PſalmusXLIII
⁊ factꝰ es: qͥd deo dediſti? Quid ab eo nōaccepiſti gratis? Malus fuiſti ⁊ liberatuses: qͥd deo dediſti? Męrito ⁊ gr̄a noīatur:qꝛ gratis dat̉. Exigit̉ gͦ a te: vt ⁊ tu gratꝭ eūcolas: nō qꝛ dat tꝑalia: ſꝫ qꝛ p̄ſtat et̓na. Sꝫip̄a eterna vide ne aliter cogites: ⁊ cogitādo eterna carnaliter: nihilominꝰ deū gratꝭnō colas. Quid enim? Si ideo colis deū:qꝛ dat tibi fundū: nō eū culturꝰ es: qꝛ tollittibi fundū? Sed forte tu dicis iō eū colaꝫ:qꝛ dabit mihi villaꝫ: nō tn̄ tꝑalem. Nihilominꝰ adhuc corruptā mētē geris: Amoreenī caſto nō colis: adhuc mercedē expetꝭ.Ea enī vis habere in futuro ſeculo: que h̓neceſſe ē relinquas. Mutare vis voluptatē carnalē n̄ amputare. Nō laudat̉ ī illo ieiuniū: qͥ ad luxurioſā cenā ẜuat vētreꝫ ſuā.Inuitat̉ enī aliqn̄ hoīes ad cenā magnā:⁊ cū ad eā volūt auide: venireieiunāt. Nūqͥd hͦ ieiuniū ꝯtinētie ⁊ nō potiꝰ luxurie deputādū ē? Noli gͦ talia ſperare tibi dāda adeo: qͣlia hic iubet te ꝯtēnere. Hec enī ſperabant iudei: iō turbabant̉ in illa q̄ſtione.Nā ⁊ ip̄i reſurrectionē ſperabāt: ſꝫ ad talesvoluptates corꝑis ſe ſperabāt reſurrecturos: qͣles h̓ amat viuētes. Iō cū eis proponeret̉ q̄ſtio a ſaduceis: qͥ non credūt reſurrectionē: de illa muliere q̄ nupſit ſeptē fratribuſ ſibimet ſuccedentibꝰ: cuius eoꝝ ī reſurrectione erit vxor: deficiebant ⁊ rn̄derenō poterāt. At vero dn̄o qn̄ ē ꝓpoſita: qꝛnobis reſurrectio talis ꝓmittit̉: nō qͣ repetant̉ hmōi voluptates: ſed qͣ eternā de ip̄odeo gaudia cōparent̉: rn̄dit dn̄s ⁊ ait:ratis: neſciētes ſcripturas: neqꝫ virtutemdei. In reſurrectiōe enī neqꝫ nubent: neqꝫvxores ducēt. Nō enī īcipiēt mori: id ē nōibi q̄rit̉ ſucceſſor: vbi non erit deceſſor. Etqͥd erit? Sꝫ erunt inquit eqͣles angelis dei.Niſi forte putas qd̓ angeli epulis quotidianis ⁊ vino qͦ te īebrias gaudeāt: aut hocforte arbitraris qd̓ angeli vxores habeāt.Nihil eoꝝ ē apud angeloſ. Un̄ gaudēt angeli: niſi vn̄ dn̄s ait: neſcitis qꝛ angeli eorūſꝑ vidēt faciē pr̄is? Si gͦ ad faciē pr̄is gaudēt āgeli ad tale gaudiū te p̄para aūt ſi īueniſ meliꝰ qͣꝫ vide̓ faciē d̓i: illuc te p̄para. Uetali amori tuo: ſi vl̓ ſuſpicarꝭ aliqͥd pulchriꝰqͣꝫ ē ille a qͦ ē oē pulchꝝ: qd̓ te teneat ne illd̓cogitare merearis. Dn̄s ī carne erat: ⁊ apparebat hō hoībus. Qualis apparebat iādixi: hō hoībuſ. Quid magnū apparebat?Caro carni. Quid magnū apparebat: de qͦdictū ē: vidimꝰ eū ⁊ nō habebat ſpēm neqꝫ
decorem? Quis non habebat ſpeciē neqꝫdecorē? De qͦ itē d̓r. Specioſus forma prefilijs hoīm. Ut hō nō habebat ſpēm neqꝫdecorē: ſꝫ ſpecioſus forma ex eo qd̓ ē pre filijs hoīum. Iō formā illā de forma carnison̄dēs oculis intuentiuꝫ: qͥd ait? Qui diligit me mādata mea cuſtodit: ⁊ qͥ diligit mediliget̉ a patre meo: ⁊ ego diliga eū: ⁊ oſtēdam illi meip̄m. Quē videbāt: oſtenſuruꝫſe illis ꝓmittebat. Sꝫ qͥd ē hͦ? Quaſi diceceret. Uidetis formam ſerui: occulta ē forma dei. Per hanc vobis blādior: illā vobis ſeruo. Hac vos paruulos nutrio: illagrandes paſco. Ergo vt hec fides noſtraqͣ purgamur ad inuiſibia p̄paret̉: hoc ē qd̓in ītellectu filijs chore facta ſūt iſta oīa: vtdetraherēt̉ ſanctis ea q̄ habebāt: detraheretur ⁊ ip̄a vita tꝑalis: vt nō ꝓpter hͨ ipſatꝑalia colerēt illuꝫ eternū: ſꝫ amore illiꝰ caſto tolerarēt hec oīa q̄ ꝓ tꝑe paterent̉. Deniqꝫ qꝛ intellexerunt hoc filij chore? qͥd dicunt. ¶ Hec oīa venerunt ſuꝑ nos:⁊ obliti nō ſumus te. Quid ē ⁊ oblitinō ſumus te. Et iniꝗͥ nō egimus ī teſtamento tuo. Et nō receſſit retrocor noſtrū: ⁊ declinaſti ſemitas noſtras de viā tua. Ecce ē intellectꝰ. quianon receſſit retro cor noſtrum: quia oblitinon ſumus te: quia iniq̄ nō egimꝰ in teſtāmēto tuo: poſiti in magnis tribulationibꝰ⁊ ꝑſecutionibꝰ gētiū: declinaſti ſemitas noſtras de via tua. Semite enī noſtre erāt involuptatibus ſeculi. Semite enī nr̄e erāt īꝓſꝑitatibꝰ tꝑaliū reꝝ. Tuliſti ſemitas nr̄asde via tua: ⁊ on̄diſti nobis qͣꝫ arta ⁊ anguſta via ē q̄ ducit ad vitam. Et declinaſti ſemitas noſtras de via tua. Quid ē declinaſti ſemitas nr̄as de via tua? Tanqͣꝫ diceretnobis In tribulatiōe poſiti eſtis: ml̓ta patimini: multa q̄ amabatis ī hͦ ſeculo amiſiſtis: ſꝫ nō vos dimiſi ī via quā anguſtā vosdoceo. Latas ſemitas q̄ rebatꝭ. Quid vob̓dico: Hac itur ad vitā ſēpit̓nā. Qua vultis ābulare: ad mortē ꝑgitis: Ꝙ lata ⁊ ſpacioſa via ē q̄ ducit ad interitū: ⁊ multi ſuntqͥ ambulāt ꝑ eā. Ꝙ arta ⁊ anguſta via ē q̄ducit ad vitā: ⁊ pauci ſūt qͥ ambulāt ꝑ illā.Qui ſūt pauci? Qui tolerāt tribulatōes: qͥtolerāt tēptatiōes: qͥ in iſtis oībꝰ moleſtijsnō deficiūt: qͥ nō ad horā gaudēt ad v̓bū:⁊ in tꝑe tribulatiōis tāqͣꝫ orto ſole areſcūt:ſꝫ habēt radicē charitatꝭ: ſicut audiuimus:qd̓ mō lectū ē in euāgelio. Radicē inquācharitatis habe: vt cum ſol exortus fuerit:nō te vrat ſꝫ nutriat. Hec oīa venerūt ſuꝑ