſit ſuꝑbꝰ: ne maleplacēdi affectꝰ irreꝑat: ne deo diſpliceat qͥvult placere hoībꝰ. Magnꝰ tremor ē in docēte frēs mei: magnꝰ tremor ē noſter in hisvocibus noſtris. Credite cordi noſtro qd̓videre non poteſtis: ſcit ipſe qui miteſcatnobis: qui propitius ſit nob̓: cū quāto ſb̓illo tremore ad vos loqͥmur. Cuꝫ aūt ip̄maliqͥd ſuggerentē ⁊ docentē intꝰ audiuimꝰſecuri ſumꝰ: ſecuri gaudemus. Sub mgr̄oenī ſumꝰ: illiꝰ gl̓iam q̄rimꝰ illū docentē laudamꝰ. Delectat nos v̓itas eiꝰ intꝰ: vbi nemo fac̄ vl̓ audit ſtrepitū. Ibi dixit iſte eē leticiā ſuā ⁊ exultationē ſua. Auditui meo īqͥt dabis exultationē ⁊ leticiā. Et iō qꝛ humil̓ audit qͥ audit: qͥ vere audit ⁊ bn̄ audit:qͥ hūilis audit: gl̓ia enī eiꝰ ī illo ē a qͦ audit.poſtea qͣꝫ dixit: auditui meo dabis exultationē ⁊ leticiā: ꝯtinuo demōſtrauit qͥd faciat auditio: exultabūt oſſa hūiliata. Humiliata ſūt oſſa: oſſa audiētiſ nō hn̄t faſtū: nōhn̄t tumorē: quē ī ſe vix vīcit qͥ loqͥt̉. Inde⁊ ille hūilis magnꝰ: qͦ ī natis mulieꝝ nemomaior ſurrexit: ille qͥ ita ſe hūiliauit: vt ſe īdignū diceret ſolue̓ corrigiā calciamēti domini ſui. Ioānes ille baptiſta: dans gl̓iam
mgr̄o ſuo: ⁊ iō amico ſuo: cum chriſtus putaret̉: et ex eo ſuꝑbire poſſet ⁊ ſe extēdere:nō em̄ ip̄e ſe dixerat chriſtū: ſed poterat acciꝑe hoīm errorē hͦ putātiū: vltro iſtuꝫ honorē deferre volentiū: reſpuit falſū honorē: vt īueniret verā gr̄aꝫ: ⁊ vide hūilitatē d̓auditu: ait: Qui habꝫ ſpōſā ſpōſus ē: amicus aūt ſpōſi ſtat ⁊ audit eū. Stantē ſe fec̄et audientē: nō cadentē ⁊ loq̄ntē. Stat inquit ⁊ audit eū: Audiſti auditū: vbi eſt exultatio ⁊ leticia? Cōtinuo ſequit̉: Stat ⁊ audit eū: ⁊ gaudio gaudet ꝓpter vocē ſpōſi:Auditui meo dabis gaudiū ⁊ leticiā: ⁊ exultabūt oſſa hūiliata. ¶ Auerte faciemtuā a peccatis meis: ⁊ oēs iniqͥtates meas dele. Iā enī exultant oſſa humiliata: iam īſopo mūdatꝰ: humilis factusſum: Auerte faciē tuā: nō a me: ſed a peccatis meis: Alibi qͥppe orās dicit: Ne auertas faciē tuā a me. Qui nō vult a ſe auertifaciē dei: vult auerti faciē dei a pctīs ſuis.Pctm̄ enī vn̄ ſe deꝰ n̄ auertit: aduertit. Siaduertit aīaduertit. Auerte faciē tuā a peccatꝭ meis: ⁊ oēs iniqͥtates meas dele. Satagit de illo grādi peccato: plꝰ p̄ſumpſit: oēsdeleri vult iniquitates ſuas. Preſumit demedici manu: de magna illa miſericordia:quā in pͥncipio pſalmi īuocauit: oēs iniqͥtatātes meas dele. Auertit faciē deꝰ: ⁊ ſic delet: auertendo faciē peccata delet: aduertendo ſcribit. Audiſti auertēdo delētē: audi aduertēdo qͥd facientē? Uultuſ aūt dn̄iſuꝑ faciētes mala: vt ꝑdat de terra memomoriā eoꝝ: nō delendo peccata eoꝝ. Hicaūt qͥd rogat? Auerte faciē tuaꝫ a peccatismeis. Bene rogat: ip̄e enī nō auertit faciēſuā a peccātꝭ dicēs: qm̄ pctm̄ meū ego cognoſco. Merito rogas ⁊ bn̄ rogas: vt deꝰauertet faciem a peccato tuo: ſi tu inde nōauertis faciē. Si vo tū pctm̄ tuū ī dorſo ponis: deꝰ ibi faciē ponit. Tu pctm̄ tuū antefaciē tuā ꝯuerte: ſi vis vt inde deꝰ faciē ſuāauertat: ⁊ ſecurꝰ rogas: ⁊ exaudit. ¶ Cormundū crea in me deꝰ: Crea quaſi nouum aliqͥd inſtitue: dicere voluit: ſed qꝛ penitēſ orabat: qͥ cōmiſerat aliqͥd: qd̓ priuſqͣꝫcōmitteret īnocentior erat: oſtēdit quēadmodū dixerit: crea. Et ſpiritū rctū īnoua ī viſceribꝰ meis. Per factuꝫ īquit̉meū īueterata erat atqꝫ curuata rectitudoſpiritꝰ mei. Dicit em̄ ex alio pſalmor Curuauerūt animā meam. Et quādo ſe homopronū facit ad terrenas concupiſcentias:incuruat̉ qͦdāmodo: cū aūt erigit̉ ī ſuꝑna: